කසාදෙ කියන්නෙත් එක්තරා විදියක බිස්නස් ඩීල් එකක් කරනවා වගෙ වැඩක් බන්. පැනලා ගිහින් කසාද බඳිනවා කියන උන් වැඩිකල් ඉන්නෙ නහැ අද කාලෙ හැටියට. පැනලා ගියත් කමක් නැහ හොඳ රස්සාවක් තියෙනවානම්. ඒත් හොඳ රස්සාවක් තියෙන එකෙක් පැනලා යන්නෙ නැහැ.
ඒ වගෙම හොඳ රස්සාවල් කරන උන් බලන්නෙ දෙපොළ හෝ බඳින කෙනාටත් ඒ වගෙම හොඳ රස්සාවක් තිටයෙන කෙනෙක් .ඉතිං හුදෙක් ගැහැණියක් පිරිමියෙක් ආදරෙන් වෙළෙනවා කියන එක ඔය කසාද වල වෙන්නෙ නැහැ .ලව් කරලා බඳින උනුත් බඳින්නෙ ඒ බඳින පවුල් දෙකෙ වත්කම් බැර කම් මාන්ය ,වගෙ දෙවල් සම මට්ටමෙ තියෙනවා නම් විතරයි. ඉතිං කසාදෙ කියන්නෙ බිස්නස් ඩීල් එකක් මිසක් ඊනියා හෘද්යාංගම බැඳීමක් නම් නෙමෙ.
ඔය පොඩි වයස් වල ඉන්න ඇච්චො කිච්චො නම් හෙන ආදරණිය තියරි දෙවි .එත් එව්වා ප්රැක්ටිකල් නැහැ. රොමියො ජුලියට් ලා, ශාරුක්-කාජල් ලා, ජැක්-රොස් ලා ඇත්ත ලොක් නැහැ බන් .ඉතිං ඇත්ත ජිවිතෙදි කොන්දෙසි විරහිත ආදරයක් නැති තැන ෆැන්ටසියෙන් ආදරෙ හොයනවා කට්ටිය. ඒක නිසා තමා ආදරය මෙච්චර මාකට් වෙන්නෙ ෆිල්ම් වලයි නවකතා වලයි. ඒ වගෙම සමහරු අනියම් ඇසුරවල් වලටත් යොමු වෙනවා. ඉතිං කසාදෙ කියන්නෙ බිස්නස් ඩීල් එකක් විතරමයි. ඉතිං බෙරෙ බැඳගත්තානම් ගහපන් සීන් එකෙන් තමා අපෙ රටෙ එවුන්ගෙ පවුල් ජීවිත. හේතුව මෙ සංස්කෘතිය නිසා ඩිවොස් වීම ලොකු ලැජ්ජාවක් වෙන නිසා. ඒත් අනාගතෙදි එව්වත් නැතිවෙලා යාවි
