පියඹා.... යනවා මා ආකාසයේ.....
පුරුදු විදිහටම මම විහාර මහා දේවී එක ඉස්සරහ පාරෙන් ඇවිදගෙන ගියේ කිසිම අරමුනක් නැතිව..ඉස්සර ඉදලම මේ පාර දිගේ ඇවිදගෙන යන එක මගේ පුරුද්දක් වෙලා තිබුනා.පාර දෙපැත්තේ අදින චිත්ර බලන්න මගේ හිත කොච්චර ආස කරාද කියලා මම වත් දන්නේ නෑ..එතන චිත්ර අදින අය ගොඩක් මාත් එක්ක හිතවත්.එතන ඉන්න ගොඩක් අය බලන් ඉදියේ මම ඒ පාරෙන් කොයි වෙලාවේ ද එන්නේ කියලා.අදින චිත්ර ගැන මගේ තේරුමක් නැති හිනා යන විචාර එයාලගේ හිත් වලට සතුටක් ගෙන දුන්න කියලයි මට හිතෙන්නේ..
වෙනදා දැකලා නැති අලුත්ම කෙනෙක් චිත්රයක් දිහා ඔහේ බලාගෙන ඉදියා..එයා ලස්සනයි..ඔව් ගොඩාක් ලස්සනයි..මමත් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ එතනට කිට්ටු උනා..
'ඔයාගෙද මේ චිත්ර... ''
එයා මගේ දිහා බලලා අහින්සකව හිනා උනා
වෙනසක් තියෙනව අනිත් චිත්ර එක්ක බලද්දි..ගොඩාක් ලොකු වෙනසක්..අනිත් අය ගහක් ඇන්දොත් ඒක ගහක් කියලා කියන්න පුලුවන්..ඒත් ඔයාගේ චිත්ර වල ගහක් ඇන්දොත් ඒක ගහක් කියලා බෝඩ් කෑල්ලක් එල්ලන්න වෙනවා..''
පුරුදු විදිහටම මගේ විකාර කතා පෙට්ටිය පටන් ගත්තා.
එයා ටිකක් සද්දෙට හිනා උනා...
'අම්මෝ හිනා වෙනකොට තියෙන කැත..ඔහොම හිනා වෙන්න එපා..."
ඒපාර නම් මගේ පැත්තට හැරිනේ කේන්තියෙන්
'හෝව්....මාව කන්න එපා..මම අහින්සක හා පැටියෙක්...ඔය දත් වලින් මාව කීතු කීතු කරලා දාන්න හදන්න එපා''
හ්ම්ම්...දැන් නම් කතා කරන්න ලෑස්තියි වගෙ
"මේ....ඒක නෙමේ ලිහිණි...ඔයා අද නේද පලවෙනි පාරට මෙතනට ආවේ"
කෙල්ලගේ කට ඇරැනා....
"කොහොමද මගේ නම දැන ගත්තේ"
"මම සාස්තර කියනවා..දන්නේ නැද්ද"
''අනේ විහිලු නෙමේ...කියන්න...''
මම ඔයාගේ චිත්ර වල යටින් තියෙන නම බැලුවා..ලිහිණි ඉරුගල්බණ්ඩාර...ලස්සන නමක්"
'අම්මෝ....මම බය උන තරමක්..මම හිතුවා අපේ තාත්ති ඔත්තු කාරයෙක් වත් එවලද කියලා...:'
මම කොත්තු කාරයෙක් නෙමේ...ජොබ් එකක් හොයනවා..කොහොමත් කොත්තු දාන්න නම් බෑ"
'අපෝ...ඔයා එක්ක නම් වචනයක් කතා කරන්න බෑ...ඔහොම විහිලු කරන්න එපා..........."
'ඔයාට චිත්ර අදින්න පුලුවන්ද" ලිහිණි මගෙන් අහනවා..
මට තේරෙන්නේ නෑ අප්ප...හැබැයි කවුරු හරි අදින චිත්ර බලන් ඉන්න..ඒවට මොකක් හරි අප්සට් කතාවක් කියන්න නම් හොදට පුලුවන්"
'ඔව් ඔව්...ඒ බව පේනවා....."
එදා අපි ගොඩක් වෙලා කතා කරා..ලස්සන හැන්දෑවක්..ඉක්මනට ගෙවිලා ගියා...
'ඔයා හෙටත් එනවද ලිහිණි'
"ඇයි මගෙ චිත්ර වලට විකාර කියවන්නද..."
"ඔය ඉතින්..මම විහිලු කරන්නේ නැති උනාම ඔයාට විහිලු..."
"හි හි.....එනවා එනවා...මේ චිත්ර ටික ඉවර වෙනකල්ම එනවා....."
"ඔන්න මම හෙටත් බලන් ඉන්නවා මගේ විචාර පෙට්ටියත් අරන් ඔයා එනකල්"
හරි හරි මැන්ටලේ......මම දැන් යන්න ඕන.."
"පරිස්සමෙන් යන්න ලිහිණි...ඔයාට බුදු සරණයි...."
ඒ අන්තිමට කියපු වචනේ එයාට ඇහුනේ නෑ....ඒක ආයේ කවදාවත් කියන්න වෙන එකකුත් නෑ...එදා ඉදලා අද වෙන කල් මේ විහාරමහා දේවි එකේ පුන්චි බන්කුව උඩට වේලා මම එයා එනකල් බලන් ඉන්නවා..ඔයා කොහේද ලිහිණි..ඉන්න තැනකින් මෙතනට පියාඹලා ඉන්න...මම තාම මෙතන බලන් ඉන්නවා............
මේක ගොඩක් කාලෙකට කලින් මගේ බ්ලොග් එකට ලියපු පුංචි කතාවක්...
