"මගෙ රත්තරන් පැටියෝ, ඔයා මගෙ අත හයියෙන් අල්ල ගන්න, එතකොට ඔයා ගඟට වැටෙන එකක් නැහැ"
දූ අප්පච්චිගෙ මූණ දිහා හොඳට බැලුව.
"නෑ අප්පච්චි, ඔයා මගෙ අත හයියෙන් අල්ල ගන්න".
අප්පච්චිට හිනා ගියා.
"මොකද්ද පැටියෝ ඒ කතාව? මොකද්ද ඒකෙ තියෙන වෙනස?
"ඇත්තටම ඔයා දන්නෙ නැද්ද?. ඒකෙ ඉතින් ලොකූම ලොකු වෙනසක් තියනවනේ"
දූගෙ ආඩම්බර කතාවට අප්පච්චිට පුදුම හිතුනා.
"මම ඔයාගෙ අත අල්ලගෙන මට මොනව හරි වුනොත් ඔයාගෙ අත මගේ අතින් අතෑරෙන්න ගොඩා...ක් ඉඩ වැඩියි. ඒත් ඔයා මගේ අතින් අල්ල ගත්තොත් ඔයාට මොනව වුනත් මගේ අත අතාරින්නෙ නෑ නේද අප්පච්චි?
ඇත්ත තමයි. අප්පච්චිගෙ ඇස් වලට කඳුළු පිරුනා. ලෝකෙ පෙරලුනත් කවදද අප්පච්චිල දූලව අමතක කලේ?
source :- http://menik-p.blogspot.com/
ඒ කතාවේ ලොකු දෙයක් ගන්න තියනවා කියලා මට හිතෙනවා. අපිට අපේ අම්මල අප්පච්චිලා අත ඇරෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ඒත් කවදාවත් එයාල අපිව අත අරින්නේ නෑ.
හිතෙන දේ කියලා යන්න එන්න
