මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච දවස!|
මේ පහුගිය දවසක මට හරි වැඩක් උනා. ඒ දවස නං මට කවදාවත් අමතක වෙන්නැ.
ඒ, මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච දවස!
හැබැයි ඒ සිද්ධියෙන් පස්සෙ මම හොද පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා. ඒ “මොන දේත් වෙන්නෙ හොඳට” කියලා හිතන්න පුරුදු වෙච්ච එක.
කොහොමත් තමන්ගේ මීයව සිප් එකට අහුවෙච්ච කතාව ගැන කියද්දි කව්රු හරි ඒක විහිලුවට බාර ගන්නවනං ඒයාට කොතනක හරි ලොකු වැරදීමක් වෙලා කියලයි මම හිතන්නෙ.
මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච වෙලාවෙ දැනුන වේදනාව මෙහෙමයි කියලා මට වචනෙන් විස්තර කරන්න පුලුවං වෙයි කියලා මම හිතන්නැ. මේ ලෝකෙ කාගෙ හරි මීයෙක් සිප් එකට අහු වෙලා තියෙනවනං එයා දන්නවා ඇති මේ මං කියන්න යන සිද්ධියෙ බරපතල කම. හැබැයි මේ ගැන වැඩිපුරම අද්දැකීම් තියෙන්නෙ මං වගේ අවුරුදු හයේ හතේ පිරිමි ළමයිට කියන එකත් මම පිළිගන්නවා.
කොටින්ම මේකයි එදා උනේ.
ඒ ඉස්කොලේ අප්රේල් නිවාඩු කාලේ හින්දා අපි ගාල්ලෙ, හඹරාදුවේ අපේ නැන්දලාගෙ ගෙදර යන්න ලෑස්තිවෙවි හිටියේ.
ඉතිං අපි තුන්දෙනා උදේම නැගිට්ටා. නෑවා. යන්න ලෑස්ති උනා. උදේ කෑම මගින් ගන්න හිතාගෙන.
තාත්තා පහුගිය දවසක කොළඹ ගිහිල්ලා අපිට ඇඳුනුයි, අලුත් අවුරුදු දා හඹරාදුවේ නැන්දලාගේ ළමයිට දෙන්න තෑගියි ගෙනත් තිබුනා.
ඉතිං ගමන යද්දි ඇඳගෙන යන්න මට ගෙනල්ලා තිබුනෙ ඩෙනිම් වගේ දුඹුරු පාට රෙද්දකින් මහපු දිග කලිසමක්. ඒකෙ දනිස් දෙකේ අඳුරු කහපාට රවුම් දෙකක් වෙනම මහලා තිබුනා. තාත්තා කිව්වෙ එහෙම මහල තියෙන්නෙ අපි වගේ ළමයි හැමතැනම බඩගාන, දඟලන හින්දා දණිස් වැඩිපුර ගෙවිලා හිල් වෙන්නැති වෙන්නලු.
මම ඇඳගෙන යන්න හිටියෙ ඔය කලිසමට, කහපාට රෙද්දෙ රෝස පාට හීන් ඉරි වැටිච්ච ටී ෂර්ට් එකක්. මම ටී ෂර්ට් එක යට කරලා ඇඳගෙන කොච්චියට නැග්ගට පස්සෙ ටී ෂර්ට් එක උඩින් දාලා හුලං පාරට අල්ලන්නයි අදහස් කරගෙන හිටියේ.
කොහොම හරි මම ලෑස්ති වෙවි හිටියෙ.
මම ටී ෂර්ට් එක කරේ දාගෙන කලිසම අතට ගත්තා ඇඳ ගන්න. මම අහගෙන ඒ වෙලාවෙ අපේ අම්ම එයාගේ හැන්ඩ් බෑග් එකට මගේ ලට්ට ලොට්ට වගයක් ඔබ ඔබා මෙන්න මෙහෙම කියනවා.
“මේකත් ඕනෙද චූටි මහත්තයා”
“ඕ”
“අනේ මේක මොකටද, මේව එහෙන් හොයා ගත්තැකිනෙ”
“අනේ ඕක නං ඕනෙමයි ඔන්න..........”
