කැමතිම එකක් කියලා කියන්න බැරි තරම් තියෙනවා.
ඒ නිසා කැමතිම එකක් නැතුව හිතේ දුකකින්, කැළඹීමකින් ඉන්න වෙලාවක චිත්රපටියක් බලලා පපුවට කම්පනයක් වගේ එක මොහොතකට දැනුන එකක් ගැන කියන්නම්.
Dancer in the Dark චිත්රපටියේ සෙල්මා ගයන අන්තිම ගීතය.
Battle of the bastards වල jon snow rickon ව බේරගන්න ඉස්සරහට ගිහිල්ල රිකොන් මැරුනට පස්සෙ battle field එකේ ඉස්සරහටම වෙලා තනිවෙලා රැම්සිගෙ පැත්තෙ ඉඳන් හෙන අස්වයො සේනාවක් එද්දි සේරම බලාපොරොත්තු අතෑරල පටිය ගලෝලම අරගෙන ශීත් එක විසික් කරල කඩුව අතේ තියාගෙන බලාගෙන ඉන්න මොහොත
මාත් කැමතිම එකක් සහ එතෙක් මෙතෙක් රූපවාහිනියට හැදුනු හොඳම දර්ශනවලින් එකක් ඕක.
ජොන් ස්නෝ Night King මුලින්ම දකින දර්ශනයටත් කැමතියි.
තව මං කැමතියි "ලෝහිත මංගල්ලේ" (The Red Wedding) සිදුවීම්වලට සහ පස්සේ වෝල්ඩ ෆ්රේගෙ බෙල්ල කපද්දි ආර්යාගෙ මූණෙ හැඟීම් ප්රකාශනයට.
නෙඩ්ගෙ බෙල්ල කපන දර්ශනය ආර්යා බලන් ඉන්න කොටස.
The Winds of Winter එකේ සර්සී පළිය ගන්න එක අධ්යක්ෂණය කරලා තිබුණු විදිහටයි ඒකෙ පියානෝ හඬටයි කැමති.
ඩෙනේරිස්ව නිදහස ලබපු මිනිස්සු උස්සගෙන "Mhysa" කියලා කෑගහන එකත් කැමති එකක්.
මෙතනින් නවතින එක හොඳයි නැත්නම් කියලා ඉවරයක් වෙන්නෙ නෑ.
Have you watched "Breaking the Waves" by the same director Lars von Trier?one of the most depressing movies ever,,
අපෝ ඒවා මතක් වෙද්දීත් දුකයි.white walkers ලව නිතර නිතර පෙන්නන්න අරගෙන උන්ව familiar වුනාට පස්සෙ උන් ගැන තිබුණ භය නැති වෙලා ගියා
මුල හරියෙ තමා පට්ට.
උතුරුට යන අය හිටි හැටියෙ අතුරුදහන් වෙනව
මිනී තිබුණ ඒව ටිකකිං බලද්දි නෑ etc
වෙන්නෙ මොනාද කව්ද කරන්නෙ කියල කිසිම දෙයක් දන්නැති කාලෙ තමා white walkers ලගෙ නියම ගුප්ත ස්වභාවය තිබ්බෙ
අන්තිම හරිය වෙද්දි white walkers ලත් ඒ හැටි දෙයක් නෙමේ තවත් සත්තු ජාතියක් වගේ හෙන සාමාන්ය විදිහට දකින්න පුරුදු වුනා
අනික් පට්ටම සීන් එක jon snow battle of the bastard එකේ හුස්ම ගන්නවත් බැරුව හිර වෙන එක. ඒක නං මාරම තාත්වික විදිහට හදල තිබ්බ ඇත්තටම දැනෙන්න
Have you watched "Breaking the Waves" by the same director Lars von Trier?
To be honest, whenever I'm feeling very sad or alone or depressed, I watch such movies!
I just don't know why.
I have watched "Melancholia".
