Umbata doo duda banඋබ පුකෙන්ද කථා කරන්නේ. තෝ මේකේ දාර scam එකක් රන් කරා නේ.
අපි මැරිලා ඉපදුනේ නෑ යකෝ
OG Scammer කෙනෙක් මේ
Latest ads
-
I'll research & write an article - Rs. 2000 onwards
- Blogerwiki
- Updated:
-
House Plan- lenura
- Updated:
-
iphone x used- AssassiN1
- Updated:
-
කිතුල් තලප- Manoj Suranga Bandara
- Updated:
කලකට පෙර ලංකාවේද මෙසේ විය
- Thread starter Tharidulocalseo
- Start date
අර ළිඳකින් ගොඩගත්ත උරෙක් මරන් කාපු paper add එකක් තිබුන ඒක හොයල දියන්කෝ කව්රු හරි පින්වතෙක්
Adoo bossaaa kohomada bsn?
yakow. kohomada ban. mathakai ehenan neh... kochchara kalekinda oi
මමත් ඕකම කල්පනා කලා, ඔය කාලෙ හිටපු කෙනෙක් නම් හමාස් වලටවත් ඊශ්රායෙල් වලටවත් චියර් කරන්නෙ නෑ.. ඒ කාලෙ බස් එකේ මිනිස්සු රැක් එකේ දාන බෑග් දාලා යනවද කියලා බලපු එකමයි කරේ
ඊළඟ පාර පොහොට්ටුවට කතිරෙ ගහන්න ඕනේ. මයින්ද මාත්තයලගේ පරම්පරාවට කලගුණ සළකන්න එපැයි
2008 කොටුව ස්ටේෂන් එකේ පිපිරුණු බෝම්බය නම් කන් දෙකට ඇහුණා. එච්චරයි බෝම්බ එක්සපීරියන්ස් එක
මටත් අත්දැකීමක් තියෙනවා. අපේ බාප්පා කෙනෙක් වැලිකන්ද පොලිසියේ වැඩ කරා. ආමි කෑම්ප් එකකුත් ළඟ තිබුණා. ඉස්කෝලේ නිවාඩුවට නෑදෑයෝ සෙට් එකක් එක්ක අපි බාප්පලාගේ ක්වාටස්වල හිටියේ. හිටපු ළමයි මමත් ඇතුළුව ඔක්කොම පොඩියි. මැරෙනවා කියන එක ලොකුවට දැනුම් තේරුම් තියෙන එකක් නොවන තරමට අපි පොඩියි.මේක දැකලා මගේ මතකය ආයේ අවදි වුනා. ඉස්කෝලේ ඉගෙන ගනිද්දී පොත් පැන්සල් විසි කරලා බංකර් වලට දුවලා හැන්ගුණ විදිහ මතකයට ආවා. අපේ මැටි ගේ මැද වලක් කපලා තිබ්බේ. බෝම්බ ගහන සද්දේ ඇහෙද්දී අම්මයි අප්පචියි මායි නංගියි ඕකට රිංගනවා. ඊට පස්සේ වලට උඩින් පොල් අත්තක් වහ ගන්නවා. මොකද සමහර වෙලාවට මැටි ගේ හෙල්ලිලා ඇගට රොඩු වැටෙනවා. සමහර දවස් වලට අපි පාන්දර වෙනකන්ම වල ඇතුලේ නිදා ගන්නවා.