Latest ads
-
Handmade Character Soft Toy Bluey Bingo- anil1961
- Updated:
-
Colombo Dahua POE Switch 8 Ports (DH-PFS3010-8ET-65)- hashaz2012
- Updated:
-
Singapore V2Ray VPN for Tunneling
- hu KANNA
- Updated:
-
Dating Website & Online Chat Room- hotvideo
- Updated:
-
DJI Mini 4 Pro Drone Combo Plus- Hawaka
- Updated:
කවි සංකල්පනා
- Thread starter Sara531
- Start date
Siegfried Sassoon (1886–1967).
Haunted
EVENING was in the wood, louring with storm.
A time of drought had sucked the weedy pool
And baked the channels; birds had done with song.
Thirst was a dream of fountains in the moon,
Or willow-music blown across the water
Leisurely sliding on by weir and mill.
Uneasy was the man who wandered, brooding,
His face a little whiter than the dusk.
A drone of sultry wings flicker’d in his head.
The end of sunset burning thro’ the boughs
Died in a smear of red; exhausted hours
Cumber’d, and ugly sorrows hemmed him in.
He thought: ‘Somewhere there’s thunder,’ as he strove
To shake off dread; he dared not look behind him.
But stood, the sweat of horror on his face.
He blunder’d down a path, trampling on thistles,
In sudden race to leave the ghostly trees.
And: ‘Soon I’ll be in open fields,’ he thought,
And half remembered starlight on the meadows,
Scent of mown grass and voices of tired men,
Fading along the field-paths; home and sleep
And cool-swept upland spaces, whispering leaves,
And far off the long churring night-jar’s note.
But something in the wood, trying to daunt him,
Led him confused in circles through the thicket.
He was forgetting his old wretched folly,
And freedom was his need; his throat was choking.
Barbed brambles gripped and clawed him round his legs,
And he floundered over snags and hidden stumps.
Mumbling: ‘I will get out! I must get out!’
Butting and thrusting up the baffling gloom,
Pausing to listen in a space ’twixt thorns,
He peers around with peering, frantic eyes.
An evil creature in the twilight looping,
Flapped blindly in his face. Beating it off,
He screeched in terror, and straightway something clambered
Heavily from an oak, and dropped, bent double,
To shamble at him zigzag, squat and bestial.
Headlong he charges down the wood, and falls,
With roaring brain—agony—the snap’t spark—
And blots of green and purple in his eyes.
Then the slow fingers groping on his neck,
And at his heart the strangling clasp of death.
-Siegfried Sassoon
-The Old Huntsman and Other Poems. 1918.
Haunted
EVENING was in the wood, louring with storm.
A time of drought had sucked the weedy pool
And baked the channels; birds had done with song.
Thirst was a dream of fountains in the moon,
Or willow-music blown across the water
Leisurely sliding on by weir and mill.
Uneasy was the man who wandered, brooding,
His face a little whiter than the dusk.
A drone of sultry wings flicker’d in his head.
The end of sunset burning thro’ the boughs
Died in a smear of red; exhausted hours
Cumber’d, and ugly sorrows hemmed him in.
He thought: ‘Somewhere there’s thunder,’ as he strove
To shake off dread; he dared not look behind him.
But stood, the sweat of horror on his face.
He blunder’d down a path, trampling on thistles,
In sudden race to leave the ghostly trees.
And: ‘Soon I’ll be in open fields,’ he thought,
And half remembered starlight on the meadows,
Scent of mown grass and voices of tired men,
Fading along the field-paths; home and sleep
And cool-swept upland spaces, whispering leaves,
And far off the long churring night-jar’s note.
But something in the wood, trying to daunt him,
Led him confused in circles through the thicket.
He was forgetting his old wretched folly,
And freedom was his need; his throat was choking.
Barbed brambles gripped and clawed him round his legs,
And he floundered over snags and hidden stumps.
Mumbling: ‘I will get out! I must get out!’
Butting and thrusting up the baffling gloom,
Pausing to listen in a space ’twixt thorns,
He peers around with peering, frantic eyes.
An evil creature in the twilight looping,
Flapped blindly in his face. Beating it off,
He screeched in terror, and straightway something clambered
Heavily from an oak, and dropped, bent double,
To shamble at him zigzag, squat and bestial.
Headlong he charges down the wood, and falls,
With roaring brain—agony—the snap’t spark—
And blots of green and purple in his eyes.
Then the slow fingers groping on his neck,
And at his heart the strangling clasp of death.
-Siegfried Sassoon
-The Old Huntsman and Other Poems. 1918.
Hope is the thing with feathers
That perches in the soul,
And sings the tune without the words,
And never stops at all,
And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.
I've heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me
-Emily Dickinson
That perches in the soul,
And sings the tune without the words,
And never stops at all,
And sweetest in the gale is heard;
And sore must be the storm
That could abash the little bird
That kept so many warm.
I've heard it in the chillest land,
And on the strangest sea;
Yet, never, in extremity,
It asked a crumb of me
-Emily Dickinson
මට ඕනි වැස්සක්...
