[FONT="]“[/FONT][FONT="]යො[/FONT][FONT="] මං[/FONT][FONT="] උපට්ඨහෙය්[/FONT][FONT="][/FONT][FONT="]ය[/FONT][FONT="] සො[/FONT][FONT="] ගිලානං[/FONT][FONT="] උපට්ඨහෙය්[/FONT][FONT="][/FONT][FONT="]ය[/FONT][FONT="]...[/FONT][FONT="]” ([/FONT][FONT="]මහාවග්ගපාලිය[/FONT][FONT="] – [/FONT][FONT="]චීවරක්ඛන්ධකය) යනාදී[/FONT][FONT="] ලෙසින් [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]යමෙක්[/FONT][FONT="] ගිලනුන්ට[/FONT][FONT="] උපස්ථාන [/FONT][FONT="]කෙරේ ද[/FONT][FONT="] හේ[/FONT][FONT="] මට[/FONT][FONT="] උපස්ථාන[/FONT][FONT="] කිරීම[/FONT][FONT="] හා [/FONT][FONT="]සමාන[/FONT][FONT="] වන්නේ[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් බුදු වදනෙහි සඳහන් වෙති[/FONT][FONT="]. එසේ බුදු වදනෙන්[/FONT][FONT="] ද[/FONT][FONT="] අවධාරණය [/FONT][FONT="]කරන්නේ[/FONT][FONT="] රෝගියකුට [/FONT][FONT="]උපස්ථාන[/FONT][FONT="] කිරීම [/FONT][FONT="]ගෞරවාන්විත[/FONT][FONT="] හා [/FONT][FONT="]සදාචාරාත්මක [/FONT][FONT="]කාර්යයක්[/FONT][FONT="] බවයි.[/FONT][FONT="] එහිදී [/FONT][FONT="]ඥාති[/FONT][FONT="] බන්ධු [/FONT][FONT="]මිත්[/FONT][FONT="][/FONT][FONT="]රාදී[/FONT][FONT="] හා[/FONT][FONT="] ස්වකීය [/FONT][FONT="]පරපුරේ[/FONT][FONT="] යැයි[/FONT][FONT="] සිතා[/FONT][FONT="] තෝරාගත්[/FONT][FONT="] රෝගී[/FONT][FONT="] පිරිසකට[/FONT][FONT="] පමණක්[/FONT][FONT="] උපස්ථානය[/FONT][FONT="] සීමා[/FONT][FONT="] නොකළ [/FONT][FONT="]යුතුය.[/FONT][FONT="] තරාතිරම[/FONT][FONT="] නොබලා[/FONT][FONT="] දයාවෙන්[/FONT][FONT="] පිරි[/FONT][FONT="] සිතින් [/FONT][FONT="]රෝගීන්ට [/FONT][FONT="]උවටැන්[/FONT][FONT="] කළ[/FONT][FONT="] යුතු[/FONT][FONT="]වන්නේ [/FONT][FONT="]කවර[/FONT][FONT="] හෝ[/FONT][FONT="] මොහොතක [/FONT][FONT="]තමන් [/FONT][FONT="]ද[/FONT][FONT="] රෝගියකු[/FONT][FONT="] විය [/FONT][FONT="]හැකි[/FONT][FONT="] බැවිනි.[/FONT]
[FONT="]හදිසියේ බණ මතක් උනේ අද මා ද වෛරස් උණ හා සෙම රෝගය උග්ර වීමෙන් තදබල ලෙස රෝගී වී සිටින නිසාම නොවේ... මා කුඩා කල මිතුරන් සමඟ සෙල්ලම් කරමින් සිටියදී මාගේ මිත්රයෙකු විසික් කල ගලක් මුහුණේ වැදීම නිසා ඔරංඔටෙකු සේ මුහුණ ඉදිමී නාසයෙන් ඇසින් ලේ ගලන්නට විය.. මාගේ මා පියන් විසින්වහාම මා ගැටඹේ ආයුර්වේද රෝහලට ගෙන යන ලදුව එහිවූ සිංහල වෛද්යතුමාගේ නිර්දේශය මත නැවත මා මහනුවර මහරෝහල වෙත ඇතුළත් කෙරුණි. එහි දී මා පරීක්ෂා කිරීමට ආ වෛද්යතුමිය අසලටම පුටුව ලං කරගත් මා මුහුණ වසාගෙන සිටි තුවාය ඉවත් කළෙමි. එසැනින් එකී වෛද්යතුමිය [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]හා හා ලඟට එන්න ඕනි නෑ, ඈතට වෙලා ඉන්නවා..