ඒ දවස් වල මටයි නංගිටයි ඉස්කෝලෙදි පවා නින්ද යනවා. ඒ දවස් වල ගුරුවරු අපි නිදාගත්තට බැන්නේ, ගැහුවේ නැහැ. හැබැයි අම්මයි, අප්පච්චි නම් කවදාවත් නිදි මතයි කියලා නිදාගත්තේ නැහැ. අපිව ඉස්කෝලේ ඇරලා ඉක්මනටම හේනට යනවා. සමහර වෙලාවල් වලට වල ඇතුලේ ඉදං බුමිතෙල් ලාම්පුවෙන් මායි, නංගියි ඉස්කෝලේ වැඩ කරනවා. අපි ඔක්කොම නිදාගත්තට පස්සේ තමා අප්පච්චි ඇහැ පියව ගන්නේ. ඒකත් විනාඩි කීපයක කරුම නින්දක්. බුමිතෙල් දැලි උදේ නැගිටිද්දී අපේ නාස් පුඩු අස්සේ පේනවා. අම්මා උදේම චීත්ත රෙද්දකින් මගෙයි නංගිගෙයි නහයේ දැලි සුද්ද කරනවා. අපේ ගමේ හොර බංකර් තිබුනා. ඒවා සාමාන්යෙන් හොයා ගන්න බැරි විදිහට තියෙන්නේ. අපේ හරක් මඩුව ඇතුලේ තිබුනා එකක්. බිම තියෙන ලි දොර උඩින් පිදුරු, මඩ, ගොම දාලා හොයාගන්න බැරි විදිහට තිබුනේ. සාමාන්යෙන් මේ බංකර එකිනෙකට යා වෙනවා. ඒ කියන්නේ හරියට උමං මාර්ගයක් වගේ හැබැයි ගොඩක් පොඩි ප්රදේශයක විතරයි. එක උමගකට දොරවල් 5ක් විතර තියෙනවා. ඒවා තැනින් තැන හදලා තිබ්බේ කොටින්ට හොයා ගන්න බැරි වෙන්න. හැබැයි කොටින්ගෙන් හැමදාම ඕක වසං කරන්න බැරි උනා. එක දවසක් බංකරයක ලී දොර හොයා ගෙන ඒක ඇතුලට අත් බෝම්බයක් දාලා අපේ ගමේ පවුලක්ම මැරුණා. අපි පොලොව යට හැන්ගෙන නිසා කොටි වැස්ස දවස් වලට එන්න ගත්තා. වැස්ස දවස් වලට බංකර් යට ඉන්න බැහැ වතුර පිරෙනවා. එක දාරනිපාත වැසි දවසක අපේ අප්පච්චි අපි වෙනුවෙන් බංකර් වලින් එලියට ගියා. එදා අප්පච්චි කොටින් අතේ තිබුණු අත් බෝම්බයක් උදුරාගෙන පුපුරාගෙන මාරාගෙන මැරුණා. එදා බංකරෙන් එලියට ගියපු පිරිමි 5න් එක්කනෙක්වත් ආයේ අපි පන පිටිං දැක්කේ නැහැ. හැබැයි ඒ අය එක්කම කොටි 9දෙනෙකුත් අවසන් ගමන් යවන්න ඒ අයට පුළුවන් උනා. අදටත් ඒ පස්දෙනා මගේ විරයෝ. සමහර විට ඒ අය එදා බංකරෙන් එලියට නොගිහින් හිටියා නම් මට මේ කතාව කියන්න වෙන්නෙත් නැති වෙන්න තිබුනා. ඒ දවස් වල බෝම්බ සද්දේ, වෙඩි සද්දේ නවතිනවා අහනවා තරම් සතුටක් අපිට තවත් නැහැ. යුද්දේ දින්නා කියලා අපි දැනගත්තේ රේඩියෝ එකෙන් එදා මම බිම ඉදගෙන ඇඩුවා. කියන්න නම් තව කතා ගොඩයි. ඒත් කෝ කාලය. යුද්දය කියන්නේ සමහරුන්ට ටීවී එකෙන් රේඩියෝ එකෙන් පත්තරෙන් විතරක් අත්විදපු දෙයක්. හැබැයි යුද්දේ මැද හිටපු අපිට එහෙම නෙවේ. අපේ හිත් වල මේවා මැරෙනකං ලියවිලා තියෙයි. ඒවා කවදාවත් අමතක කරන්න පුළුවන් සිදුවීම් නෙවේ. මගේ ප්රාර්ථනාව මෙච්චරයි මේ ලෝකේ ඉන්න කිසිම සත්වයෙකුට අපි අත්වින්දා වගේ බෝම්බ හඬ, වෙඩි හඬ ඇහෙන්න නම් සිද්ද වෙන්න එපා. සියලු සත්වන්ට මයිත්රී වෙත්වා. මම @rawatenna nam epa .
