love or marriage ???

[paris]

ow ow godaaak hoda wediy.ekai athariye
api wage kollonta dawasata deaparak wedala tiyagatthath
paw ne bola

buru patawnta minissu wandinne na oi meh loke

 

[IveyStyle]

buru patawnta minissu wandinne na oi meh loke

pala

 

[යාළුවා]

buru patawnta minissu wandinne na oi meh loke

අහිංසක මිනිස්සු අමාරුවෙ දාන්ට එපා

 

[paris]

pala

ba appa... eliye seethala wedi.. den kohewath yanna ba
btw lk indan awada ?

 

[paris]

අහිංසක මිනිස්සු අමාරුවෙ දාන්ට එපා

mongalda ?

 

[යාළුවා]

mongalda ?

අහිංසක මිනිස්සු අමාරුවෙ දාන්ට එපා

 

[ewmdyn]

love is an illusion in modern world

 

[KeyGen]

love is an illusion in modern world

so is everything

 

[Dewrangi]

විවාහය ජීවිතය ගත කරද්දී තමන් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පරිත්‍යාගයන් සහ කැප කිරීම් සිද්ද කරන්න වෙනවා. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ තමන් අනික් කෙනා වෙනුවෙන් මැරෙන්න සැරසෙනවා කියන දේ නෙවෙයි. එදිනෙදා ජිවිතයේ අපි කරන සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් දෙන්නටම ගැලපෙන විදියට සකස් කරගෙන අනෙක් කෙනාගේ සිතිවිලි අවබෝධ කරගෙන ජිවත් වෙන්න වෙනවා. ඒ වගේම මේ කරන කැප කිරීම් තමන්ගේ කැමැත්තෙන් සහ ආදරයෙන් කරන්න ඕනේ. ගැහැනියක් විදියට දරුවොත් ලැබුනම ගොඩක් කාර්ය ශුර්ය වෙන්න ඕනේ හැමෝගෙම සතුට වෙනුවෙන්. ඒ වගේම ගෙදර වැඩ කටයුතු වලට තමන්ගේ ස්වාමියාගේ සහයෝගය ලබා ගන්න පුළුවන් විදියට වැඩ කරනවා නම් අනවශ්‍ය හිත රිදවීම් වැළකෙනවා.

මේක වදයක් කියල හිතාගෙනම විවාහ උනොත් නම් කවදාවත් ආදරයෙන් සතුටෙන් ජිවත් වෙන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. අනිත් එක එදිනෙදා ජිවිතයේ යුතුකම් වගකීම් කරන එක මහා ලොකු දෙයක් කියල හිතාගෙන ඉන්න කිසිම කෙනෙක් විවාහ වීමට සුදුසු තත්වෙක නැහැ. මිනිහෙක් සිතිවිලි වලින් පරිණත වෙන්න ඕනේ, ඒ වගේම ස්වයං හික්මීමක්, විනයක් තියෙන්න ඕනේ හොඳ විවාහ ජිවිතයක් ගත කරන්න. කට්ටියත් එක්ක කාටවත් වැඩකට නැති දෙයක් කියව කියව ඉඳල ආතල් ගන්නවා කියල කොහේ හරි තමන්ගේ යාලුවෝ එක්ක විනෝද වෙලා ගෙදර ඇවිල්ල අම්ම උයල තියන දේ කාල නිදා ගන්න එක විවාහ උනාම කරන්න බැහැ. ජිවිතේ එකතරා වයසක් පහු කලාම හිතෙනවා එදා ඔයාලත් එක්ක එකට විනෝද උණු කිසිම කෙනෙක් ඔයාට ආදරේ කල අය නෙවේ කියල. ඒ හැමදේම බොහොම තාවකාලික සතුට ගෙන දෙන දේවල් (සංසාරේ හැමදේම තාවකාලික තමයි).
නමුත් ඒ පාවෙන ජිවිත එක තැනක නවත්තන නැංගුරමක් තමයි විවාහය කියන්නේ. තමන්ගේ සහකාරය තොරගනිද්දී ඒකයි ගොඩක් සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ. මොකද මේ නවාතැනේ මැරෙන කම් සැනසීමෙන් ඉන්න තියෙන්න ඕනේ. මුලින්ම තමන් කවුද සහ තමන්ගේ අවශ්‍යතා සිතුම් පැතුම් මොනවද කියල අඳුන ගන්නේ නැතුව, තමන්ගේ ජිවිතේ බෙදා ගන්න කෙනා මොන වගේ කෙනෙක් විය යුතුයිද කියල තීරණය කරන්න බැහැ. එහෙම කිසිම අදහසක් නැතිව විවාහ උණු අය තමයි විවාහ උනාට පස්සේ කියන්නේ, අනේ මගේ නිදහස සිමා උනා, යාලුවෙක් එක්ක යන්න නැහැ, දහසක් දේවල්. මම දැනගන්න ඕනේ මගේ මහත්තයාගේ නිදහස අනවශ්‍ය විදියට සීමා නොකර ඉන්න එයාගේ සිතිවිලි අඳුනගෙන. ඒ වගේම එයත් ඒ දේ අවබෝධ කරගන්න ඕනේ. එකිනෙකාව අවබෝධ කරගැනීම තමයි ගොඩක්ම වැදගත්.

