ඉන්දියාවේ අමුතු දොස්තරලා
මා කලක් ඉන්දියාවේ ගත කරන සමයක සුලු රෝගී තත්වයක් හේතුවෙන් ප්රාන්ත රෝහලකට ඇතුල් උනෙමි.හෙදියක් හෝ රෝගියෙක් සොයා ගැනීමට ඉතා අපහසු වූ අතර අoගසම්පූර්ණ විශාල ගොඩනෑගිල්ල පාලුවට ගොස් තිබුණි. කෙලවර කුඩා බන්කුවක පත්තරයක් කියවමින් සාමාන්ය සෙරෙප්පු හැදි පුද්ගලෙයෙකු දුටු මා "දොස්තර කොහිදෑයි” ඇසුවෙමි. "මම තමයි දොස්තර "ඔහු පිලිතුරු දුණි.මා මවිතයට පත් වූයේ ලන්කාවේ දොස්තරලාත් සමග සන්සන්දනය කිරිම මගිනි . ඊලගට මා මෙහි රොගීන් නැත්තේ ඈයිදෑයි කියා ඇසුවෙමි .
"ඈයි? ලෙඩවෙන්නද ආස ? " එම්.බි.බි.එස් උපාදියක් හිමි දොස්තරගේ පිලිතුර එය විය. ලොව 2වන වැඩිම ජනගහනයක් හිමි රටේදී විදි මේ සිදුවීම මට කිසිදා අමතක නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම යම් වෙදකමක් සත්යයක්නම් රෝහල් හිස්වී යායුතු බව මට පසක් වුනේ එවිටය.
ඉන්දියාවේ රොගින් ගනන ඉහල මට්ටමක තිබුනද ප්රතිශතයක් ලෙස එය ඉතා ඉහල මට්ටමකින් නොමෑතිවී තිබිය යුතුය . වසන්ගත තත්වවලදී රෝහල් පිරේ..එය සාමාන්ය තත්වයකි. මත්පෑන් බොන්නන් කොහොමත් කොයිරටෙත් ලෙඩ්ඩුය.
මෙරට දොස්තරවරු යනු කවුරුන්දෑයි මට ඉගෑන්නුවේ එම සෙරෙප්පු හැදි පත්තරයක් කියවමින් සිටි දොස්තරය .
එම ප්රාන්තයේ තවදුරටත් කරුණු සෙවූ මා ලන්කාවත් සමග සැසදීමෙන් නිගමන 2කට පැමිනියෙමි.
1) බොහො ඉන්දියානුවන්ගේ ආහාර රටාව ඉතා ග්රාමීයය. එලකිරි බොන ඔවුන් රොටි වර්ගයක් සමග හොදි වර්ගයකින් සෑහීමකට පත්වේ . මොවුන්ගේ මේ නීරොගි කමට හේතුව එය විය යුතුය .බොලිවුඩ් ෆිල්ම් වල පෙන්නන ආකාරයේ බටහිර කරනයක් ඉන්දියවේ 95%කම ප්රදේශ වල නෑත . මේ නීරොගිබව ඉන්දියාවේ දියුණුවටද හේතු වන්නට ඇත .පිටින් එන හෑම මගුලම බාර ගෑනීමට සාම්ප්රදායික ඉන්දියානුවන් ඇකමෑතිය . ආරක්ෂිත ආහාර රටාව සහ ආයුර්වේදය මොවුන්ගේ නීරොගිබවට හේතු වන්නට ඇත.