රෑට එළිවෙනකන් වෙඩි සද්ද ඇහෙනවා. බිත්ති කොන්වලට ගිහින් බිම වාඩිවෙලා ඉන්නවා කට්ටියම. දවසක් කොටි ආමි කෑම්ප් එකට ගහන්න ආවා. ආටි එහෙම අපි ඉන්න හරියටම වැටුණා.
එදා ගැහුවා නම් ක්වාටස්වල හිටපු මිනිස්සු ඔක්කොම මරනවා. කෑම්ප් එකේ කොල්ලෝ නම් මැරුණා ඒත් ඒ ජීවිත පූජා නිසා අදටත් අපි ජීවත් වෙනවා.
උඹේ අත්දැකීමට සාපේක්ෂව මේවා ඉතාම කුඩා සිදුවීම්. ඒත් උඹේ එක කොහොමද කියන එක හොඳට දැනෙනවා.
මේක දැකලා මගේ මතකය ආයේ අවදි වුනා. ඉස්කෝලේ ඉගෙන ගනිද්දී පොත් පැන්සල් විසි කරලා බංකර් වලට දුවලා හැන්ගුණ විදිහ මතකයට ආවා. අපේ මැටි ගේ මැද වලක් කපලා තිබ්බේ. බෝම්බ ගහන සද්දේ ඇහෙද්දී අම්මයි අප්පචියි මායි නංගියි ඕකට රිංගනවා. ඊට පස්සේ වලට උඩින් පොල් අත්තක් වහ ගන්නවා. මොකද සමහර වෙලාවට මැටි ගේ හෙල්ලිලා ඇගට රොඩු වැටෙනවා. සමහර දවස් වලට අපි පාන්දර වෙනකන්ම වල ඇතුලේ නිදා ගන්නවා.ඒ දවස් වල මටයි නංගිටයි ඉස්කෝලෙදි පවා නින්ද යනවා.
ඒ දවස් වල ගුරුවරු අපි නිදාගත්තට බැන්නේ, ගැහුවේ නැහැ. හැබැයි අම්මයි, අප්පච්චි නම් කවදාවත් නිදි මතයි කියලා නිදාගත්තේ නැහැ. අපිව ඉස්කෝලේ ඇරලා ඉක්මනටම හේනට යනවා. සමහර වෙලාවල් වලට වල ඇතුලේ ඉදං බුමිතෙල් ලාම්පුවෙන් මායි, නංගියි ඉස්කෝලේ වැඩ කරනවා. අපි ඔක්කොම නිදාගත්තට පස්සේ තමා අප්පච්චි ඇහැ පියව ගන්නේ. ඒකත් විනාඩි කීපයක කරුම නින්දක්. බුමිතෙල් දැලි උදේ නැගිටිද්දී අපේ නාස් පුඩු අස්සේ පේනවා. අම්මා උදේම චීත්ත රෙද්දකින් මගෙයි නංගිගෙයි නහයේ දැලි සුද්ද කරනවා. අපේ ගමේ හොර බංකර් තිබුනා. ඒවා සාමාන්යෙන් හොයා ගන්න බැරි විදිහට තියෙන්නේ. අපේ හරක් මඩුව ඇතුලේ තිබුනා එකක්. බිම තියෙන ලි දොර උඩින් පිදුරු, මඩ, ගොම දාලා හොයාගන්න බැරි විදිහට තිබුනේ.