“මේකත් ඕනෙද..... මේ බඩු ඔක්කොම කොහොමද මේකෙ දාන්නෙ”
“ආ.......අම්මෙ මොනා නැතත් ඕක නං ඕනමයි....”
ඉතිං මම, අම්මා මගේ බඩු ඔක්කොම දාගන්නවද කියලා බල, බල කලිසම අඳිද්දි තමා අර මහා භයානක සිද්දිය උනේ.
ඒ කියන්නෙ මගේ මීයා සිප් එකට අහු උනේ!!!
ඒ වෙලාවේ මට තරු විසි උනා.
“අම්මේ.......” මං යටිගිරියෙන් බෙරිහන් දුන්නා.
“ඇයි.... චූටි මහත්තතයා ඇයි මොකො උනේ”
“පේන්නැද්ද මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙලා” මම කෑ ගැහැව්වා.
"කෝ......කෝ......" අම්මාත් බයවෙච්චි.
ඔය සද්දෙට, ඇඳුම් ඇදගෙන, ගෙදර බඩු රෙදි වලින් වහ, වහා හිටපු තාත්තත් “ඇයි.. ඇයි” කියාගෙන දුවගෙන ආවා.
දැං මම යටිගිරියෙන් කෑ ගගහ අඩනවා. මම එබිලා බැලුවා මීයා දිහා. මීයගේ ඔලුව හරිය සිප් එකට අහුවෙලා. අර කැතම කැත සිප් එකේ යකඩ දත් මීයගෙ හම කාගෙන ඉන්නවා.
ඒ දැකලා මම,
“ අය්යෝ මගේ මීයා.............” කියලා තවත් හයියෙන් කෑ ගැහැව්වා.
ඒ අස්සෙ,
“ බොරුවට අඩන්න එපා චූටි මහත්තතයා. පොඩ්ඩක් ඉන්න මං හිමීට ගන්නං” කියලා අම්මා සිප් එක අරින කෑල්ලෙන් අල්ලලා හිමීට ආපහු ඒක අරින්න හදනවා.
“අපෝ..........තුවාල වෙයි තුවාල වෙයි.....” මම ආයෙ බෙරිහන් දුන්නා.
ඒ පාර තාත්තා බොහොම බැරෑරුම් විදිහට මෙහෙම කියනවා.
“චූටි මහත්තතයා, සිප් එක ඇරලා මිසක් මේක කරන්න වෙන ක්රමයක් නෑ. අපිට සිප් එක අරින්නම වෙනවා. නැත්තං ඇදලා ගන්න වෙනවා”
“අය්යෝ.... ඇදලා ගන්න එපා...... මීයගෙ කෑලි කැඩෙයි.......” මම විලාප තිබ්බා.
“මේ වගේ දේකට ඔයාට මුණ දෙන්න බැරිනං ඔයා ලොකුවෙලා හමුදාවට යන අදහස අත්අරින්න වෙයි” ඒ අස්සෙ තාත්තා කියපි.
කොහොමත් ලොකුවෙලා ගායකයෙක් වෙන්න හිතං හිටපු මම, ඒ අදහස අතඇරලා දැම්මෙ හමුදවට යන්න හිතාගෙන. හමුදාවට යන්න නං දැම්ම තියා නිර්භීත ළමයෙක් වෙන්න එපැයි!
ඉතිං මම හිත හදා ගත්තා.
අම්මා ඔන්න හිමීට සිප් එක අරින්න යනවා.
මම කෝකටක් දත්මිටිකාගෙන ඇස් වහ ගත්තා.
"කෝ......හරිද"
"පොඩ්ඩක් ඉන්න ඉවසලා....."
"කෝ...... ඉතිං ඉක්මන් කරන්නකෝ අම්මෙ"
“හරිනේ..... ආ........ මෙන්න” අම්මා කියපි.
මම ඇස් ඇරලා බැලුවා. අම්මා මීයව සිප් එකෙන් ගලෝල කොහොමහරි!
