මට හිතෙන්නෙ අපිත් සළායතන භාවිතය හරිහැටි කරන්නෙ නෑ කියල. වෙලාවකට අපිත් රැල්ලට අහු වෙලා ගහගෙන යනවා.
මම ටයිප් කරමින් හිටියා පාතේගම සුමනරතන හිමියන්ගෙ එව බලව කියන ලිපිය. ඒත් ලිපිය හුඟක් දිගයි. කෙටියෙන් කිව්වොත්, ඒ ලිපියෙන් පැහැදිලි කරනවා කුමකින් කුමක් බලන්න කියලද මේ කියන්නෙ කියන එක. ඉන්ද්රිය හයෙන් බඹයක් පමණ වූ මේ සිරුර තුළ පවතින ලෝකය දෙසයි බලන්නට ඕනෙ. එතනදි කියනවා ජීවිත කාලය පුරාම බැහැරින් සත්යය අවබෝධ කිරීමට තැත් කිරීම වැරදි ක්රමයක් බව. ඒකට කියනව දිට්ට්ඨි සමනුපස්සනාව කියල. මේ මිත්යාදෘෂ්ටිකයන් බලන විදිහ.
ඊළඟට විස්තර කරනවා ඥාන සමනුපස්සනාව- ප්රඥාවෙන් දැකීම. ප්රඥාවෙන්. නිවන් සුව පිණිස, මේ බඹයක් පමණ වූ ලෝකය දෙස බැලීම.
මේ සංඥා සහිත සිත සහිත බඹයක් වූ ලෝකය දිනිය හැකි සඥා නිරෝධ කරන ප්රඥාවත්, සංඥා තහවුරු කරන හෙවත් ආත්ම දෘෂ්ටිය වපුරුවන ඉන්ද්රිය ඥානයත් අතර ඇති වෙනස කුමක්ද? ඉන්ද්රිය ඥානය තුළ ඇති මූලිකම පදනම ලෝභ, ද්වේෂ, මෝහ සහිත බවයි. එහි දෙවනි ලක්ෂණය එහිම සිට බැලීමයි. එහිම සිට බැලීම යනු ඇසෙන් ඇස් බැලීමයි; සිතෙන් සිත බැලීමයි. ඇසෙන් බොහෝ දේ බැලුවද ඇසෙන් අඑස බැලිය නොහැක. මේ අනුව එහි තුන්වන ලක්ෂණය මේ අයුරින් තමා දෙස බැලීමට නොහැකි බවයි. ඒ නිසාම බැහැරින් බලයි.
ප්රඥාවේ මූලිකම ලක්ෂණය නොඇලී, නොගැටී, නොමුළා වී බැලීමයි. එයින් යමක ඇති යථා ස්වභාවය දැකිය හැකියි. ප්රඥාවේ දෙවන ලක්ෂණය එහි සිට නොව, ඉන් බැහැරව යමක් දෙස බැලීමයි. (හරියට කන්දක් මුදුනෙ සිට ඉන් පහළ බලනවා වගේ) විදර්ශනා නම් කඳු මුදුනට නැගලා, සම්මුති ව්යවහාරය ඉක්මවලා සියල්ලේ යථා ස්වභාවය අවබෝධ කර ගැනීමයි. (සියල්ල කිව්වෙ, රූප වේදනා සංඥා සංඛාර විඤ්ඤාණ) මෙතනදි කියනවා මේ සියල්ල, අනිත්ය, දුක්ඛ, අනාත්ම යන ලක්ෂණයන්ගෙන් යුක්ත බව, එය කිසිවකුගේ මෙහෙයවීමකින් හෝ වෙනත් බලයකින් සිදු නොවන බව තේරුම් ගත යුතුයි කියල- එහි වූ යථාර්තය එයයි.
තව දුරටත් මේ ලිපිය ගලා යනවා. මේ ටිකත් මට නැවත නැවත කියවන්න ඕනෙ. සිත නිසල වෙලාවක ඒ ඔස්සේ සිත මෙහෙයවා බලන්න ඕනෙ.
එව බලව; ඒහි පස්සිකෝ~
ෂේප් ෂේප්