උපුටාගැනීමකි
වහින්නට ඕනැමයි
තෙමෙන්නට රලු බිමක්
හූම් ගා නිවෙන්නට
රතුපාට පෙම් හිතක්
නටන තිසරුන් අතර
නිදා ඉන්නට ටිකක්
අඳුර අරගෙන එන්න
ඉරට නොහැකිද ටිකක්
කුඩේකින් වහන්නට
බෑ නටන සිත් දෙකක්
ලෝකයේ අවලාද
පා තුඩග දූ බිඳක්
ලෙවන් සිටියත් දුරින්
පෙරවාන සේ බිතක්
ලෝකයේ තිබුණා ද
රාගයෙන් තොර පෙමක්
චතුරංග මනෝජ්
අන්තිම කොලෙත් ගත්ත මන් අද
මොනරෙක් ඉන්න පිල් විදාගෙන
කාසි විතරයි ඉතුරු
පසුම්බියෙ මගෙ ඉස්සරහ
බලන් ඉන්නව පොඩි එකා මගෙ
ගෙදර එනකල් කලින් වත්
සෙල්ලමක් කරමුද කිවුවට
කොයිද හිත මගෙ ඉස්පාසුවක්
අරන් දෙන්නකො අර ලස්සන
එකක් මට අර කඩේ තියෙන
හිතෙන් මට කඩේට යන්නට
තදකරන් ආව ඇහෙන් නැතුවම.
කියල දුන්නට වැඩක් නෑ නෙව
රෑට කන්නට තියෙන සල්ලිය
කොහොම දෙන්නට ලස්සන නුබට
මොකට තිව්වද ඕව කඩවල
මොනරෙක් ඉන්න පිල් විදාගෙන
කාසි විතරයි ඉතුරු
පසුම්බියෙ මගෙ ඉස්සරහ
බලන් ඉන්නව පොඩි එකා මගෙ
ගෙදර එනකල් කලින් වත්
සෙල්ලමක් කරමුද කිවුවට
කොයිද හිත මගෙ ඉස්පාසුවක්
අරන් දෙන්නකො අර ලස්සන
එකක් මට අර කඩේ තියෙන
හිතෙන් මට කඩේට යන්නට
තදකරන් ආව ඇහෙන් නැතුවම.
කියල දුන්නට වැඩක් නෑ නෙව
රෑට කන්නට තියෙන සල්ලිය
කොහොම දෙන්නට ලස්සන නුබට
මොකට තිව්වද ඕව කඩවල
බලාපොරොත්තුවක්
පැන නැගී විසල් හිස් කුස
නෙත් අයා හිඳිත්
තුරු පෙල
පතා මේකුලක සිහිලස
මියැදෙන්න මොහොතකට පළමුව
වහින්නට ඕනැමයි
තෙමෙන්නට රලු බිමක්
හූම් ගා නිවෙන්නට
රතුපාට පෙම් හිතක්
නටන තිසරුන් අතර
නිදා ඉන්නට ටිකක්
අඳුර අරගෙන එන්න
ඉරට නොහැකිද ටිකක්
කුඩේකින් වහන්නට
බෑ නටන සිත් දෙකක්
ලෝකයේ අවලාද
පා තුඩග දූ බිඳක්
ලෙවන් සිටියත් දුරින්
පෙරවාන සේ බිතක්
ලෝකයේ තිබුණා ද
රාගයෙන් තොර පෙමක්
චතුරංග මනෝජ්
ලෝකයේ තිබුනේ නැ
රාගයෙන් තොර ප්රේමයක්..
ලෝකයේ තිබුනාලු
රාගයෙන් තොර සෙනෙහසක්...
ප්රේමයේ වැසි වසින දා තෙමුනාලු
ස්නෙහයේ නගරයක්....
නගරයේ මැවුනාලු
ප්රේමයේ මාවතක්...
කෙලවරක තිබුනාලු
මල් පිරුන නිම්නයක්..
සමනල්ලු ඇදෙනවා ලු
සුවද දෙන මල් වලට
සුවද මල් පරවෙනවාලු
යන දවස සමනල් රැන
ප්රේමයේ වැසි වසින කල
ස්නෙහයන් මිය යනවලු ද
ස්නෙහයක් නැති කලක
රාගයක් පන ගැහෙනවාලු ද..
වැස්ස වහිනවා
කලුතර ගග උතුරනවා
සුද්දො නානවා
සුද්දිගෙ පස්ස පේනවා
ස්තුති
පස්ස පේන සුද්දිට මම තට්ටු කරනවා
තට්ටු කරල ලොකු රෙද්දක් ඇඟට දානවා...
ස්තූතී....
පස්ස පේන සුද්දිට මම තට්ටු කරනවා
තට්ටු කරල ලොකු රෙද්දක් ඇඟට දානවා...
ස්තූතී....����
පිස්සු කෙලින්න එපා ඕය්
මම මේ එක බලන් ට්රැක්ටරේ පදිනවා