තව දෙයක් තමයි තමන්ගේ අදහස් සහ හැගීම් පැහැදිලි ලෙස නිතරම අනෙක් කෙනාට ප්‍රකාශ කරන එක. කතාබහ කරලා අනික් කෙනාගේ අදහස් විමසන එක. දෙන්නට දෙන්න තේරුම් අරගෙන ජිවත් වෙනවා නම් ආදරේ කවදාවත් වයසට යන්නේ නැහැ. විවාහය හිර ගෙයක් වෙන්නෙත් නැහැ. හැම පුංචි දේ ගැනම ඕනෙවට වඩා හිත හිත තමන්ගේ සහකරයාගේ වැරදි හොයා හොයා ඒ මනුස්සයව පිට කෙනෙක් කලොත් කවදාවත් සැනසීමක් නැහැ. අපි විවාහ වෙන්න කලින් අම්ම තාත්තගෙන් සහෝදරයින්ගෙන් කියවෙන හැම වචනයක්ම අල්ලාගෙන කරන හැම වැඩක්ම දිහා බල බල හිත් අමාරු හදා ගන්නේ නැහැනේ. ඒ එයාල තමන්ගේ හන්ද. තමන් විවාහ වෙන කෙනාටත් ඒ විදියටම සැලකුව නම්, එයත් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්, තමන්ගේම කෙනා කියල හිතල, අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ගොඩක් අඩු වෙනවා. අපි දෙමව්පියෝ රකිනවා වගේම තමයි විවාහ උනාට පස්සේ සැමියාව හෝ බිරිදව රැක බලා ගත යුත්තේ. ආදරය කල යුත්තේ. එහෙම උනොත් ආදරෙයි සැනසීමයි විවාහයයි තුනම එක තැනක තියේවි. ඔයාගේ සිතිවිලි වලට ජිවන රටාවට ගැලපෙන කෙනෙක් ඔයාට හමු වෙලා ඉන්නවා නම් සහ ජිවිතේ දුක් සැප සමව විදගෙන ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන්න තරම් ඔයා සිතිවිලි වලින් පරිණත නම්, මමත්වය වෙනුවට අපි කියන දේ ජීවිතේට ආදේශ කරගන්න තරම් නිහතමානී කමක් තියනවා නම් බය නැතිව විවාහ වෙන්න, ආදරය සහ සැනසීම දෙකම හැමදාමත් ඔයා ලග තියේවි.

 

[SHAPE_SHIFTER_007]

විවාහය ජීවිතය ගත කරද්දී තමන් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පරිත්‍යාගයන් සහ කැප කිරීම් සිද්ද කරන්න වෙනවා. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ තමන් අනික් කෙනා වෙනුවෙන් මැරෙන්න සැරසෙනවා කියන දේ නෙවෙයි. එදිනෙදා ජිවිතයේ අපි කරන සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් දෙන්නටම ගැලපෙන විදියට සකස් කරගෙන අනෙක් කෙනාගේ සිතිවිලි අවබෝධ කරගෙන ජිවත් වෙන්න වෙනවා. ඒ වගේම මේ කරන කැප කිරීම් තමන්ගේ කැමැත්තෙන් සහ ආදරයෙන් කරන්න ඕනේ. ගැහැනියක් විදියට දරුවොත් ලැබුනම ගොඩක් කාර්ය ශුර්ය වෙන්න ඕනේ හැමෝගෙම සතුට වෙනුවෙන්. ඒ වගේම ගෙදර වැඩ කටයුතු වලට තමන්ගේ ස්වාමියාගේ සහයෝගය ලබා ගන්න පුළුවන් විදියට වැඩ කරනවා නම් අනවශ්‍ය හිත රිදවීම් වැළකෙනවා.

