වෘෂභනාථගෙන් පටන් ගන්නා ප්රථම තිර්තංකරයන් 22 දෙනා ජනශ්රැතියට අයත් පුද්ගලයන් බව පෙනෙන අතර අවසාන දෙදෙනා වන පාර්ශ්වනාථ සහ මහාවීර ඓතිහාසික පුද්ගලයෝ වෙති. මහවීරට කලින් ජෛන ආගමක් පැවතුනා යන්න විවාද සම්පන්නයි . ඕකත් හරියට ඉස්ලාම් ආගමේ ආදාම් නබිගෙන් පටන්ගෙන් මොහමඩ් නබි දක්වා ඉස්ලාමය ආවාවගේ කතාවක් . ඉස්ලාමයට අනුව ජීසස් කියන්නෙත් නබි වරයෙක් , බුදුන් වහන්සෙත් (ඉසා) නබිවරයෙක් ) . ඉස්ලාම් පරිපූරනත්වයට පත්වුනේ මොහමඩ්නබිගෙන්. ඒක නිසා අතීතයේ සිටි සියලු දෙනා කිව්වේ ඉස්ලාම් ආගම වගේ කතාවක් තමයි තීර්ථංකරයන් 22 කිව්වෙත් ජෛන දහම කියන එකත් .
ජෛන දහමෙහි සදහන් වන ආදී තීර්ථංකරයන් සැබවින්ම විසූවේද යන්න සනාථ කිරීමට ප්රමාණවත් වූ මූලාශ්ර නොමැති බව පිළිගනිමි.
මක්නිසාද යත්, ඍග්වේදයෙහි ඍච් පාඨ කිහිපයක් හෝ විෂ්ණු පුරාණයෙහි පාඨ කිහිපයක් පෙන්වා දුන් පමණින් ඔවුන්ගේ පැවැත්ම සනාථ කළ නොහැකි බැවිනි.
එසේම, කි.පූ. 600කට එපිට වූ ඉතිහාසයක් පිළිබද එබදු මූලාශ්ර නොමැති වීම පුදුමයට කරුණක් නොවන බවද සිහියේ තබා ගත යුතුය. මහවීරට පෙර ජෛන ධර්මය තිබුණ බවට තත්කාලීන සාධක ද දක්නට ලැබේ. පර්ශ්වනාථ පිළිබද තොරතුරු මෙන්ම, මහවීරගේ පියා පිළිබද වූ තොරතුරු වලින් ඒ බව ගම්ය වේ. මහාවීරගේ සමයේ ජෛනාගම ප්රචලිත වූයේ ඔහු විසින් ජෛන දහමට සිදු කරන ලද නව ප්රති සංස්කරණ හේතුවෙන්ය.
සැබවින්ම
මට අවශ්යය වූයේ ජෛන ආගමෙහි සූවිසි තීර්ථංකරයන් පිළිබද වූ පිළිගැනීම තහවුරු කරීමට නොව, මහාවීරට පෙර සිටම ජෛන දහම පැවති බව පෙන්වාදීමටය. මන්දයත්, ඔබ විසින් "මහාවීර නම් ජෛන ආගමේ නිර්මාතෘ වරයාය." යැයි පැවසීම හේතුවෙන් වැරදි අදහසක් ප්රකට වෙන බැවිනි.
සෘග් වේදයේ කතාව මා තවදුරටත් සොයා බැලිය යුතුයි . ඒ පිලිබද නිවැරදි අදහසක් මට නෑ. වෘෂභනාථගෙන් පටන්ගත්ත ජෛන ආගම මිනිසාගේ උත්පත්තිය දක්වා පැරනියි කියන අදහසයි ජෛනයන් තුල තියෙන්නේ .. මුල් 22 හා අවසාන දෙදෙනා අතර කාල පරාසය බලන කොට බයිබලයේ මිනිසාගේ උපත දැක්වෙන ඉතා කෙටි කාලයම ජෛනයන් පිලිගත්තාද කියන අදහසක් ඇතිවෙනවා .
බුද්ධාගමට අනුව අටවිසි බුදුවරු අතර ආදිතම බුදුවරයා දීපංකර බුදුරජාණන් වහන්සේය. නමුත් බුද්ධ වංශයෙහි ආරම්භය එය නොවේ. ගිණිය නොහැකි තරම් බුදුවරු මෙලොව පහළ වී ඇත. ජෛන ආගම සම්බන්ධව ද ඒ අයුරින්ම සිතිය යුතු යැයි හැගේ.