2) ලන්කාවේ දොස්තරලා ව්යාපාරිකයින්ය . බිස්නස් යනු බිස්නස් ය . රොගින් නොමෑති වුනොත් බිස්නස් කර හමාරය.ඒ නිසා ලෙඩ්ඩු සම්පූර්ණයෙන් සනීප නොවි සිටිය යුතුය .නැතිනම් වෙනත් අතුරු ආබාද සෑදෙන ආකාරයේ බෙහෙත් දී සනීප කලයුතුය . ඖෂධ විකුනාගෑනීම සදහා දොස්තරවරු තම ගරුත්වය පාවාදී ඇත . මා දිනක් ලන්කාවේ ඩිස්පෙන්සරියකට ගියේ බඩේ අමාරුවකටය .එහිදි පෙති කරල් හත් අට වර්ගයක්ම ලබා දුණි. මිලද ඉතා සැරය .මාගේ නෑදෑ අයකුවන දොස්තරවරයෙකුගෙන් මේ දුන් බේත් ගැන ඇසීමෙන් ඔහු පැවසුවේ ඔය ලෙඩේට ඔතරම් බෙහෙත් ගොඩක් අනවශ්ය බවය . ඔතනින් පෙති කරල් 2 වර්ගයක් පමණක් රෝගය සනීප වීමට ප්රමානවත් බව ඔහුගේ නිර්දේශයයි . මේ එක් සරල උදාහරණයක් පමණි.
රජයේ රෝහලකට ගියොත් රෝගීන්ට කුණු බෑනුම්ය. එම දොස්තරගේම පෞද්ගලික චෑනල් එකකට රින්ගුවොත් අපට සලකන්නේ කිරිකෑටියෙකුට මෙනි.
ඖෂධ සමාගම් සහ විස ආහාර විකුණන බහුජාතික සමාගම් සහ වෙනත් මත්දව්ය සමාගම් අතර යටින් ඩීල් තිබෙනවා විය යුතුය . ඔවුන්ට දුප්පත් රටක දේශපාලකයින් අල්ල ගෑනීම එතරම් ගේමක් නොවේ.. මෙය ලෝක මට්ටමින් ක්රියාත්මක වන මාෆියාවකි. මෙරට රජයේ දුර්වලකමද මීට එක් හේතුවකි
රට්ටු විසින් නිර්මාණය කර දුන් ගෞරවයට මුවා වී මෙරට දොස්තරවරුන් කරන මේ ජාවාරමට තිත නොතැබුවොත් රටේ ජනතාවගේ ජීවිත අනතුරේය...
මා කලක් ඉන්දියාවේ ගත කරන සමයක සුලු රෝගී තත්වයක් හේතුවෙන් ප්රාන්ත රෝහලකට ඇතුල් උනෙමි.හෙදියක් හෝ රෝගියෙක් සොයා ගැනීමට ඉතා අපහසු වූ අතර අoගසම්පූර්ණ විශාල ගොඩනෑගිල්ල පාලුවට ගොස් තිබුණි. කෙලවර කුඩා බන්කුවක පත්තරයක් කියවමින් සාමාන්ය සෙරෙප්පු හැදි පුද්ගලෙයෙකු දුටු මා "දොස්තර කොහිදෑයි” ඇසුවෙමි. "මම තමයි දොස්තර "ඔහු පිලිතුරු දුණි.මා මවිතයට පත් වූයේ ලන්කාවේ දොස්තරලාත් සමග සන්සන්දනය කිරිම මගිනි . ඊලගට මා මෙහි රොගීන් නැත්තේ ඈයිදෑයි කියා ඇසුවෙමි .
"ඈයි? ලෙඩවෙන්නද ආස ? " එම්.බි.බි.එස් උපාදියක් හිමි දොස්තරගේ පිලිතුර එය විය. ලොව 2වන වැඩිම ජනගහනයක් හිමි රටේදී විදි මේ සිදුවීම මට කිසිදා අමතක නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම යම් වෙදකමක් සත්යයක්නම් රෝහල් හිස්වී යායුතු බව මට පසක් වුනේ එවිටය.
ඉන්දියාවේ රොගින් ගනන ඉහල මට්ටමක තිබුනද ප්රතිශතයක් ලෙස එය ඉතා ඉහල මට්ටමකින් නොමෑතිවී තිබිය යුතුය . වසන්ගත තත්වවලදී රෝහල් පිරේ..එය සාමාන්ය තත්වයකි. මත්පෑන් බොන්නන් කොහොමත් කොයිරටෙත් ලෙඩ්ඩුය.
මෙරට දොස්තරවරු යනු කවුරුන්දෑයි මට ඉගෑන්නුවේ එම සෙරෙප්පු හැදි පත්තරයක් කියවමින් සිටි දොස්තරය .
