අපෙ අම්ම දන්න හදුනන යමක්කමක් තියන මනුස්සයෙක් දැක්කම දුක කියනව එයා උදව් කරයි කියල හිතේ බලාපොරොත්තුවක් තියාගෙන. ඒත් උන් ඒව රහ කරකර අහල තැන් තැන්වල කියනව. අපෙ මාම ගෙදරට ආපු වෙලාවෙ දුක කියනව ඒව අහල එයාලගෙ ලමයි ඉන්න රටකට මාවත් යවයි කියල හිතාගෙන. ඌත් රට යනවද අරවද මේවද අහල බනකුත් කියල ගියා ගියාමයි සති තුනක් විතර වෙනව කෝල් එකක්වත් නෑ. මං දන්නව මිනිස්සු මට උදව් කරන්නෙ නෑ කියල. ඒ හින්ද මං හැමදේම තනියම කරනව කාගෙන්වත් උදව් ඉල්ලන්නෙ නැතිව. මං අම්මට කියල තියෙන්නෙ ඔහොම බාල්දු වෙන්න එපා කොන්ද කෙලින් තියන් ජීවත්වෙන්න කියල. මේ වැඩෙන් පස්සෙ අම්මට මං කරන දේවල් කියන එකත් නැවැත්තුව.