මේක වදයක් කියල හිතාගෙනම විවාහ උනොත් නම් කවදාවත් ආදරයෙන් සතුටෙන් ජිවත් වෙන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. අනිත් එක එදිනෙදා ජිවිතයේ යුතුකම් වගකීම් කරන එක මහා ලොකු දෙයක් කියල හිතාගෙන ඉන්න කිසිම කෙනෙක් විවාහ වීමට සුදුසු තත්වෙක නැහැ. මිනිහෙක් සිතිවිලි වලින් පරිණත වෙන්න ඕනේ, ඒ වගේම ස්වයං හික්මීමක්, විනයක් තියෙන්න ඕනේ හොඳ විවාහ ජිවිතයක් ගත කරන්න. කට්ටියත් එක්ක කාටවත් වැඩකට නැති දෙයක් කියව කියව ඉඳල ආතල් ගන්නවා කියල කොහේ හරි තමන්ගේ යාලුවෝ එක්ක විනෝද වෙලා ගෙදර ඇවිල්ල අම්ම උයල තියන දේ කාල නිදා ගන්න එක විවාහ උනාම කරන්න බැහැ. ජිවිතේ එකතරා වයසක් පහු කලාම හිතෙනවා එදා ඔයාලත් එක්ක එකට විනෝද උණු කිසිම කෙනෙක් ඔයාට ආදරේ කල අය නෙවේ කියල. ඒ හැමදේම බොහොම තාවකාලික සතුට ගෙන දෙන දේවල් (සංසාරේ හැමදේම තාවකාලික තමයි).
නමුත් ඒ පාවෙන ජිවිත එක තැනක නවත්තන නැංගුරමක් තමයි විවාහය කියන්නේ. තමන්ගේ සහකාරය තොරගනිද්දී ඒකයි ගොඩක් සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ. මොකද මේ නවාතැනේ මැරෙන කම් සැනසීමෙන් ඉන්න තියෙන්න ඕනේ. මුලින්ම තමන් කවුද සහ තමන්ගේ අවශ්‍යතා සිතුම් පැතුම් මොනවද කියල අඳුන ගන්නේ නැතුව, තමන්ගේ ජිවිතේ බෙදා ගන්න කෙනා මොන වගේ කෙනෙක් විය යුතුයිද කියල තීරණය කරන්න බැහැ. එහෙම කිසිම අදහසක් නැතිව විවාහ උණු අය තමයි විවාහ උනාට පස්සේ කියන්නේ, අනේ මගේ නිදහස සිමා උනා, යාලුවෙක් එක්ක යන්න නැහැ, දහසක් දේවල්. මම දැනගන්න ඕනේ මගේ මහත්තයාගේ නිදහස අනවශ්‍ය විදියට සීමා නොකර ඉන්න එයාගේ සිතිවිලි අඳුනගෙන. ඒ වගේම එයත් ඒ දේ අවබෝධ කරගන්න ඕනේ. එකිනෙකාව අවබෝධ කරගැනීම තමයි ගොඩක්ම වැදගත්.

තව දෙයක් තමයි තමන්ගේ අදහස් සහ හැගීම් පැහැදිලි ලෙස නිතරම අනෙක් කෙනාට ප්‍රකාශ කරන එක. කතාබහ කරලා අනික් කෙනාගේ අදහස් විමසන එක. දෙන්නට දෙන්න තේරුම් අරගෙන ජිවත් වෙනවා නම් ආදරේ කවදාවත් වයසට යන්නේ නැහැ. විවාහය හිර ගෙයක් වෙන්නෙත් නැහැ. හැම පුංචි දේ ගැනම ඕනෙවට වඩා හිත හිත තමන්ගේ සහකරයාගේ වැරදි හොයා හොයා ඒ මනුස්සයව පිට කෙනෙක් කලොත් කවදාවත් සැනසීමක් නැහැ. අපි විවාහ වෙන්න කලින් අම්ම තාත්තගෙන් සහෝදරයින්ගෙන් කියවෙන හැම වචනයක්ම අල්ලාගෙන කරන හැම වැඩක්ම දිහා බල බල හිත් අමාරු හදා ගන්නේ නැහැනේ. ඒ එයාල තමන්ගේ හන්ද. තමන් විවාහ වෙන කෙනාටත් ඒ විදියටම සැලකුව නම්, එයත් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්, තමන්ගේම කෙනා කියල හිතල, අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ගොඩක් අඩු වෙනවා. අපි දෙමව්පියෝ රකිනවා වගේම තමයි විවාහ උනාට පස්සේ සැමියාව හෝ බිරිදව රැක බලා ගත යුත්තේ. ආදරය කල යුත්තේ. එහෙම උනොත් ආදරෙයි සැනසීමයි විවාහයයි තුනම එක තැනක තියේවි. ඔයාගේ සිතිවිලි වලට ජිවන රටාවට ගැලපෙන කෙනෙක් ඔයාට හමු වෙලා ඉන්නවා නම් සහ ජිවිතේ දුක් සැප සමව විදගෙන ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන්න තරම් ඔයා සිතිවිලි වලින් පරිණත නම්, මමත්වය වෙනුවට අපි කියන දේ ජීවිතේට ආදේශ කරගන්න තරම් නිහතමානී කමක් තියනවා නම් බය නැතිව විවාහ වෙන්න, ආදරය සහ සැනසීම දෙකම හැමදාමත් ඔයා ලග තියේවි.

අපි බඳිමු?