ඍෂභදේව වූ කලී සූවිසි තීර්ථංකරයන්ගෙන් ආදිතමයා ලෙස ජෛන ආගම තුළ පිළිගනී. නමුත් ඔහුට පෙර බොහෝ වූ තීර්ථාංකරයෝ පහළ වූවා විය හැක. මැවුම්වාදීන්ගේ දහස් ගණනක් තරම් කෙටි වූ ලෝක ඉතිහාසයට වැඩි යමක් ජෛන ආගම තුළ පිළිගත් බව පෙනේ. ඉමක් නොපෙනෙන සංසාර චක්රය ඔවුහුද පිළිගත්හ. මනුෂ්යත්වය දුර්ලභ බව පිළිගත්හ. අසංඛ්ය කාලයක් දුක් විදින දුගති තලයන් පිළිගත්හ. උත්තරාධ්යනයේ දස වන අධ්යනයේ මෙබදු ගාථාවක් දක්නට ලැබේ.
දෙවෙ නෙරඉඑ යමඉගඔ - උක්කොසං ජීවො උ සංවසෙ,
එක්කෙක්කභවගහණෙ - සමයං ගොයම මා පමායඑ
(ආත්මය දිව්ය හෝ නිරයගත වූ විට උපරිම වශයෙන් අසංඛ්ය කාලයක් එක් එක් භවයක කාලය ගත වන්නේය. ගෞතමය, අප්රමාදි වන්න.)
ඒ අනුව ලෝකය අවිච්චින්නව පවතින බවත්, ආත්මය කර්මය ක්ෂය කරන තුරා මේ සංසාරයේ පවතින බවත් ඔවුන් පිළිගනී. එබැවින් බයිබලයේ තරම් කෙටි කාලපරාසයකට ලෝකාරම්භය හෝ මනුෂ්ය උප්පත්තිය ජෛන ආගමේදි ලඝු කොට දක්වා නොමැත.
මොහෙන්ජෝදාරෝ සහ හරප්පා කැනීම් වලදි හමුවුනේ ජෛන ආගමිකම සංකේත කියලා කියන්න බෑ . මව් දේවිය වන්දනා කිරීම වගේම ස්වස්ථිකය( හින්දු, බෞද්ධ හා ජෛන ආගම් වල ආගමික සංකේතයක් ) වගේම පශුපති (මෙය ත්රිමූර්තිය ප්රාථමික අවස්ථාව ලෙසද මතයක් ඇත ) ඇතුලු පූර්ව හින්දු ආගමික සංකේත හම්බෙනවා ... එතකොට ජෛනයන් බ්රාහ්මන සම්ප්රදාය අත් හැරපු දහමක් ... ඉතින් කෝහමද කියන්නේ නිර්වත් රූපවලින් ජෛන ආගම වඩා පැරනියි කියලා ?
ඔබ පවසන දෙය සමග මමත් එකගයි. මොහෙන්ජෝදාරෝ සහ හරප්පා ආශ්රිත හමුවූ ප්රතිමා ජෛන ආගමටම අයත් යැයි එකහෙලා පැවසීමට සාධක නොමැත. නමුත් එම ප්රතිමා ජෛන ආගමට අයත් නැතැයි ද එකහෙලා පැවසීම යුක්ති යුක්ත නැත.
මන්ද යත්,
වාග් විද්යාවේදීන්ගේ මතයට අනුව වෛදික සංස්කෘතය බිහි වන්නේ ක්රි.පූ. 1500 දී පමණ සිදු වෙන ඉන්දු ආර්යයන්ගේ භාරත සංක්රමණය (ආක්රමණය?) සමගය. නමුත් ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාර ඊට බොහෝ පරණිය.
එසේ පැමිණි ආර්යයෝ ඍග් වේදය බිහි කර ගත්හ. පසුකාලීන බ්රහ්මණ ධර්මයේ අංකුර ස්වභාවය එයයි. නමුත් ඉන්දු නිම්නයේ ශිෂ්ටාචාර ගත වූ පිරිස භාවිතා කළ ආගම හෝ දර්ශනය පිළිබද කරුණු විරළය. ඒ පිළිබද සාහිත්ය මූලාශ්ර නොමැත. පුරා විද්යා මූලාශ්ර ද ඉතා අල්පය. එබැවින් හමුවෙන සියලු ප්රතිමා හින්දු දහමට බැර කිරීම සාධාරණ නොවේ. ආර්යන් පැමිණෙන විට භාරතය තුළ පැවති ආගම් අතර ජෛනය නොතිබුණා යයි කීමට නොහැක. තිබුණා යැයි සනාථ කිරීමට ද ප්රමාණවත් සාධක නොමැත. යම් කිසි හෙයකින් ජෛන ආගම පැවති යේ යැයි අනුමාන කළ හැකි නම් ශිෂ්ටාචාර පිහිටි ප්රදේශ තුළින් හමු වූ ඇතැම් ප්රතිමා ජෛන ආගමට අයත් විය හැක.