හොඳ වෙලාවට මීයට තුවාල වෙලා නෑ. හැබැයි සිප් එකේ පාර ඒ විදිහටම හිටලා.
“යන්තං ඇති” මම හිතෙන් කියලා හොද හුස්මක් ඇරියා.
“ඕකනෙ චූටි මහත්තතයා මම කිව්වෙ. මේ බඩු ඔක්කොම ගෙනියන්න බෑ කියලා. මේ මීයව තියලා යං. මේ බැග් එකට බඩු වැඩියි නැත්තං......”
මම තාත්තා දිහා බැලුවා. තාත්තත් ඒක අනුමත කරන විදහට මා දිහා බලල ඔලුව වැනුවා.
ඉතිං මම කියලා මොනවා කරන්නද?
මම ගිහිං අපේ බාප්පා රට ඉදං ගෙනාපු සුදු පාට හුරතල් කොස්ඇට මීයව, ආපහු මගේ සෙල්ලම් බඩු පෙට්ටියෙන් දැම්මා.
පව්! ඌට දැං ගාලු යන්න වෙන්නෙත් නෑ. මට නැන්දලාගෙ ළමයිට ඌව පෙන්නන්න වෙන්නෙත් නෑ. ඒ මදිවට සිප් එකකටත් අහුවෙලා ඌට දුක් විඳින්න උනා.
හැබැයි ගාලු ගියාට පස්සෙයි මට හිතුනෙ, මීයා ගෙනාවෙ නැත්තෙ හොද වෙලාවට නේද කියලා!
නැන්දලාගෙ ගෙදර ඉන්නවා “මාස්ටර්” කියලා බල්ලෙක්. එයාගේ විනෝදාංශ තමයි බිම තියෙන සෙරෙප්පු, සෙල්ලම් බඩු වගේ දේවල් උස්සං ගිහිං පැත්තට වෙලා “හප” කරන එක.
ඉතිං මගේ මීයව මෙහෙ ගෙනාවනං එයාවත් මාස්ටර් හප කරයි.
මොකද මටත් වෙලාවකට ඔය සෙල්ලම් බඩු නියම තැන තියන්න අමතක වෙනවා. ඇයි ඉතිං එකක් යැ මගේ ඔලුවෙත්........!
කොහොම හරි එදා ඉදලා මම හිතන්න ගත්තා “මොන දේත් වෙන්නෙ හොඳට” නේද කියලා. මම හිතන්නෙ, කරන්නම දෙයක් නැත්තම් එහෙම හිතන එකත් හොද විසදුමක් කියලයි.
ඒ මොකද මම එදා මීයාව අරං ආවනං, මට කවදාවත් මීයෙක් නැති වෙන හින්දා!
ඉතිං මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච දවසෙ, ඔන්න ඔය පාඩමයි මම ඉගෙන ගත්තෙ.
ඔය ගොල්ලත් තමන්ගේ මීයල හින්ද පාඩම් ඉගෙන ගෙන තියෙනව නං, මට කියලා යන්නත් අමතක කරන්න එපා!
ඒ, මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච දවස!
හැබැයි ඒ සිද්ධියෙන් පස්සෙ මම හොද පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා. ඒ “මොන දේත් වෙන්නෙ හොඳට” කියලා හිතන්න පුරුදු වෙච්ච එක.
කොහොමත් තමන්ගේ මීයව සිප් එකට අහුවෙච්ච කතාව ගැන කියද්දි කව්රු හරි ඒක විහිලුවට බාර ගන්නවනං ඒයාට කොතනක හරි ලොකු වැරදීමක් වෙලා කියලයි මම හිතන්නෙ.
මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච වෙලාවෙ දැනුන වේදනාව මෙහෙමයි කියලා මට වචනෙන් විස්තර කරන්න පුලුවං වෙයි කියලා මම හිතන්නැ. මේ ලෝකෙ කාගෙ හරි මීයෙක් සිප් එකට අහු වෙලා තියෙනවනං එයා දන්නවා ඇති මේ මං කියන්න යන සිද්ධියෙ බරපතල කම. හැබැයි මේ ගැන වැඩිපුරම අද්දැකීම් තියෙන්නෙ මං වගේ අවුරුදු හයේ හතේ පිරිමි ළමයිට කියන එකත් මම පිළිගන්නවා.
