පුලුවන්
අපෙ අයිය කැම්පස් යන්න ගත්තම පොලිටික්ස් උනක් ආව ඒත් ලොකුවට නෙවෙයි . මූ රනිල්ව TV එකේ දැක්කත් මොකක්හරි වරදක් කියනව උගෙ. තාත්තට ඕකට පුදුම විදියට කේන්ති යන්නෙ නායකතුමාට අපහාස කරනව කියල. හැබැයි අයිය තාත්තට වැරදි වචනයක්වත් කියල නෑ.
ඔතනින් තමයි අයියයි තාත්තයි කතා කරන එක අඩු උනේ.
තාත්ත හොස්පිටල් එකේ ඉද්දි අයියයි මායි තමයි මාරුවෙන් මාරුවට බලන්න ගියෙ
දවසක් අපි දෙන්න එකට තාත්තව බලන්න ගිහින් එද්දි අයිය තාත්තට වැන්ද යන්නම් කියල. තාත්ත "හ්ම්" ගෑව විතරයි. මං වැන්දම අඩලා බදාගෙන බුදුසරනයි කීව.
මට එදා ලොකු දුකක් දැනුන තාත්තගෙ හැසිරීම ගැන. මූනෙන් නොපෙන්නුවට අයියගෙත් හිත කඩාවැටෙන්න ඇති.
ඔහොම අතෑරල දාන්න ඌ අපෙ පවුලට දෙමව්පියන්ට කරදරයක් ලැජ්ජාවක් වෙන දෙයක් කරල නෑ.
කැම්පස්කාලෙ ඩිප්රෙෂන් කන්ට්රොල් කරගෙන මොරාල් පිට හිටියට පස්සෙ ඌ මාර විදියට මානසිකව කඩාවැටිල හිටියෙ.
අන්තිම අවුරුදු තුනේ හතරෙ තාත්ත අයිය එක්ක වචන විස්සක් කතා කරල නැතිව ඇති. අයිය කතා කරත් තාත්ත නෑහුන ගානට ඉදල තනි වචනෙන් උත්තර දෙනව.
අයිය පාඩුවෙ ඉද්දිත් ඌට කතාකරත් කතා කරන්නෙම ගෝරනාඩු කරල. ඒත් අයිය වචනයක් නොකිය බිම බලාගෙන කාමරේට යනව. දරුවෙක් මේවගේ අසරනවෙද්දි පුලුවන්ද බං තාත්තෙකුට දිගින් දිගටම ඔහොම හැසිරෙන්න.
තාත්තට ඕන උනේ අපෙ පුතා අහවල් තැන වැඩ කියල අනිත් අයට ආඩම්බරෙන් කියන්න විතරයි.
තව ඌගෙ පඩියෙන් සැලකුම් ගන්න.
පරන දේවල් හැමදේම එකින් එකට මතක්වෙද්දි දුකක් දැනෙනව බං. අයිය නැතිවෙන්න සති කීපයකට කලින් අම්මට කියල තිබුන දෙමව්පියො එයාට කොහොම සැලකුවත් දෙමව්පියො ගැන හිතේ වයිරයක් නෑ කියල.
තාත්තගෙ අමනුස්සකං නොතිබුනානම් තාම අයිය ඉන්නව
මං අද කාමරේට වෙලා දොර වහගෙන සෑහෙන වෙලාවක් ඇඩුව.
අපෙ අයිය කැම්පස් යන්න ගත්තම පොලිටික්ස් උනක් ආව ඒත් ලොකුවට නෙවෙයි . මූ රනිල්ව TV එකේ දැක්කත් මොකක්හරි වරදක් කියනව උගෙ. තාත්තට ඕකට පුදුම විදියට කේන්ති යන්නෙ නායකතුමාට අපහාස කරනව කියල. හැබැයි අයිය තාත්තට වැරදි වචනයක්වත් කියල නෑ.
ඔතනින් තමයි අයියයි තාත්තයි කතා කරන එක අඩු උනේ.
තාත්ත හොස්පිටල් එකේ ඉද්දි අයියයි මායි තමයි මාරුවෙන් මාරුවට බලන්න ගියෙ
දවසක් අපි දෙන්න එකට තාත්තව බලන්න ගිහින් එද්දි අයිය තාත්තට වැන්ද යන්නම් කියල. තාත්ත "හ්ම්" ගෑව විතරයි. මං වැන්දම අඩලා බදාගෙන බුදුසරනයි කීව.
මට එදා ලොකු දුකක් දැනුන තාත්තගෙ හැසිරීම ගැන. මූනෙන් නොපෙන්නුවට අයියගෙත් හිත කඩාවැටෙන්න ඇති.
ඔහොම අතෑරල දාන්න ඌ අපෙ පවුලට දෙමව්පියන්ට කරදරයක් ලැජ්ජාවක් වෙන දෙයක් කරල නෑ.
කැම්පස්කාලෙ ඩිප්රෙෂන් කන්ට්රොල් කරගෙන මොරාල් පිට හිටියට පස්සෙ ඌ මාර විදියට මානසිකව කඩාවැටිල හිටියෙ.
අන්තිම අවුරුදු තුනේ හතරෙ තාත්ත අයිය එක්ක වචන විස්සක් කතා කරල නැතිව ඇති. අයිය කතා කරත් තාත්ත නෑහුන ගානට ඉදල තනි වචනෙන් උත්තර දෙනව.
අයිය පාඩුවෙ ඉද්දිත් ඌට කතාකරත් කතා කරන්නෙම ගෝරනාඩු කරල. ඒත් අයිය වචනයක් නොකිය බිම බලාගෙන කාමරේට යනව. දරුවෙක් මේවගේ අසරනවෙද්දි පුලුවන්ද බං තාත්තෙකුට දිගින් දිගටම ඔහොම හැසිරෙන්න.
තාත්තට ඕන උනේ අපෙ පුතා අහවල් තැන වැඩ කියල අනිත් අයට ආඩම්බරෙන් කියන්න විතරයි.
තව ඌගෙ පඩියෙන් සැලකුම් ගන්න.
පරන දේවල් හැමදේම එකින් එකට මතක්වෙද්දි දුකක් දැනෙනව බං. අයිය නැතිවෙන්න සති කීපයකට කලින් අම්මට කියල තිබුන දෙමව්පියො එයාට කොහොම සැලකුවත් දෙමව්පියො ගැන හිතේ වයිරයක් නෑ කියල.
තාත්තගෙ අමනුස්සකං නොතිබුනානම් තාම අයිය ඉන්නව
මං අද කාමරේට වෙලා දොර වහගෙන සෑහෙන වෙලාවක් ඇඩුව.