 

[Dewrangi]

අපි බඳිමු?

very sorry මල්ලි. ආයිමත් බැන්දත් ඉතින් දැන් ඉන්න මහත්තයවම තමයි

 

[nuwanchaminda]

විවාහය ජීවිතය ගත කරද්දී තමන් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පරිත්‍යාගයන් සහ කැප කිරීම් සිද්ද කරන්න වෙනවා. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ තමන් අනික් කෙනා වෙනුවෙන් මැරෙන්න සැරසෙනවා කියන දේ නෙවෙයි. එදිනෙදා ජිවිතයේ අපි කරන සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් දෙන්නටම ගැලපෙන විදියට සකස් කරගෙන අනෙක් කෙනාගේ සිතිවිලි අවබෝධ කරගෙන ජිවත් වෙන්න වෙනවා. ඒ වගේම මේ කරන කැප කිරීම් තමන්ගේ කැමැත්තෙන් සහ ආදරයෙන් කරන්න ඕනේ. ගැහැනියක් විදියට දරුවොත් ලැබුනම ගොඩක් කාර්ය ශුර්ය වෙන්න ඕනේ හැමෝගෙම සතුට වෙනුවෙන්. ඒ වගේම ගෙදර වැඩ කටයුතු වලට තමන්ගේ ස්වාමියාගේ සහයෝගය ලබා ගන්න පුළුවන් විදියට වැඩ කරනවා නම් අනවශ්‍ය හිත රිදවීම් වැළකෙනවා.

මේක වදයක් කියල හිතාගෙනම විවාහ උනොත් නම් කවදාවත් ආදරයෙන් සතුටෙන් ජිවත් වෙන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. අනිත් එක එදිනෙදා ජිවිතයේ යුතුකම් වගකීම් කරන එක මහා ලොකු දෙයක් කියල හිතාගෙන ඉන්න කිසිම කෙනෙක් විවාහ වීමට සුදුසු තත්වෙක නැහැ. මිනිහෙක් සිතිවිලි වලින් පරිණත වෙන්න ඕනේ, ඒ වගේම ස්වයං හික්මීමක්, විනයක් තියෙන්න ඕනේ හොඳ විවාහ ජිවිතයක් ගත කරන්න. කට්ටියත් එක්ක කාටවත් වැඩකට නැති දෙයක් කියව කියව ඉඳල ආතල් ගන්නවා කියල කොහේ හරි තමන්ගේ යාලුවෝ එක්ක විනෝද වෙලා ගෙදර ඇවිල්ල අම්ම උයල තියන දේ කාල නිදා ගන්න එක විවාහ උනාම කරන්න බැහැ. ජිවිතේ එකතරා වයසක් පහු කලාම හිතෙනවා එදා ඔයාලත් එක්ක එකට විනෝද උණු කිසිම කෙනෙක් ඔයාට ආදරේ කල අය නෙවේ කියල. ඒ හැමදේම බොහොම තාවකාලික සතුට ගෙන දෙන දේවල් (සංසාරේ හැමදේම තාවකාලික තමයි).
නමුත් ඒ පාවෙන ජිවිත එක තැනක නවත්තන නැංගුරමක් තමයි විවාහය කියන්නේ. තමන්ගේ සහකාරය තොරගනිද්දී ඒකයි ගොඩක් සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ. මොකද මේ නවාතැනේ මැරෙන කම් සැනසීමෙන් ඉන්න තියෙන්න ඕනේ. මුලින්ම තමන් කවුද සහ තමන්ගේ අවශ්‍යතා සිතුම් පැතුම් මොනවද කියල අඳුන ගන්නේ නැතුව, තමන්ගේ ජිවිතේ බෙදා ගන්න කෙනා මොන වගේ කෙනෙක් විය යුතුයිද කියල තීරණය කරන්න බැහැ. එහෙම කිසිම අදහසක් නැතිව විවාහ උණු අය තමයි විවාහ උනාට පස්සේ කියන්නේ, අනේ මගේ නිදහස සිමා උනා, යාලුවෙක් එක්ක යන්න නැහැ, දහසක් දේවල්. මම දැනගන්න ඕනේ මගේ මහත්තයාගේ නිදහස අනවශ්‍ය විදියට සීමා නොකර ඉන්න එයාගේ සිතිවිලි අඳුනගෙන. ඒ වගේම එයත් ඒ දේ අවබෝධ කරගන්න ඕනේ. එකිනෙකාව අවබෝධ කරගැනීම තමයි ගොඩක්ම වැදගත්.

තව දෙයක් තමයි තමන්ගේ අදහස් සහ හැගීම් පැහැදිලි ලෙස නිතරම අනෙක් කෙනාට ප්‍රකාශ කරන එක. කතාබහ කරලා අනික් කෙනාගේ අදහස් විමසන එක. දෙන්නට දෙන්න තේරුම් අරගෙන ජිවත් වෙනවා නම් ආදරේ කවදාවත් වයසට යන්නේ නැහැ. විවාහය හිර ගෙයක් වෙන්නෙත් නැහැ. හැම පුංචි දේ ගැනම ඕනෙවට වඩා හිත හිත තමන්ගේ සහකරයාගේ වැරදි හොයා හොයා ඒ මනුස්සයව පිට කෙනෙක් කලොත් කවදාවත් සැනසීමක් නැහැ. අපි විවාහ වෙන්න කලින් අම්ම තාත්තගෙන් සහෝදරයින්ගෙන් කියවෙන හැම වචනයක්ම අල්ලාගෙන කරන හැම වැඩක්ම දිහා බල බල හිත් අමාරු හදා ගන්නේ නැහැනේ. ඒ එයාල තමන්ගේ හන්ද. තමන් විවාහ වෙන කෙනාටත් ඒ විදියටම සැලකුව නම්, එයත් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්, තමන්ගේම කෙනා කියල හිතල, අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ගොඩක් අඩු වෙනවා. අපි දෙමව්පියෝ රකිනවා වගේම තමයි විවාහ උනාට පස්සේ සැමියාව හෝ බිරිදව රැක බලා ගත යුත්තේ. ආදරය කල යුත්තේ. එහෙම උනොත් ආදරෙයි සැනසීමයි විවාහයයි තුනම එක තැනක තියේවි. ඔයාගේ සිතිවිලි වලට ජිවන රටාවට ගැලපෙන කෙනෙක් ඔයාට හමු වෙලා ඉන්නවා නම් සහ ජිවිතේ දුක් සැප සමව විදගෙන ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන්න තරම් ඔයා සිතිවිලි වලින් පරිණත නම්, මමත්වය වෙනුවට අපි කියන දේ ජීවිතේට ආදේශ කරගන්න තරම් නිහතමානී කමක් තියනවා නම් බය නැතිව විවාහ වෙන්න, ආදරය සහ සැනසීම දෙකම හැමදාමත් ඔයා ලග තියේවි.

... adare hituna...

 

[twisted]

විවාහය ජීවිතය ගත කරද්දී තමන් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පරිත්‍යාගයන් සහ කැප කිරීම් සිද්ද කරන්න වෙනවා. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ තමන් අනික් කෙනා වෙනුවෙන් මැරෙන්න සැරසෙනවා කියන දේ නෙවෙයි. එදිනෙදා ජිවිතයේ අපි කරන සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් දෙන්නටම ගැලපෙන විදියට සකස් කරගෙන අනෙක් කෙනාගේ සිතිවිලි අවබෝධ කරගෙන ජිවත් වෙන්න වෙනවා. ඒ වගේම මේ කරන කැප කිරීම් තමන්ගේ කැමැත්තෙන් සහ ආදරයෙන් කරන්න ඕනේ. ගැහැනියක් විදියට දරුවොත් ලැබුනම ගොඩක් කාර්ය ශුර්ය වෙන්න ඕනේ හැමෝගෙම සතුට වෙනුවෙන්. ඒ වගේම ගෙදර වැඩ කටයුතු වලට තමන්ගේ ස්වාමියාගේ සහයෝගය ලබා ගන්න පුළුවන් විදියට වැඩ කරනවා නම් අනවශ්‍ය හිත රිදවීම් වැළකෙනවා.

මේක වදයක් කියල හිතාගෙනම විවාහ උනොත් නම් කවදාවත් ආදරයෙන් සතුටෙන් ජිවත් වෙන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. අනිත් එක එදිනෙදා ජිවිතයේ යුතුකම් වගකීම් කරන එක මහා ලොකු දෙයක් කියල හිතාගෙන ඉන්න කිසිම කෙනෙක් විවාහ වීමට සුදුසු තත්වෙක නැහැ. මිනිහෙක් සිතිවිලි වලින් පරිණත වෙන්න ඕනේ, ඒ වගේම ස්වයං හික්මීමක්, විනයක් තියෙන්න ඕනේ හොඳ විවාහ ජිවිතයක් ගත කරන්න. කට්ටියත් එක්ක කාටවත් වැඩකට නැති දෙයක් කියව කියව ඉඳල ආතල් ගන්නවා කියල කොහේ හරි තමන්ගේ යාලුවෝ එක්ක විනෝද වෙලා ගෙදර ඇවිල්ල අම්ම උයල තියන දේ කාල නිදා ගන්න එක විවාහ උනාම කරන්න බැහැ. ජිවිතේ එකතරා වයසක් පහු කලාම හිතෙනවා එදා ඔයාලත් එක්ක එකට විනෝද උණු කිසිම කෙනෙක් ඔයාට ආදරේ කල අය නෙවේ කියල. ඒ හැමදේම බොහොම තාවකාලික සතුට ගෙන දෙන දේවල් (සංසාරේ හැමදේම තාවකාලික තමයි).
නමුත් ඒ පාවෙන ජිවිත එක තැනක නවත්තන නැංගුරමක් තමයි විවාහය කියන්නේ. තමන්ගේ සහකාරය තොරගනිද්දී ඒකයි ගොඩක් සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ. මොකද මේ නවාතැනේ මැරෙන කම් සැනසීමෙන් ඉන්න තියෙන්න ඕනේ. මුලින්ම තමන් කවුද සහ තමන්ගේ අවශ්‍යතා සිතුම් පැතුම් මොනවද කියල අඳුන ගන්නේ නැතුව, තමන්ගේ ජිවිතේ බෙදා ගන්න කෙනා මොන වගේ කෙනෙක් විය යුතුයිද කියල තීරණය කරන්න බැහැ. එහෙම කිසිම අදහසක් නැතිව විවාහ උණු අය තමයි විවාහ උනාට පස්සේ කියන්නේ, අනේ මගේ නිදහස සිමා උනා, යාලුවෙක් එක්ක යන්න නැහැ, දහසක් දේවල්. මම දැනගන්න ඕනේ මගේ මහත්තයාගේ නිදහස අනවශ්‍ය විදියට සීමා නොකර ඉන්න එයාගේ සිතිවිලි අඳුනගෙන. ඒ වගේම එයත් ඒ දේ අවබෝධ කරගන්න ඕනේ. එකිනෙකාව අවබෝධ කරගැනීම තමයි ගොඩක්ම වැදගත්.

තව දෙයක් තමයි තමන්ගේ අදහස් සහ හැගීම් පැහැදිලි ලෙස නිතරම අනෙක් කෙනාට ප්‍රකාශ කරන එක. කතාබහ කරලා අනික් කෙනාගේ අදහස් විමසන එක. දෙන්නට දෙන්න තේරුම් අරගෙන ජිවත් වෙනවා නම් ආදරේ කවදාවත් වයසට යන්නේ නැහැ. විවාහය හිර ගෙයක් වෙන්නෙත් නැහැ. හැම පුංචි දේ ගැනම ඕනෙවට වඩා හිත හිත තමන්ගේ සහකරයාගේ වැරදි හොයා හොයා ඒ මනුස්සයව පිට කෙනෙක් කලොත් කවදාවත් සැනසීමක් නැහැ. අපි විවාහ වෙන්න කලින් අම්ම තාත්තගෙන් සහෝදරයින්ගෙන් කියවෙන හැම වචනයක්ම අල්ලාගෙන කරන හැම වැඩක්ම දිහා බල බල හිත් අමාරු හදා ගන්නේ නැහැනේ. ඒ එයාල තමන්ගේ හන්ද. තමන් විවාහ වෙන කෙනාටත් ඒ විදියටම සැලකුව නම්, එයත් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්, තමන්ගේම කෙනා කියල හිතල, අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ගොඩක් අඩු වෙනවා. අපි දෙමව්පියෝ රකිනවා වගේම තමයි විවාහ උනාට පස්සේ සැමියාව හෝ බිරිදව රැක බලා ගත යුත්තේ. ආදරය කල යුත්තේ. එහෙම උනොත් ආදරෙයි සැනසීමයි විවාහයයි තුනම එක තැනක තියේවි. ඔයාගේ සිතිවිලි වලට ජිවන රටාවට ගැලපෙන කෙනෙක් ඔයාට හමු වෙලා ඉන්නවා නම් සහ ජිවිතේ දුක් සැප සමව විදගෙන ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන්න තරම් ඔයා සිතිවිලි වලින් පරිණත නම්, මමත්වය වෙනුවට අපි කියන දේ ජීවිතේට ආදේශ කරගන්න තරම් නිහතමානී කමක් තියනවා නම් බය නැතිව විවාහ වෙන්න, ආදරය සහ සැනසීම දෙකම හැමදාමත් ඔයා ලග තියේවි.

bother..too much a strain all this God or apes (depending on the philosophy you subscribe to) never meant us men or women to live this way..

like somebody who knew better once said, marriage is for convenience..you know it, he knows it yet none of you acknowledge it

 

[Dewrangi]

bother..too much a strain all this God or apes (depending on the philosophy you subscribe to) never meant us men or women to live this way..

like somebody who knew better once said, marriage is for convenience..you know it, he knows it yet none of you acknowledge it

I am not a brother, a sister here, 35 years old and who is happily married for several years. There is no special tension or any strain, this is the reality of the life as long as you haven't attained NIRVANA. මේ සංසාරෙම දුකක් කියල ඔයා බුද්ධාගමේ නම් අහල ඇතිනේ. Everyday, in every moment,... you compromise, you sacrifice, you love, you wait being patient, you cry, you get angry, you do all these things without any effort to live your life. For an example, In your work place,sometimes, you have to tolerate a really selfish (or person who is cheating) colleague, if you want to be a good team player, so you compromise and try to achieve the target without leaving the job. Same simple theory apply for the marriage. The difference is your perspective, the way you look at it. The thing is, you cannot be the same person,that who you have been in your work place, to secure your family life. Instead, you'd say, oh it is really stressful, strain, no independence,.... you name it and you'd give up. The difference is, if you want it, there is no stress (actually you just ignore it), if you don't want it, of course, it is a hell, and you'll find thousands of reasons to complain.

Nothing in this world is not so convenient, unless you adapt yourself accordingly. Each moment of life is a challenge for any living thing, only the way of perceiving it, differs from one person or animal to another, so then it becomes convenient or inconvenient. It is your responsibility to live in a convenient way, and cherish each and every moment in the life. It is just your attitude. If you really want to be free, go and follow the path to NIRVANA, මුළු ජිවිතයම අට ලෝ දහමට අවනතයි..