කොටින්ම මේකයි එදා උනේ.
ඒ ඉස්කොලේ අප්රේල් නිවාඩු කාලේ හින්දා අපි ගාල්ලෙ, හඹරාදුවේ අපේ නැන්දලාගෙ ගෙදර යන්න ලෑස්තිවෙවි හිටියේ.
ඉතිං අපි තුන්දෙනා උදේම නැගිට්ටා. නෑවා. යන්න ලෑස්ති උනා. උදේ කෑම මගින් ගන්න හිතාගෙන.
තාත්තා පහුගිය දවසක කොළඹ ගිහිල්ලා අපිට ඇඳුනුයි, අලුත් අවුරුදු දා හඹරාදුවේ නැන්දලාගේ ළමයිට දෙන්න තෑගියි ගෙනත් තිබුනා.
ඉතිං ගමන යද්දි ඇඳගෙන යන්න මට ගෙනල්ලා තිබුනෙ ඩෙනිම් වගේ දුඹුරු පාට රෙද්දකින් මහපු දිග කලිසමක්. ඒකෙ දනිස් දෙකේ අඳුරු කහපාට රවුම් දෙකක් වෙනම මහලා තිබුනා. තාත්තා කිව්වෙ එහෙම මහල තියෙන්නෙ අපි වගේ ළමයි හැමතැනම බඩගාන, දඟලන හින්දා දණිස් වැඩිපුර ගෙවිලා හිල් වෙන්නැති වෙන්නලු.
මම ඇඳගෙන යන්න හිටියෙ ඔය කලිසමට, කහපාට රෙද්දෙ රෝස පාට හීන් ඉරි වැටිච්ච ටී ෂර්ට් එකක්. මම ටී ෂර්ට් එක යට කරලා ඇඳගෙන කොච්චියට නැග්ගට පස්සෙ ටී ෂර්ට් එක උඩින් දාලා හුලං පාරට අල්ලන්නයි අදහස් කරගෙන හිටියේ.
කොහොම හරි මම ලෑස්ති වෙවි හිටියෙ.
මම ටී ෂර්ට් එක කරේ දාගෙන කලිසම අතට ගත්තා ඇඳ ගන්න. මම අහගෙන ඒ වෙලාවෙ අපේ අම්ම එයාගේ හැන්ඩ් බෑග් එකට මගේ ලට්ට ලොට්ට වගයක් ඔබ ඔබා මෙන්න මෙහෙම කියනවා.
“මේකත් ඕනෙද චූටි මහත්තයා”
“ඕ”
“අනේ මේක මොකටද, මේව එහෙන් හොයා ගත්තැකිනෙ”
“අනේ ඕක නං ඕනෙමයි ඔන්න..........”
“මේකත් ඕනෙද..... මේ බඩු ඔක්කොම කොහොමද මේකෙ දාන්නෙ”
“ආ.......අම්මෙ මොනා නැතත් ඕක නං ඕනමයි....”
ඉතිං මම, අම්මා මගේ බඩු ඔක්කොම දාගන්නවද කියලා බල, බල කලිසම අඳිද්දි තමා අර මහා භයානක සිද්දිය උනේ.
ඒ කියන්නෙ මගේ මීයා සිප් එකට අහු උනේ!!!
ඒ වෙලාවේ මට තරු විසි උනා.
“අම්මේ.......” මං යටිගිරියෙන් බෙරිහන් දුන්නා.
“ඇයි.... චූටි මහත්තතයා ඇයි මොකො උනේ”
“පේන්නැද්ද මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙලා” මම කෑ ගැහැව්වා.
"කෝ......කෝ......" අම්මාත් බයවෙච්චි.
ඔය සද්දෙට, ඇඳුම් ඇදගෙන, ගෙදර බඩු රෙදි වලින් වහ, වහා හිටපු තාත්තත් “ඇයි.. ඇයි” කියාගෙන දුවගෙන ආවා.