[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් රළු ලෙස මා හට පැවසීය. රෝගියෙකු වීම පිළිබඳවට මා හට මා කෙරෙහිම කළකිරීමක් ඇතිවිය. අනතුරුව මාගේ පියාණන්ගෙන් මා හට සිදුවූ සිද්ධිය විමසූ එම වෛද්යතුමිය මහ රෝහලේ වාට්ටුවකට මා ඇතුළත් කරන ලදි. එහිදී සතියකින් පමණ සුව වී නැවතත් නිවසට පැමිණියද වෛද්යතුමිය හා සම්බන්ධ සිද්ධිය මා හද තුළ නිතර රැව් දෙන්නට විය. මා එතරම් පිළිකුල් සහගතද? කෙනෙකු රෝගියෙකු වූ පමණින් ඔහු/ඇය නොසළකා හැරිය යුතුද? ඉන්පසු මා හට ඇතිවූ කිසිඳු රෝග තත්වයක දී මහ රෝහල කරා යෑමට මා පසුබට වූයෙමි. කාලය ක්රමයෙන් නික්ම ගොස් මා රැකියාවක් කරන කාලය පැමිණි විට මා හට උණක් වැළඳුනත්, කැස්සක් හැදුනත්.. හෙම්බිරිස්සාවටත් අප ගමේ පෞද්ගලික වෛද්යතුමා කරා යෑමට මා පුරුදු වූයෙමි.. ඒ මා හට යහමින් මුදල් තිබූ නිසා නොවේ. එම වෛද්යතුමා අප කෙරෙහි දැක්වූ කරුණාව නිසාමය. [/FONT]
[FONT="] අහෝ කරුමයක මහත! මෙදා මා රෝගී වූයේ අතේ සතයක් වත් නැති වූ මොහොතකය.. ගමේ වෛද්යතුමා කරා යෑමට මා අත වූ මුදල් ප්රමාණවත් නොවීය.. සිකුරාදා හවස කාර්යාලයේදී අසනීප තත්වය උග්ර වීම නිසා කලින්ම නිවසට පැමිණ හොඳ හැටි නිදාගත්තෙමි.. පැරසිටමෝල් පිහිටෙන් රාත්රිය පහන් කළෙමි. උදේ පහ පමණ වන විට මාගේ කෙඳිරියත් වෙව්ලිල්ලත් නිසාම අවදි වූ මාගේ මව්පියන් වහ වහා මා රෝහල කරා රැගෙන යාමට සූදානම් වූවෝය. එහි දී මා [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]දවල් වෙලා ගමේ දොස්තරගෙන් බෙහෙත් ගමු. එයාගෙ බෙහෙතුත් හොඳයිනෙ[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් පවසා රෝහල කරා යන ගමන නවතා ගැනීමට සමත් වූයෙමි. නමුත් සඳුදා වැඩට යාමට පමණක් මා අත මුදල් තිබූ බැවින් ද දවල් එක පමන වන විට උණද මඳක් අඩු වී තිබූ බැවින් බෙහෙත් ඕනී නෑ රෑ වෙද්දි අඩුවෙයි යනුවෙන් සිතා බෙහෙත් ගැන අදහස අත්හැර දැමුවෙමි. නමුත් රෑ අට පමණ වන විට නැවත තද බල ලෙස උන ගන්නට විය. [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]රෑ ගියොත් නවත්තනවනෙ අම්මෙ.. ඒ නිසා උදේ බෙහෙත් ගන්ට යමු[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් අම්මාගේ දොස් කීමට පිළිවදන් දුන්නෙමි. [/FONT]
[FONT="]උදේ වනතුරු අම්මාද තාත්තාද අවදියෙනි. කෙඳිරි ගාන මොහෙතක් පාසා ඔවුන් පැමිණ මාගේ සුවදුක් විමසයි. උදෑසනම ත්රීවීලයක් ද කතා කරගත් මාගේ මව මා බලෙන් මෙන් සූදානම් කරගෙන පේරාදෙණිය ශික්ෂණ රෝහල කරා ගෙන ගියේය.. එහි දී බාහිර රෝගී අංශයෙන් අංකයක් ද ලබාගෙන පෝලිමේ සිට වෛද්යතුමිය කරා ඉදිරිපත් වූයෙමි. එහිදී පුටුවද වෛද්යතුමිය වෙත ලං කරගත් මා ඉඳගැනීමට සූදානම් වූවා පමණි.. [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="] ඇයි මොකද මොකද පුටුව ලං කර ගන්නෙ, නැගිටිනව ඈතට වෙලා ඉන්නවා[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් පැවසූ එම වෛද්යතුමිය මා වාඩි වීමට සූදානම් වූ පුටුව කකුලෙන් තල්ලු කළාය. රෝගී