පමාවෙයන් සඳ පායාලන්නට
අඳුරු වළාවන් එළිය කරන්
සිනා සුනත් නුඹ දුර අහසේ හිඳ
මගේ ලොවට තවමත් අඳුරුයි
පමාවෙයන් සඳ පායාලන්නට
කිරි පාටට නුඹ දිලුණට අහසේ
කිරි දෝතක රස නෑ මට උරුමේ
අහසේ තරු වැල් නුඹ ම වටා ඇත
පොළෝ තලේ මා තනිවීලා
පමාවෙයන් සඳ පායාලන්නට
කඩමලු ඇඳුමයි අගුපිල් අයිනයි
කුසඟින්නට සැමදා හිඟමනයයි...