දැං මම යටිගිරියෙන් කෑ ගගහ අඩනවා. මම එබිලා බැලුවා මීයා දිහා. මීයගේ ඔලුව හරිය සිප් එකට අහුවෙලා. අර කැතම කැත සිප් එකේ යකඩ දත් මීයගෙ හම කාගෙන ඉන්නවා.
ඒ දැකලා මම,
“ අය්යෝ මගේ මීයා.............” කියලා තවත් හයියෙන් කෑ ගැහැව්වා.
ඒ අස්සෙ,
“ බොරුවට අඩන්න එපා චූටි මහත්තතයා. පොඩ්ඩක් ඉන්න මං හිමීට ගන්නං” කියලා අම්මා සිප් එක අරින කෑල්ලෙන් අල්ලලා හිමීට ආපහු ඒක අරින්න හදනවා.
“අපෝ..........තුවාල වෙයි තුවාල වෙයි.....” මම ආයෙ බෙරිහන් දුන්නා.
ඒ පාර තාත්තා බොහොම බැරෑරුම් විදිහට මෙහෙම කියනවා.
“චූටි මහත්තතයා, සිප් එක ඇරලා මිසක් මේක කරන්න වෙන ක්රමයක් නෑ. අපිට සිප් එක අරින්නම වෙනවා. නැත්තං ඇදලා ගන්න වෙනවා”
“අය්යෝ.... ඇදලා ගන්න එපා...... මීයගෙ කෑලි කැඩෙයි.......” මම විලාප තිබ්බා.
“මේ වගේ දේකට ඔයාට මුණ දෙන්න බැරිනං ඔයා ලොකුවෙලා හමුදාවට යන අදහස අත්අරින්න වෙයි” ඒ අස්සෙ තාත්තා කියපි.
කොහොමත් ලොකුවෙලා ගායකයෙක් වෙන්න හිතං හිටපු මම, ඒ අදහස අතඇරලා දැම්මෙ හමුදවට යන්න හිතාගෙන. හමුදාවට යන්න නං දැම්ම තියා නිර්භීත ළමයෙක් වෙන්න එපැයි!
ඉතිං මම හිත හදා ගත්තා.
අම්මා ඔන්න හිමීට සිප් එක අරින්න යනවා.
මම කෝකටක් දත්මිටිකාගෙන ඇස් වහ ගත්තා.
"කෝ......හරිද"
"පොඩ්ඩක් ඉන්න ඉවසලා....."
"කෝ...... ඉතිං ඉක්මන් කරන්නකෝ අම්මෙ"
“හරිනේ..... ආ........ මෙන්න” අම්මා කියපි.
මම ඇස් ඇරලා බැලුවා. අම්මා මීයව සිප් එකෙන් ගලෝල කොහොමහරි!
හොඳ වෙලාවට මීයට තුවාල වෙලා නෑ. හැබැයි සිප් එකේ පාර ඒ විදිහටම හිටලා.
“යන්තං ඇති” මම හිතෙන් කියලා හොද හුස්මක් ඇරියා.
“ඕකනෙ චූටි මහත්තතයා මම කිව්වෙ. මේ බඩු ඔක්කොම ගෙනියන්න බෑ කියලා. මේ මීයව තියලා යං. මේ බැග් එකට බඩු වැඩියි නැත්තං......”
මම තාත්තා දිහා බැලුවා. තාත්තත් ඒක අනුමත කරන විදහට මා දිහා බලල ඔලුව වැනුවා.
ඉතිං මම කියලා මොනවා කරන්නද?
මම ගිහිං අපේ බාප්පා රට ඉදං ගෙනාපු සුදු පාට හුරතල් කොස්ඇට මීයව, ආපහු මගේ සෙල්ලම් බඩු පෙට්ටියෙන් දැම්මා.
පව්! ඌට දැං ගාලු යන්න වෙන්නෙත් නෑ. මට නැන්දලාගෙ ළමයිට ඌව පෙන්නන්න වