ව්යාපාරික වැඩ වලට ලෝකෙ වටේ ට්රැවල් කරන එකෙක් මං. ලංකාවේ පොඩිම ඒවගෙ ඉඳන් ලොකුම තැන් වලට ගිහින් තියනවා. ලංකාවේ හෝටල් කබානා ගැන මාර ආසාවක් තිබ්බත් පට්ටම දුකක් දැනෙනවා ඒවට ගියාම. වැඩ කරන උන් ගැන නෙමෙයි අයිතිකාරයෝ ගැන. මම පොදුවේ දැකපු දේවල් කියන්නම් ලංකාවේ ඒවගෙ.
හදල තියෙන්නේ සල්ලි තිබ්බ පලියට කිසි පිලිවෙලක් නෑ. ප්ලෑනින් අන්තිමයි.
උඹ සල්ලිකාරයෙක් නම් වැඩේ හදිසි කරන වටේ උන්ගෙන් ප්රවේසම් වෙයන්
අයිතිකාරයා කොහෙවත් මැනේජර් දාන එකා තමා හෝටලේ හොඳම ආදායම ගන්නේ සහ එන්ජෝයි කරන්නේ.
මැනේජර් වැඩ කරන කෙල්ලොන්ට හුකනවා පූල් එකේ ලගිනවා ඩ්රිංක් එක දානවා හොරෙන් යාලුවො ගෙනත් පාටි දානවා
අයිතිකාරයා එන වෙලාවට ෆුල් සුද්දේ හැබැයි තේකොල පැකට් එකෙනුත් ගහනවා
ඇඩ්වටයිසින් අන්තිමයි අවශ්ය ෆොටෝ නෑ ෆැසිලිටීස් ගැන දේවල් කෝල් කරලම අහන්න ඕන.
ඊලඟට රිසෙප්ෂන්/ කෝල්/ කස්ටමර් හැඬලින් අන්තිමයි. එන්න බලාගෙන කෝල් කරන එකාට හිතෙන්නේ පිනට ඉන්න යනව වගේ.
ටැප් කැඩිලා, වතුර සවුත්තුයි, බාත් රූම් ගඳ ගහනවා
මේ හැම එකෙන්ම වෙන්නේ අවුරුද්දක් දෙකක් ඇදගෙන ගිහින් විකුණන්න එක්කෝ වහන්න.
හරියට කරන්න ඕනෙ නම් මම කියනවට අනුරාධපුර ලේක් ෆොරස්ට් එකට දවසක් පලයං. කෑම ටික ඇරෙන්න අනිත් දේවල් වැහෙන කලාවට තියෙන්නේ. අයිතිකාරයා පව් ඉතින්.
අවසාන වශයෙන් කියන්න තියෙන්නේ හදනවනම් කල් අරන් හරියට හදපං. කරනවනම් හරියට කරපං නැත්තම් ඔය සල්ලි වලින් බඩු ගහපං ඇඟටවත් සනීපයක් ඒක.
මම මේ ටික කිව්වේ මමත් පොඩියට හෝටලයක් හදන් යන ගමන් ඉන්න නිසා.
වැඩේ උඹේ නම් කාවවත් විස්වාස කරන්නෙපා උඹම ගිහින් බලපං. ගුඩ් ලක් මචං.