 

[gnome]

I am not a brother, a sister here, 35 years old and who is happily married for several years. There is no special tension or any strain, this is the reality of the life as long as you
:

How long have you been married?

 

[Dewrangi]

How long have you been married?

more than 6 years

 

[SHAPE_SHIFTER_007]

very sorry මල්ලි. ආයිමත් බැන්දත් ඉතින් දැන් ඉන්න මහත්තයවම තමයි

 

[twisted]

I am not a brother, a sister here, 35 years old and who is happily married for several years. There is no special tension or any strain, this is the reality of the life as long as you haven't attained NIRVANA. මේ සංසාරෙම දුකක් කියල ඔයා බුද්ධාගමේ නම් අහල ඇතිනේ. Everyday, in every moment,... you compromise, you sacrifice, you love, you wait being patient, you cry, you get angry, you do all these things without any effort to live your life. For an example, In your work place,sometimes, you have to tolerate a really selfish (or person who is cheating) colleague, if you want to be a good team player, so you compromise and try to achieve the target without leaving the job. Same simple theory apply for the marriage. The difference is your perspective, the way you look at it. The thing is, you cannot be the same person,that who you have been in your work place, to secure your family life. Instead, you'd say, oh it is really stressful, strain, no independence,.... you name it and you'd give up. The difference is, if you want it, there is no stress (actually you just ignore it), if you don't want it, of course, it is a hell, and you'll find thousands of reasons to complain.

Nothing in this world is not so convenient, unless you adapt yourself accordingly. Each moment of life is a challenge for any living thing, only the way of perceiving it, differs from one person or animal to another, so then it becomes convenient or inconvenient. It is your responsibility to live in a convenient way, and cherish each and every moment in the life. It is just your attitude. If you really want to be free, go and follow the path to NIRVANA, මුළු ජිවිතයම අට ලෝ දහමට අවනතයි..

Never said you were a brother .

all I'm saying is you live in a culture where you from the very beginning are conditioned to believe you won't be happy unless you share your life with a partner..

I don't think making compromises at the workplace quite come close to doing it on a daily basis at home to make a partner happy and to make yourself happy with that partner..marriage or love aren't thing you can take a break from. I don't know about you, I myself sometimes want to take a break and be myself. but if you will, you can take comfort in your misery. I bet in your years of marriage you wanted at least once or twice to be free from all that didn't you.

the point is, you don't have to make above mentioned sacrifices and compromises if you are not depending on other people like you do in a marriage. it's sort of freaky that you all think making sacrifices is actually ok where it is not. people need people, I'm not talking about total isolation, but in love, you pay for things you didn't bargain for in the first place...that's just not good business..and now don't tell me love or marriage isn't business..cos it is. you give them something, they give you something.

 

[aggregate]

විවාහය ජීවිතය ගත කරද්දී තමන් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පරිත්‍යාගයන් සහ කැප කිරීම් සිද්ද කරන්න වෙනවා. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ තමන් අනික් කෙනා වෙනුවෙන් මැරෙන්න සැරසෙනවා කියන දේ නෙවෙයි. එදිනෙදා ජිවිතයේ අපි කරන සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් දෙන්නටම ගැලපෙන විදියට සකස් කරගෙන අනෙක් කෙනාගේ සිතිවිලි අවබෝධ කරගෙන ජිවත් වෙන්න වෙනවා. ඒ වගේම මේ කරන කැප කිරීම් තමන්ගේ කැමැත්තෙන් සහ ආදරයෙන් කරන්න ඕනේ. ගැහැනියක් විදියට දරුවොත් ලැබුනම ගොඩක් කාර්ය ශුර්ය වෙන්න ඕනේ හැමෝගෙම සතුට වෙනුවෙන්. ඒ වගේම ගෙදර වැඩ කටයුතු වලට තමන්ගේ ස්වාමියාගේ සහයෝගය ලබා ගන්න පුළුවන් විදියට වැඩ කරනවා නම් අනවශ්‍ය හිත රිදවීම් වැළකෙනවා.