තත්වය නිසාම දැඩි ලෙස දුර්වල වී සිටි මා හට කිසිවක් කර ගැනීමට නොහැකි විය. ඇය තල්ලු කළ පුටුවේ මා වාඩි වූයෙමි. පසුව මා වෛද්යතුමිය දෙසට හැරුනු විට ඇය [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]මේ පැත්තට හැරෙන්න ඕනි නෑ [/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් පැවැසීය. මා අසල සිටි මාගේ අම්මාටද කළ හැකි කිසිවක් නොවීය. ඉන්පසු ගිය ගොන්කම නිසා බෙහෙත් ටික ලියා ගන්නවා යනුවෙන් සිතූ මම වෛද්යතුමියට පිටුපා අම්මා දෙසට හැරී වාඩි වී සිටියෙමි.. දැන් වෛද්යතුමිය රෝග ලක්ෂණ විමසයි. ඒ මාගෙන් නොවේ. අම්මාගෙනි. මාගෙන් කිසිවක් විමසුවේද නැත. අම්මාගෙන් දැනගත් රෝග ලක්ෂණ වලට අනුව එම වෛද්යතුමිය[/FONT][FONT="]රැගෙන ගිය තුන්ඩු කැබැල්ලේ බෙහෙත් කිහිපයක් ලියා දුන්නාය. එළියට එන ගමන් අම්මා.. [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]මෙහෙමත් දොස්තරලා.. නොදකීං විතරක්[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් ඇගේ කෝපය මා හට පළ කළාය. [/FONT]
[FONT="]අම්මා බෙහෙත් පෝලිමට යනකං සිටි මා කිසිවක් නොදොඩාම රෝහලේ අධ්යක්ෂතුමිය වෙත එළඹුනෙමි. උණ නිසාම අධික ලෙස මා වෙව්ලන්නට විය. මා එහි යන විට අධ්යක්ෂතුමිය මඳක් ඉවතට ගිය බව පැවසූ එතැන සිටි කාර්යාලීය සේවිකාව මා පැමිණි කාරණාව විමසා සිටියාය. මා පැමිණල්ලක් කිරීමට තිබෙන බව පැවසූ නිසා ඇය මාවෙත [/FONT][FONT="]A4[/FONT][FONT="] ෂීට් එකක් දිගු කර එහි අදාල කාරණය ලියා දෙන ලෙස පැවසූවාය. මට පැවසීමට ඇති සියලුදේ එහි සඳහන් කර මාගේ දුරකතන අංකය ද ලියා අදාළ ලිපිය එම කාර්යාලිය සේවිකාවට දුන් මා පහළට පැමිණ [/FONT][FONT="]OPD [/FONT][FONT="]අංශයේ බංකු මත වාඩි වූයෙමි . ඒ වන විටත් අම්මා බෙහෙත් පෝලිමේය. අදාළ ලිපිය රෝහල් අධ්යක්ෂතුමිය වෙත ලැබුනේද නැද්ද යන්න මා දන්නේ නැත. නමුත් ඒ මොහොතේ මා හට කළ හැකිව තිබුනේ එය පමණි. අතපය දිගුකරමින් එම පාහර වෛද්යතුමියට සංග්රහ කළේ වී නම් හෙට දින සිට දහසකුත් අහිංසක රෝගීන් ගේ ජීවිත හා සෙල්ලම් කරමින් ඕකුන් වැඩ වරති. අපහට බෙහෙත් පිනට දෙන්නේ ආණ්ඩුවෙන් විනා එම වෛද්යවරුන්ගේ පෞද්ගලික ධනයෙන් නොවේ. රෝගීන් හට අදාළ බෙහෙත් නියම කිරීම වෙනුවෙන් ආණ්ඩුවෙන් ඔවුන්ට පඩි ගෙවනු ලැබේ. එසේ හෙයින් රෝගියෙකු හා වෛරයෙන් රෝගියාට දෝෂාරෝපනය කරමින් මෙසේ ලබා දෙන බෙහෙත් මගින් රෝගියාට ශාරීරික වශයෙන් සුවයක් ලබාදුන්නත් අදාළ රෝගියා මානසික වශයෙන් බිඳ වැටීමකට ලක් නොකරන්නේද.. ? [/FONT]
A patient must have confidence in the competence of their physician and must feel that they can confide in him or her. For most physicians, the establishment of good rapport with a patient is important. Some medical specialties, such as psychiatry and family medicine, emphasize the physician-patient relationship more than others, such as pathology or radiology.