අනිත් කරුණ අශෝක රජුරුවන්ගේ 3 වන ධර්ම සංගායනාවෙන් ත්රිපිටකය සම්පූරණ විය කියන කතාව බොරුවක් . ත්රිපිටකය සම්පූර්ණ වෙන්නේ බුදුන් වහන්සේ ධරමාන කාලයේදීමයි . පළමු ධර්ම සංගායනාව කරන්නේ මුලු ත්රිපිටකයම භාවිතා කරමින් .
මෙය පිළිබද අතිශ්ය දීර්ඝව කරුණු දැක් විය හැකිය.. කෙටියෙන්ම කියමි.වර්තමානයේ පිළිගනු ලබන ත්රිපිටකයට අයත් බොහෝ කෘති පළමු වන ධර්ම සංගායනාවේ දී පවා නොතිබුන බව බෞද්ධ ග්රන්ථ තුළින්ම පැහැදිලි වේ. පෙළ දහමේ බුදු දහම හැදින්වීමට ත්රිපිටකය කියා වචනයක් පවා භාවිතා කර නොමැත.මේ ගැන අමුතුවෙන් පැවසීමට වෙහෙස වීමම තරම් නොවේ යැයි හැගේ. කෙසේ නමුත්, අග්ගමහා පණ්ඩිත පොල්වත්තේ ශ්රී බුද්ධදත්ත මහා නායක ස්ථවීරයන් වහන්සේ විසින් විරචිත "පාලි සාහිත්යය" පොතෙහි දී පසුකාලීනව (පළමු සංගායනාවට පසුව) ත්රිපිටකයේ ඇතැම් අංගයන් හැඩ ගැසුණු බව පෙන්වා දී තිබේ. පායාසි සූත්රය, මහා පරිනිර්වාණ සූත්රය,බක්කුල සූත්රය, අස්සලායන සූත්රය, අංගුත්තර නිකායේ මුණ්ඩ රාජ වග්ගය , චුල්ල වග්ග පාලිය, ඛුද්දක නිකායේ ඛුද්දක පාඨ වැනි බොහෝ කෘති, කථා වත්ථු ප්රකරණය ආදීය පිළිබද සොයා බලන්න.
82000ක්වූ ධර්මස්කන්ධය බුද්ධ දේශනා ලෙසත් 2000ක්වූ ධර්මස්කන්ධ මහ රහතුන් විසින් වදාල බවත් ප්රකාශවනවා. මුල මැද අග බුද්ධ දේශනාවටම මනාව පිහිටන බැවින් බුද්ධ භාෂිතය ලෙස 84000ක් වූ මුලු ධර්මස්කන්ධයම සලකනවා ...
ඔය කියන ධර්මස්කන්ධය නිශ්චිතවම කුමක් දැයි දැක්විය හැකිද?
දීර්ඝ වශයෙන් විස්තර් කිරීමට ගියහොත් තව තවත් මෙය දීර්ඝ වන බවින් කරුණු කිහිපයක් කියන්නම් සිතා බලන්න.
ත්රිපිටකය තුළ හා සිංහල සාහිත්යයේ ඇතැම් තැන් වල විශාල සංඛ්යාවක් දැක්වීමට අවශ්යය වූ විට අසූහාර දහස යන වචනය භාවිතා කර තිබේ. සිංහලෙන් "සූවාසු දහස" ලෙසද පාලියේ දී "චතුරාසීතිසහස්ස" ලෙසද අසූහාරදහස දක්වා තිබේ.
සුවාසු දහසක්
යොදුන් ගැඹුරැති මුහුදක්
ගොඩකරමැයි උදක්
ලෙහෙනු කළ තැන් වැන්න දවසක් (බුදුගුණාලංකාරය)
අසුහාරදාහට කේන්ති ගියේය.
අශෝක රජුහු අසූහාර දහසක් වෙහෙර විහාර තැනවූහ.
චතුරාසීතිපාණසතසහස්සානං තස්මිං එව ආසනෙ විරජං වීතමලං ධම්මචක්ඛුං උදපාදි.
තථෙව චතුරාසීති-සහස්සානි භුජඞ්ගමා;
හිමවන්තෙව ගන්ධබ්බා - යක්ඛා කුම්භණ්ඩකා බහූ