මේක වදයක් කියල හිතාගෙනම විවාහ උනොත් නම් කවදාවත් ආදරයෙන් සතුටෙන් ජිවත් වෙන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. අනිත් එක එදිනෙදා ජිවිතයේ යුතුකම් වගකීම් කරන එක මහා ලොකු දෙයක් කියල හිතාගෙන ඉන්න කිසිම කෙනෙක් විවාහ වීමට සුදුසු තත්වෙක නැහැ. මිනිහෙක් සිතිවිලි වලින් පරිණත වෙන්න ඕනේ, ඒ වගේම ස්වයං හික්මීමක්, විනයක් තියෙන්න ඕනේ හොඳ විවාහ ජිවිතයක් ගත කරන්න. කට්ටියත් එක්ක කාටවත් වැඩකට නැති දෙයක් කියව කියව ඉඳල ආතල් ගන්නවා කියල කොහේ හරි තමන්ගේ යාලුවෝ එක්ක විනෝද වෙලා ගෙදර ඇවිල්ල අම්ම උයල තියන දේ කාල නිදා ගන්න එක විවාහ උනාම කරන්න බැහැ. ජිවිතේ එකතරා වයසක් පහු කලාම හිතෙනවා එදා ඔයාලත් එක්ක එකට විනෝද උණු කිසිම කෙනෙක් ඔයාට ආදරේ කල අය නෙවේ කියල. ඒ හැමදේම බොහොම තාවකාලික සතුට ගෙන දෙන දේවල් (සංසාරේ හැමදේම තාවකාලික තමයි).
නමුත් ඒ පාවෙන ජිවිත එක තැනක නවත්තන නැංගුරමක් තමයි විවාහය කියන්නේ. තමන්ගේ සහකාරය තොරගනිද්දී ඒකයි ගොඩක් සැලකිලිමත් වෙන්න ඕනේ. මොකද මේ නවාතැනේ මැරෙන කම් සැනසීමෙන් ඉන්න තියෙන්න ඕනේ. මුලින්ම තමන් කවුද සහ තමන්ගේ අවශ්‍යතා සිතුම් පැතුම් මොනවද කියල අඳුන ගන්නේ නැතුව, තමන්ගේ ජිවිතේ බෙදා ගන්න කෙනා මොන වගේ කෙනෙක් විය යුතුයිද කියල තීරණය කරන්න බැහැ. එහෙම කිසිම අදහසක් නැතිව විවාහ උණු අය තමයි විවාහ උනාට පස්සේ කියන්නේ, අනේ මගේ නිදහස සිමා උනා, යාලුවෙක් එක්ක යන්න නැහැ, දහසක් දේවල්. මම දැනගන්න ඕනේ මගේ මහත්තයාගේ නිදහස අනවශ්‍ය විදියට සීමා නොකර ඉන්න එයාගේ සිතිවිලි අඳුනගෙන. ඒ වගේම එයත් ඒ දේ අවබෝධ කරගන්න ඕනේ. එකිනෙකාව අවබෝධ කරගැනීම තමයි ගොඩක්ම වැදගත්.

තව දෙයක් තමයි තමන්ගේ අදහස් සහ හැගීම් පැහැදිලි ලෙස නිතරම අනෙක් කෙනාට ප්‍රකාශ කරන එක. කතාබහ කරලා අනික් කෙනාගේ අදහස් විමසන එක. දෙන්නට දෙන්න තේරුම් අරගෙන ජිවත් වෙනවා නම් ආදරේ කවදාවත් වයසට යන්නේ නැහැ. විවාහය හිර ගෙයක් වෙන්නෙත් නැහැ. හැම පුංචි දේ ගැනම ඕනෙවට වඩා හිත හිත තමන්ගේ සහකරයාගේ වැරදි හොයා හොයා ඒ මනුස්සයව පිට කෙනෙක් කලොත් කවදාවත් සැනසීමක් නැහැ. අපි විවාහ වෙන්න කලින් අම්ම තාත්තගෙන් සහෝදරයින්ගෙන් කියවෙන හැම වචනයක්ම අල්ලාගෙන කරන හැම වැඩක්ම දිහා බල බල හිත් අමාරු හදා ගන්නේ නැහැනේ. ඒ එයාල තමන්ගේ හන්ද. තමන් විවාහ වෙන කෙනාටත් ඒ විදියටම සැලකුව නම්, එයත් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්, තමන්ගේම කෙනා කියල හිතල, අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ගොඩක් අඩු වෙනවා. අපි දෙමව්පියෝ රකිනවා වගේම තමයි විවාහ උනාට පස්සේ සැමියාව හෝ බිරිදව රැක බලා ගත යුත්තේ. ආදරය කල යුත්තේ. එහෙම උනොත් ආදරෙයි සැනසීමයි විවාහයයි තුනම එක තැනක තියේවි. ඔයාගේ සිතිවිලි වලට ජිවන රටාවට ගැලපෙන කෙනෙක් ඔයාට හමු වෙලා ඉන්නවා නම් සහ ජිවිතේ දුක් සැප සමව විදගෙන ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන්න තරම් ඔයා සිතිවිලි වලින් පරිණත නම්, මමත්වය වෙනුවට අපි කියන දේ ජීවිතේට ආදේශ කරගන්න තරම් නිහතමානී කමක් තියනවා නම් බය නැතිව විවාහ වෙන්න, ආදරය සහ සැනසීම දෙකම හැමදාමත් ඔයා ලග තියේවි.

 

[<DNA]

ඔයාගේ එළකිරි 1st anniversaryඑකට බොක්කෙම්ම සුභ පතනවා අක්කා !

හැබැයි ඔයා අහල තියෙන ප්‍රශ්නේ නම් සැහෙන්නවතුරබොන්න ඕනි ප්‍රශ්නයක්
​