සාමාන්යෙන් මේ බංකර එකිනෙකට යා වෙනවා. ඒ කියන්නේ හරියට උමං මාර්ගයක් වගේ හැබැයි ගොඩක් පොඩි ප්රදේශයක විතරයි. එක උමගකට දොරවල් 5ක් විතර තියෙනවා. ඒවා තැනින් තැන හදලා තිබ්බේ කොටින්ට හොයා ගන්න බැරි වෙන්න. හැබැයි කොටින්ගෙන් හැමදාම ඕක වසං කරන්න බැරි උනා. එක දවසක් බංකරයක ලී දොර හොයා ගෙන ඒක ඇතුලට අත් බෝම්බයක් දාලා අපේ ගමේ පවුලක්ම මැරුණා. අපි පොලොව යට හැන්ගෙන නිසා කොටි වැස්ස දවස් වලට එන්න ගත්තා. වැස්ස දවස් වලට බංකර් යට ඉන්න බැහැ වතුර පිරෙනවා. එක දාරනිපාත වැසි දවසක අපේ අප්පච්චි අපි වෙනුවෙන් බංකර් වලින් එලියට ගියා. එදා අප්පච්චි කොටින් අතේ තිබුණු අත් බෝම්බයක් උදුරාගෙන පුපුරාගෙන මාරාගෙන මැරුණා.
එදා බංකරෙන් එලියට ගියපු පිරිමි 5න් එක්කනෙක්වත් ආයේ අපි පන පිටිං දැක්කේ නැහැ. හැබැයි ඒ අය එක්කම කොටි 9දෙනෙකුත් අවසන් ගමන් යවන්න ඒ අයට පුළුවන් උනා. අදටත් ඒ පස්දෙනා මගේ විරයෝ. සමහර විට ඒ අය එදා බංකරෙන් එලියට නොගිහින් හිටියා නම් මට මේ කතාව කියන්න වෙන්නෙත් නැති වෙන්න තිබුනා. ඒ දවස් වල බෝම්බ සද්දේ, වෙඩි සද්දේ නවතිනවා අහනවා තරම් සතුටක් අපිට තවත් නැහැ. යුද්දේ දින්නා කියලා අපි දැනගත්තේ රේඩියෝ එකෙන් එදා මම බිම ඉදගෙන ඇඩුවා. කියන්න නම් තව කතා ගොඩයි. ඒත් කෝ කාලය.
යුද්දය කියන්නේ සමහරුන්ට ටීවී එකෙන් රේඩියෝ එකෙන් පත්තරෙන් විතරක් අත්විදපු දෙයක්. හැබැයි යුද්දේ මැද හිටපු අපිට එහෙම නෙවේ. අපේ හිත් වල මේවා මැරෙනකං ලියවිලා තියෙයි. ඒවා කවදාවත් අමතක කරන්න පුළුවන් සිදුවීම් නෙවේ. මගේ ප්රාර්ථනාව මෙච්චරයි මේ ලෝකේ ඉන්න කිසිම සත්වයෙකුට අපි අත්වින්දා වගේ බෝම්බ හඬ, වෙඩි හඬ ඇහෙන්න නම් සිද්ද වෙන්න එපා. සියලු සත්වන්ට මයිත්රී වෙත්වා.
------ Post added on Aug 30, 2024 at 11:05 PM
ඒ දවස් වල ගුරුවරු අපි නිදාගත්තට බැන්නේ, ගැහුවේ නැහැ. හැබැයි අම්මයි, අප්පච්චි නම් කවදාවත් නිදි මතයි කියලා නිදාගත්තේ නැහැ. අපිව ඉස්කෝලේ ඇරලා ඉක්මනටම හේනට යනවා. සමහර වෙලාවල් වලට වල ඇතුලේ ඉදං බුමිතෙල් ලාම්පුවෙන් මායි, නංගියි ඉස්කෝලේ වැඩ කරනවා. අපි ඔක්කොම නිදාගත්තට පස්සේ තමා අප්පච්චි ඇහැ පියව ගන්නේ. ඒකත් විනාඩි කීපයක කරුම නින්දක්. බුමිතෙල් දැලි උදේ නැගිටිද්දී අපේ නාස් පුඩු අස්සේ පේනවා. අම්මා උදේම චීත්ත රෙද්දකින් මගෙයි නංගිගෙයි නහයේ දැලි සුද්ද කරනවා. අපේ ගමේ හොර බංකර් තිබුනා. ඒවා සාමාන්යෙන් හොයා ගන්න බැරි විදිහට තියෙන්නේ. අපේ හරක් මඩුව ඇතුලේ තිබුනා එකක්. බිම තියෙන ලි දොර උඩින් පිදුරු, මඩ, ගොම දාලා හොයාගන්න බැරි විදිහට තිබුනේ.