පුරුදු විදිහටම මම විහාර මහා දේවී එක ඉස්සරහ පාරෙන් ඇවිදගෙන ගියේ කිසිම අරමුනක් නැතිව..ඉස්සර ඉදලම මේ පාර දිගේ ඇවිදගෙන යන එක මගේ පුරුද්දක් වෙලා තිබුනා.පාර දෙපැත්තේ අදින චිත්ර බලන්න මගේ හිත කොච්චර ආස කරාද කියලා මම වත් දන්නේ නෑ..එතන චිත්ර අදින අය ගොඩක් මාත් එක්ක හිතවත්.එතන ඉන්න ගොඩක් අය බලන් ඉදියේ මම ඒ පාරෙන් කොයි වෙලාවේ ද එන්නේ කියලා.අදින චිත්ර ගැන මගේ තේරුමක් නැති හිනා යන විචාර එයාලගේ හිත් වලට සතුටක් ගෙන දුන්න කියලයි මට හිතෙන්නේ..
වෙනදා දැකලා නැති අලුත්ම කෙනෙක් චිත්රයක් දිහා ඔහේ බලාගෙන ඉදියා..එයා ලස්සනයි..ඔව් ගොඩාක් ලස්සනයි..මමත් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ එතනට කිට්ටු උනා..
'ඔයාගෙද මේ චිත්ර... ''
එයා මගේ දිහා බලලා අහින්සකව හිනා උනා
වෙනසක් තියෙනව අනිත් චිත්ර එක්ක බලද්දි..ගොඩාක් ලොකු වෙනසක්..අනිත් අය ගහක් ඇන්දොත් ඒක ගහක් කියලා කියන්න පුලුවන්..ඒත් ඔයාගේ චිත්ර වල ගහක් ඇන්දොත් ඒක ගහක් කියලා බෝඩ් කෑල්ලක් එල්ලන්න වෙනවා..''
පුරුදු විදිහටම මගේ විකාර කතා පෙට්ටිය පටන් ගත්තා.
එයා ටිකක් සද්දෙට හිනා උනා...
'අම්මෝ හිනා වෙනකොට තියෙන කැත..ඔහොම හිනා වෙන්න එපා..."
ඒපාර නම් මගේ පැත්තට හැරිනේ කේන්තියෙන්
'හෝව්....මාව කන්න එපා..මම අහින්සක හා පැටියෙක්...ඔය දත් වලින් මාව කීතු කීතු කරලා දාන්න හදන්න එපා''
හ්ම්ම්...දැන් නම් කතා කරන්න ලෑස්තියි වගෙ
"මේ....ඒක නෙමේ ලිහිණි...ඔයා අද නේද පලවෙනි පාරට මෙතනට ආවේ"
කෙල්ලගේ කට ඇරැනා....
"කොහොමද මගේ නම දැන ගත්තේ"
"මම සාස්තර කියනවා..දන්නේ නැද්ද"
''අනේ විහිලු නෙමේ...කියන්න...''
මම ඔයාගේ චිත්ර වල යටින් තියෙන නම බැලුවා..ලිහිණි ඉරුගල්බණ්ඩාර...ලස්සන නමක්"
'අම්මෝ....මම බය උන තරමක්..මම හිතුවා අපේ තාත්ති ඔත්තු කාරයෙක් වත් එවලද කියලා...:'
මම කොත්තු කාරයෙක් නෙමේ...ජොබ් එකක් හොයනවා..කොහොමත් කොත්තු දාන්න නම් බෑ"
'අපෝ...ඔයා එක්ක නම් වචනයක් කතා කරන්න බෑ...ඔහොම විහිලු කරන්න එපා..........."
'ඔයාට චිත්ර අදින්න පුලුවන්ද" ලිහිණි මගෙන් අහනවා..
මට තේරෙන්නේ නෑ අප්ප...හැබැයි කවුරු හරි අදින චිත්ර බලන් ඉන්න..ඒවට මොකක් හරි අප්සට් කතාවක් කියන්න නම් හොදට පුලුවන්"
'ඔව් ඔව්...ඒ බව පේනවා....."
එදා අපි ගොඩක් වෙලා කතා කරා..ලස්සන හැන්දෑවක්..ඉක්මනට ගෙවිලා ගියා...
'ඔයා හෙටත් එනවද ලිහිණි'
"ඇයි මගෙ චිත්ර වලට විකාර කියවන්නද..."
"ඔය ඉතින්..මම විහිලු කරන්නේ නැති උනාම ඔයාට විහිලු..."
"හි හි.....එනවා එනවා...මේ චිත්ර ටික ඉවර වෙනකල්ම එනවා....."
"ඔන්න මම හෙටත් බලන් ඉන්නවා මගේ විචාර පෙට්ටියත් අරන් ඔයා එනකල්"
හරි හරි මැන්ටලේ......මම දැන් යන්න ඕන.."
"පරිස්සමෙන් යන්න ලිහිණි...ඔයාට බුදු සරණයි...."
ඒ අන්තිමට කියපු වචනේ එයාට ඇහුනේ නෑ....ඒක ආයේ කවදාවත් කියන්න වෙන එකකුත් නෑ...එදා ඉදලා අද වෙන කල් මේ විහාරමහා දේවි එකේ පුන්චි බන්කුව උඩට වේලා මම එයා එනකල් බලන් ඉන්නවා..ඔයා කොහේද ලිහිණි..ඉන්න තැනකින් මෙතනට පියාඹලා ඉන්න...මම තාම මෙතන බලන් ඉන්නවා............
මේක ගොඩක් කාලෙකට කලින් මගේ බ්ලොග් එකට ලියපු පුංචි කතාවක්...
