නොහැකි නම් මගේ වත දැකගන්න..
වන්නෙ වෙහෙස ඇයි සෙවුමට ඈත..
සෙවුවේ නැද්ද ඔබගේ හද තුල මාව..
ඉන්නෙ මම එහිනේ දිවියේ හැමදාම..
වියපත් වුනත් නුඹ ලග නැහැ අඩුවක්..
දැනෙයි මට සසරේ සැරු සුවදක්..
දකින කල නුඹ,නුඹේ සෙවනැල්ල
නොහැගුනේ ඇයි මා නුඹම වග.....
සෙවනෙල්ල වගෙ නුබ
හිටපු හැටි මතක් වෙන හැම විට
හීන් රිදුමක් එනව
ඇට ම්දුලු මිරිකා නැගෙන
තේරුම් ගියත් නුබ ගිය බව ඒ කාලෙ
තාමත් හිතෙනවා ලන්වෙන්නට හිතට ඔබේ
සසර පුරුදක් තිබුනත් අතර තුරේ
මන් තනිකඩයි දරුවෝ ඇත නුබෙ වටේ
සෙවනැලි පමනි මා වටකර සිටින්නේ
කලක සිටන් මා තනි නොකරන්නේ
පුදුමයි මෙතෙක් ඇයි මට එය නොහෙගුනේ
තාමත් ඔබට පමනකි එය වැටහෙන්නේ