සාමාන්යෙන් මේ බංකර එකිනෙකට යා වෙනවා. ඒ කියන්නේ හරියට උමං මාර්ගයක් වගේ හැබැයි ගොඩක් පොඩි ප්රදේශයක විතරයි. එක උමගකට දොරවල් 5ක් විතර තියෙනවා. ඒවා තැනින් තැන හදලා තිබ්බේ කොටින්ට හොයා ගන්න බැරි වෙන්න. හැබැයි කොටින්ගෙන් හැමදාම ඕක වසං කරන්න බැරි උනා. එක දවසක් බංකරයක ලී දොර හොයා ගෙන ඒක ඇතුලට අත් බෝම්බයක් දාලා අපේ ගමේ පවුලක්ම මැරුණා. අපි පොලොව යට හැන්ගෙන නිසා කොටි වැස්ස දවස් වලට එන්න ගත්තා. වැස්ස දවස් වලට බංකර් යට ඉන්න බැහැ වතුර පිරෙනවා. එක දාරනිපාත වැසි දවසක අපේ අප්පච්චි අපි වෙනුවෙන් බංකර් වලින් එලියට ගියා. එදා අප්පච්චි කොටින් අතේ තිබුණු අත් බෝම්බයක් උදුරාගෙන පුපුරාගෙන මාරාගෙන මැරුණා.
එදා බංකරෙන් එලියට ගියපු පිරිමි 5න් එක්කනෙක්වත් ආයේ අපි පන පිටිං දැක්කේ නැහැ. හැබැයි ඒ අය එක්කම කොටි 9දෙනෙකුත් අවසන් ගමන් යවන්න ඒ අයට පුළුවන් උනා. අදටත් ඒ පස්දෙනා මගේ විරයෝ. සමහර විට ඒ අය එදා බංකරෙන් එලියට නොගිහින් හිටියා නම් මට මේ කතාව කියන්න වෙන්නෙත් නැති වෙන්න තිබුනා. ඒ දවස් වල බෝම්බ සද්දේ, වෙඩි සද්දේ නවතිනවා අහනවා තරම් සතුටක් අපිට තවත් නැහැ. යුද්දේ දින්නා කියලා අපි දැනගත්තේ රේඩියෝ එකෙන් එදා මම බිම ඉදගෙන ඇඩුවා. කියන්න නම් තව කතා ගොඩයි. ඒත් කෝ කාලය.
යුද්දය කියන්නේ සමහරුන්ට ටීවී එකෙන් රේඩියෝ එකෙන් පත්තරෙන් විතරක් අත්විදපු දෙයක්. හැබැයි යුද්දේ මැද හිටපු අපිට එහෙම නෙවේ. අපේ හිත් වල මේවා මැරෙනකං ලියවිලා තියෙයි. ඒවා කවදාවත් අමතක කරන්න පුළුවන් සිදුවීම් නෙවේ. මගේ ප්රාර්ථනාව මෙච්චරයි මේ ලෝකේ ඉන්න කිසිම සත්වයෙකුට අපි අත්වින්දා වගේ බෝම්බ හඬ, වෙඩි හඬ ඇහෙන්න නම් සිද්ද වෙන්න එපා. සියලු සත්වන්ට මයිත්රී වෙත්වා.
------ Post added on Aug 30, 2024 at 11:05 PM