(ප.ලි. හැම වෛද්යවරයෙක්ම මෙසේ නොවන බව මා හොඳා කාරවම දනිමි.
)
[FONT="]හදිසියේ බණ මතක් උනේ අද මා ද වෛරස් උණ හා සෙම රෝගය උග්ර වීමෙන් තදබල ලෙස රෝගී වී සිටින නිසාම නොවේ... මා කුඩා කල මිතුරන් සමඟ සෙල්ලම් කරමින් සිටියදී මාගේ මිත්රයෙකු විසික් කල ගලක් මුහුණේ වැදීම නිසා ඔරංඔටෙකු සේ මුහුණ ඉදිමී නාසයෙන් ඇසින් ලේ ගලන්නට විය.. මාගේ මා පියන් විසින්වහාම මා ගැටඹේ ආයුර්වේද රෝහලට ගෙන යන ලදුව එහිවූ සිංහල වෛද්යතුමාගේ නිර්දේශය මත නැවත මා මහනුවර මහරෝහල වෙත ඇතුළත් කෙරුණි. එහි දී මා පරීක්ෂා කිරීමට ආ වෛද්යතුමිය අසලටම පුටුව ලං කරගත් මා මුහුණ වසාගෙන සිටි තුවාය ඉවත් කළෙමි. එසැනින් එකී වෛද්යතුමිය [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]හා හා ලඟට එන්න ඕනි නෑ, ඈතට වෙලා ඉන්නවා..[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් රළු ලෙස මා හට පැවසීය. රෝගියෙකු වීම පිළිබඳවට මා හට මා කෙරෙහිම කළකිරීමක් ඇතිවිය. අනතුරුව මාගේ පියාණන්ගෙන් මා හට සිදුවූ සිද්ධිය විමසූ එම වෛද්යතුමිය මහ රෝහලේ වාට්ටුවකට මා ඇතුළත් කරන ලදි. එහිදී සතියකින් පමණ සුව වී නැවතත් නිවසට පැමිණියද වෛද්යතුමිය හා සම්බන්ධ සිද්ධිය මා හද තුළ නිතර රැව් දෙන්නට විය. මා එතරම් පිළිකුල් සහගතද? කෙනෙකු රෝගියෙකු වූ පමණින් ඔහු/ඇය නොසළකා හැරිය යුතුද? ඉන්පසු මා හට ඇතිවූ කිසිඳු රෝග තත්වයක දී මහ රෝහල කරා යෑමට මා පසුබට වූයෙමි. කාලය ක්රමයෙන් නික්ම ගොස් මා රැකියාවක් කරන කාලය පැමිණි විට මා හට උණක් වැළඳුනත්, කැස්සක් හැදුනත්.. හෙම්බිරිස්සාවටත් අප ගමේ පෞද්ගලික වෛද්යතුමා කරා යෑමට මා පුරුදු වූයෙමි.. ඒ මා හට යහමින් මුදල් තිබූ නිසා නොවේ. එම වෛද්යතුමා අප කෙරෙහි දැක්වූ කරුණාව නිසාමය. [/FONT]
[FONT="] අහෝ කරුමයක මහත! මෙදා මා රෝගී වූයේ අතේ සතයක් වත් නැති වූ මොහොතකය.. ගමේ වෛද්යතුමා කරා යෑමට මා අත වූ මුදල් ප්රමාණවත් නොවීය.. සිකුරාදා හවස කාර්යාලයේදී අසනීප තත්වය උග්ර වීම නිසා කලින්ම නිවසට පැමිණ හොඳ හැටි නිදාගත්තෙමි.. පැරසිටමෝල් පිහිටෙන් රාත්රිය පහන් කළෙමි. උදේ පහ පමණ වන විට මාගේ කෙඳිරියත් වෙව්ලිල්ලත් නිසාම අවදි වූ මාගේ මව්පියන් වහ වහා මා රෝහල කරා රැගෙන යාමට සූදානම් වූවෝය. එහි දී මා [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]දවල් වෙලා ගමේ දොස්තරගෙන් බෙහෙත් ගමු. එයාගෙ බෙහෙතුත් හොඳයිනෙ[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් පවසා