පරණ බඩු
සෙනසුරාදා මද්දහනේ වසන්තා තට්ටු නිවාසයේ ජනේලයෙන් පහළ පාර දෙස බලා සිටියේ ටියුෂන් පන්තියකට ගිය තම දියණිය පැමිණෙන්නේ දැයි විපරම් කරමිනි.
බර කිරණ තරාදියක් සහ ගෝනියක් අතින් ගෙන පාර දිගේ ආ මිනිසෙක්, වසන්තා දැක උඩ බලමින් උස් හඬින් මෙසේ කීය.
“නෝනා, පාව්චිචි කරන්ඩ බැරි පරණ බඩු තියෙනවා නං ගන්නවා.”
වසන්තා ද කටහඬ මඳක් උස් කොට මෙසේ පිළිතුරු දුන්නා ය.
‘හවසට වරෙන්. දැන් මහත්තයා ගෙදර නෑ.”
---------------------------------------------------------------------
බර කිරණ තරාදියක් සහ ගෝනියක් අතින් ගෙන පාර දිගේ ආ මිනිසෙක්, වසන්තා දැක උඩ බලමින් උස් හඬින් මෙසේ කීය.
“නෝනා, පාව්චිචි කරන්ඩ බැරි පරණ බඩු තියෙනවා නං ගන්නවා.”
වසන්තා ද කටහඬ මඳක් උස් කොට මෙසේ පිළිතුරු දුන්නා ය.
‘හවසට වරෙන්. දැන් මහත්තයා ගෙදර නෑ.”
---------------------------------------------------------------------
හොඳ පුතා
“අම්මේ, අර ගේට්ටුව ළඟා ඉන්න මිනිහට අම්මගෙ පර්ස් එකෙන් රුපියල් දෙකක් අරන් දෙන්ඩ ද?” පුතා ඇසුවේ සාලයේ වාඩි වී පුවත්පතක් බලමින් සිටි තම මව ගෙනි.
“මගෙ හොඳ පුතා, කෙනෙකුගෙ දුක දැක්කම උණු වෙන හදවතක් පොඩි කාලෙ ඉඳලම තියෙන එක ලොකු දෙයක්. මොකද පුතා ඒ මිනිහා හිඟා කන්නෙ, මක්වෙලා ද? මව ඇසීය.
“නෑ අම්මේ, මම ඒ මිනිහාගෙන් අයිස් ක්රීම් එකක් අරගෙන කෑවා.”
---------------------------------------------------------------------
“අම්මේ, අර ගේට්ටුව ළඟා ඉන්න මිනිහට අම්මගෙ පර්ස් එකෙන් රුපියල් දෙකක් අරන් දෙන්ඩ ද?” පුතා ඇසුවේ සාලයේ වාඩි වී පුවත්පතක් බලමින් සිටි තම මව ගෙනි.
“මගෙ හොඳ පුතා, කෙනෙකුගෙ දුක දැක්කම උණු වෙන හදවතක් පොඩි කාලෙ ඉඳලම තියෙන එක ලොකු දෙයක්. මොකද පුතා ඒ මිනිහා හිඟා කන්නෙ, මක්වෙලා ද? මව ඇසීය.
“නෑ අම්මේ, මම ඒ මිනිහාගෙන් අයිස් ක්රීම් එකක් අරගෙන කෑවා.”
---------------------------------------------------------------------
ඔළුවට අත සේදීම
සිරිසේන, සෝමපාලත් සමඟ තැබෑරුමට ගොඩවුණේ තම බිරිඳ තමාගේ යහළුවකු සමඟ පැන යාමෙන් ඇති වූ හිත් අමාරුව නිසාය.
වේටර් ගෙනා අරක්කු වීදුරු දෙකෙන් එකක් එක හුස්මට බිව් හෙතෙම සෝමපාල දෙස බලා මෙසේ කීවේය.
’බැල්ලි, ඒකිට මම කොයිතරම් හොඳ කළත් ඒකි අන්තිමේදි මගෙ ඔළුවට අත හෝදලා, ගුණපාලයත් එක්ක පැනලා ගියානෙ’
සෝමපාල තම මිතුරාට වූ ඇබැද්දිය විග්රහ කළේ මෙසේය.
’පැනලා ගිය එක පැත්තකට දාමු. හැබැයි ඒකිට කොහොමටවත් වටින්නෙ නෑ උඹේ ඔළුවට අතහෝදන්න’
---------------------------------------------------------------------
වේටර් ගෙනා අරක්කු වීදුරු දෙකෙන් එකක් එක හුස්මට බිව් හෙතෙම සෝමපාල දෙස බලා මෙසේ කීවේය.
’බැල්ලි, ඒකිට මම කොයිතරම් හොඳ කළත් ඒකි අන්තිමේදි මගෙ ඔළුවට අත හෝදලා, ගුණපාලයත් එක්ක පැනලා ගියානෙ’
සෝමපාල තම මිතුරාට වූ ඇබැද්දිය විග්රහ කළේ මෙසේය.
’පැනලා ගිය එක පැත්තකට දාමු. හැබැයි ඒකිට කොහොමටවත් වටින්නෙ නෑ උඹේ ඔළුවට අතහෝදන්න’
---------------------------------------------------------------------
ඒක එච්චර දෙයක් නෙමෙයි
තම පෙම්වතිය නංවාගත් රථය ගමන් අරඹා මඳ දුරක් යන තෙක් නිහඬව සිටි ප්රේමපාල, තමාට තුරුළු වී සිටින සුමාලි අමතා මෙසේ කීවේය.
’ගෙදර ඔය තරම් මුරකපොලු දාලා තියෙද්දිත් ඔයා ඒවායින් බේරිලා පැනලා ආපු හැටි මට හිතාගන්නවත් බැහැ රත්තරන්’
’මට ඒක එච්චර දෙයක් නෙමෙයි ප්රේම්. මේ පළවැනි වතාව නෙමෙයි නෙ’ සුමාලි කීවේ හුරතල් වෙමිනි.
---------------------------------------------------------------------
’ගෙදර ඔය තරම් මුරකපොලු දාලා තියෙද්දිත් ඔයා ඒවායින් බේරිලා පැනලා ආපු හැටි මට හිතාගන්නවත් බැහැ රත්තරන්’
’මට ඒක එච්චර දෙයක් නෙමෙයි ප්රේම්. මේ පළවැනි වතාව නෙමෙයි නෙ’ සුමාලි කීවේ හුරතල් වෙමිනි.
---------------------------------------------------------------------
එලාම් ඔරලෝසුව
’ටයිම්පීස් ඔරලෝසුව නොතිබුණා නම් අද මට ඔෆීස් එන්න හොඳටම පරක්කු වෙනවා’ එදින කාර්යාලයේ යතුරු රාජකාරිය භාර වූ සුමිත් කාර්යාලයේ ප්රධාන දොර විවෘත කරන තෙක් බලා සිටි ප්රියන්තට කීවේය.
’එහෙනං තමුසෙ ඊයෙ කිව්වේ, ටයිම්පීස් ඔරලෝසුව කැඩිලා, ඒක ඉක්මනට හදාගන්ඩ ඕනෙ කියල.’ ප්රියන්ත ඇසුවේ සෝපාහාසයෙනි.
’ඒක කැඩිලා තමයි. ඒත් අද උදේ අපේ මායියට තරහා ගිහින්, මං නිදා ඉන්න කොට ඒකෙන් මට දමල ගැහැව්වයින් හොඳට ගියා’ සුමිත් කීවේ තට්ටය අතගාමිනි.
---------------------------------------------------------------------
කැමැති දේ
කුමාරි තම මනමාලයා ද සමඟ මධුසමය සඳහා තානායමට ගියා ය. දින දෙකක් ගතවන තුරු කෑමට පවා ඔවුන් එළියට පහළියට ආවේවත්, වේටරයකු කැඳවූයේ වත් නැත. තුන් වැනි දිනයේ ඔවුන්ගේ කාමරයේ සීනුව නාද වූයෙන් වේටර්වරයකු ඔවුන් කරා එළැඹ, “මොනවද සර් ඕනෑ කරන්නේ?” යනුවෙන් විමසීය.
මනාලයා විමසුම් දෑසින් කුමාරි දෙස බැලීය.
“ඔයා දන්නවනෙ මං කැමැති මොනවටද කියල...”
“ඒක මං දන්නවා. ඒ වුණාට ළමයෝ අපි මොනවා හරි කන්නත් එපායැ” මනාලයා කීවේය.
මනාලයා විමසුම් දෑසින් කුමාරි දෙස බැලීය.
“ඔයා දන්නවනෙ මං කැමැති මොනවටද කියල...”
“ඒක මං දන්නවා. ඒ වුණාට ළමයෝ අපි මොනවා හරි කන්නත් එපායැ” මනාලයා කීවේය.
උපුටා ගැනීම: සිළුමිණ