එම ප්රාන්තයේ තවදුරටත් කරුණු සෙවූ මා ලන්කාවත් සමග සැසදීමෙන් නිගමන 2කට පැමිනියෙමි.
1) බොහො ඉන්දියානුවන්ගේ ආහාර රටාව ඉතා ග්රාමීයය. එලකිරි බොන ඔවුන් රොටි වර්ගයක් සමග හොදි වර්ගයකින් සෑහීමකට පත්වේ . මොවුන්ගේ මේ නීරොගි කමට හේතුව එය විය යුතුය .බොලිවුඩ් ෆිල්ම් වල පෙන්නන ආකාරයේ බටහිර කරනයක් ඉන්දියවේ 95%කම ප්රදේශ වල නෑත . මේ නීරොගිබව ඉන්දියාවේ දියුණුවටද හේතු වන්නට ඇත .පිටින් එන හෑම මගුලම බාර ගෑනීමට සාම්ප්රදායික ඉන්දියානුවන් ඇකමෑතිය . ආරක්ෂිත ආහාර රටාව සහ ආයුර්වේදය මොවුන්ගේ නීරොගිබවට හේතු වන්නට ඇත.
2) ලන්කාවේ දොස්තරලා ව්යාපාරිකයින්ය . බිස්නස් යනු බිස්නස් ය . රොගින් නොමෑති වුනොත් බිස්නස් කර හමාරය.ඒ නිසා ලෙඩ්ඩු සම්පූර්ණයෙන් සනීප නොවි සිටිය යුතුය .නැතිනම් වෙනත් අතුරු ආබාද සෑදෙන ආකාරයේ බෙහෙත් දී සනීප කලයුතුය . ඖෂධ විකුනාගෑනීම සදහා දොස්තරවරු තම ගරුත්වය පාවාදී ඇත . මා දිනක් ලන්කාවේ ඩිස්පෙන්සරියකට ගියේ බඩේ අමාරුවකටය .එහිදි පෙති කරල් හත් අට වර්ගයක්ම ලබා දුණි. මිලද ඉතා සැරය .මාගේ නෑදෑ අයකුවන දොස්තරවරයෙකුගෙන් මේ දුන් බේත් ගැන ඇසීමෙන් ඔහු පැවසුවේ ඔය ලෙඩේට ඔතරම් බෙහෙත් ගොඩක් අනවශ්ය බවය . ඔතනින් පෙති කරල් 2 වර්ගයක් පමණක් රෝගය සනීප වීමට ප්රමානවත් බව ඔහුගේ නිර්දේශයයි . මේ එක් සරල උදාහරණයක් පමණි.
රජයේ රෝහලකට ගියොත් රෝගීන්ට කුණු බෑනුම්ය. එම දොස්තරගේම පෞද්ගලික චෑනල් එකකට රින්ගුවොත් අපට සලකන්නේ කිරිකෑටියෙකුට මෙනි.
ඖෂධ සමාගම් සහ විස ආහාර විකුණන බහුජාතික සමාගම් සහ වෙනත් මත්දව්ය සමාගම් අතර යටින් ඩීල් තිබෙනවා විය යුතුය . ඔවුන්ට දුප්පත් රටක දේශපාලකයින් අල්ල ගෑනීම එතරම් ගේමක් නොවේ.. මෙය ලෝක මට්ටමින් ක්රියාත්මක වන මාෆියාවකි. මෙරට රජයේ දුර්වලකමද මීට එක් හේතුවකි
රට්ටු විසින් නිර්මාණය කර දුන් ගෞරවයට මුවා වී මෙරට දොස්තරවරුන් කරන මේ ජාවාරමට තිත නොතැබුවොත් රටේ ජනතාවගේ ජීවිත අනතුරේය...
Last edited:
ආවේනික ආහාර රටාවේ තියන සමහර ගුණ කෑම බටහිර ඩොක්කු කන්න එපා කියනවා ලෙඩාටම වගකීම 100% පවරන්න බෑ .