රෝහල කරා යන ගමන නවතා ගැනීමට සමත් වූයෙමි. නමුත් සඳුදා වැඩට යාමට පමණක් මා අත මුදල් තිබූ බැවින් ද දවල් එක පමන වන විට උණද මඳක් අඩු වී තිබූ බැවින් බෙහෙත් ඕනී නෑ රෑ වෙද්දි අඩුවෙයි යනුවෙන් සිතා බෙහෙත් ගැන අදහස අත්හැර දැමුවෙමි. නමුත් රෑ අට පමණ වන විට නැවත තද බල ලෙස උන ගන්නට විය. [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]රෑ ගියොත් නවත්තනවනෙ අම්මෙ.. ඒ නිසා උදේ බෙහෙත් ගන්ට යමු[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් අම්මාගේ දොස් කීමට පිළිවදන් දුන්නෙමි. [/FONT]
[FONT="]උදේ වනතුරු අම්මාද තාත්තාද අවදියෙනි. කෙඳිරි ගාන මොහෙතක් පාසා ඔවුන් පැමිණ මාගේ සුවදුක් විමසයි. උදෑසනම ත්රීවීලයක් ද කතා කරගත් මාගේ මව මා බලෙන් මෙන් සූදානම් කරගෙන පේරාදෙණිය ශික්ෂණ රෝහල කරා ගෙන ගියේය.. එහි දී බාහිර රෝගී අංශයෙන් අංකයක් ද ලබාගෙන පෝලිමේ සිට වෛද්යතුමිය කරා ඉදිරිපත් වූයෙමි. එහිදී පුටුවද වෛද්යතුමිය වෙත ලං කරගත් මා ඉඳගැනීමට සූදානම් වූවා පමණි.. [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="] ඇයි මොකද මොකද පුටුව ලං කර ගන්නෙ, නැගිටිනව ඈතට වෙලා ඉන්නවා[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් පැවසූ එම වෛද්යතුමිය මා වාඩි වීමට සූදානම් වූ පුටුව කකුලෙන් තල්ලු කළාය. රෝගී තත්වය නිසාම දැඩි ලෙස දුර්වල වී සිටි මා හට කිසිවක් කර ගැනීමට නොහැකි විය. ඇය තල්ලු කළ පුටුවේ මා වාඩි වූයෙමි. පසුව මා වෛද්යතුමිය දෙසට හැරුනු විට ඇය [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]මේ පැත්තට හැරෙන්න ඕනි නෑ [/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් පැවැසීය. මා අසල සිටි මාගේ අම්මාටද කළ හැකි කිසිවක් නොවීය. ඉන්පසු ගිය ගොන්කම නිසා බෙහෙත් ටික ලියා ගන්නවා යනුවෙන් සිතූ මම වෛද්යතුමියට පිටුපා අම්මා දෙසට හැරී වාඩි වී සිටියෙමි.. දැන් වෛද්යතුමිය රෝග ලක්ෂණ විමසයි. ඒ මාගෙන් නොවේ. අම්මාගෙනි. මාගෙන් කිසිවක් විමසුවේද නැත. අම්මාගෙන් දැනගත් රෝග ලක්ෂණ වලට අනුව එම වෛද්යතුමිය[/FONT][FONT="]රැගෙන ගිය තුන්ඩු කැබැල්ලේ බෙහෙත් කිහිපයක් ලියා දුන්නාය. එළියට එන ගමන් අම්මා.. [/FONT][FONT="]“[/FONT][FONT="]මෙහෙමත් දොස්තරලා.. නොදකීං විතරක්[/FONT][FONT="]”[/FONT][FONT="] යනුවෙන් ඇගේ කෝපය මා හට පළ කළාය. [/FONT]
[FONT="]අම්මා බෙහෙත් පෝලිමට යනකං සිටි මා කිසිවක් නොදොඩාම රෝහලේ අධ්යක්ෂතුමිය වෙත එළඹුනෙමි. උණ නිසාම අධික ලෙස මා වෙව්ලන්නට විය. මා එහි යන විට අධ්යක්ෂතුමිය මඳක් ඉවතට ගිය බව පැවසූ එතැන සිටි කාර්යාලීය සේවිකාව මා පැමිණි කාරණාව විමසා සිටියාය. මා පැමිණල්ලක් කිරීමට තිබෙන බව පැවසූ නිසා ඇය මාවෙත [/FONT][FONT="]A4[/FONT][FONT="] ෂීට් එකක් දිගු කර එහි අදාල කාරණය ලියා දෙන ලෙස පැවසූවාය. මට පැවසීමට ඇති සියලුදේ එහි සඳහන් කර මාගේ දුරකතන අංකය ද ලියා අදාළ ලිපිය එම කාර්යාලිය සේවිකාවට දුන් මා පහළට පැමිණ [/FONT][FONT="]OPD [/FONT][FONT="]අංශයේ බංකු මත වාඩි වූයෙමි . ඒ වන විටත් අම්මා බෙහෙත් පෝලිමේය. අදාළ ලිපිය රෝහල් අධ්යක්ෂතුමිය වෙත ලැබුනේද නැද්ද යන්න මා දන්නේ නැත. නමුත් ඒ මොහොතේ මා හට කළ හැකිව තිබුනේ එය පමණි. අතපය දිගුකරමින් එම පාහර වෛද්යතුමියට සංග්රහ කළේ වී නම් හෙට දින සිට දහසකුත් අහිංසක රෝගීන් ගේ ජීවිත හා සෙල්ලම් කරමින් ඕකුන් වැඩ වරති. අපහට බෙහෙත් පිනට දෙන්නේ ආණ්ඩුවෙන් විනා එම වෛද්යවරුන්ගේ පෞද්ගලික ධනයෙන් නොවේ. රෝගීන් හට අදාළ බෙහෙත් නියම කිරීම වෙනුවෙන් ආණ්ඩුවෙන් ඔවුන්ට පඩි ගෙවනු ලැබේ. එසේ හෙයින් රෝගියෙකු හා වෛරයෙන් රෝගියාට දෝෂාරෝපනය කරමින් මෙසේ ලබා දෙන බෙහෙත් මගින් රෝගියාට ශාරීරික වශයෙන් සුවයක් ලබාදුන්නත් අදාළ රෝගියා මානසික වශයෙන් බිඳ වැටීමකට ලක් නොකරන්නේද.. ? [/FONT]
A patient must have confidence in the competence of their physician and must feel that they can confide in him or her. For most physicians, the establishment of good rapport with a patient is important. Some medical specialties, such as psychiatry and family medicine, emphasize the physician-patient relationship more than others, such as pathology or radiology.
(ප.ලි. හැම වෛද්යවරයෙක්ම මෙසේ නොවන බව මා හොඳා කාරවම දනිමි.
)
Last edited:

ලලනාවෝ නේ
ඕවා අරින්න බෑ 


අනිත් එක රජයෙන් පඩියක් ලැබෙනව කියන එකත් අමතක වෙනව ඇති
අද අපෙ අම්ම බෙහෙත් අරන් ආවා මහ රොහලෙන් ඇවිල්ල කිව්වෙ හරි හොද චුටි දොස්තර නොනා කෙනෙක් හිටියෙ කියලා
(මටත් ආස හිතුනා)
ගියපු ගමන් කතාකරලා විස්තර අහලා කරුනාවන්ත විදියට
වෙන දවස් වලට නම් එන්නෙ අපොයි අර ගැනි...... මිනිස්සුට බෙහෙත් ටික ලියල දෙන එක විතරමද දොස්තරගෙ රාජකාරිය
ප්රයිවට් තැන් වල නම් සල්ලි ගන්න නිසාද කොහෙද කොහොමත් විනාඩි 15ක් විතර ලෙඩාව පරික්ශා කරනවා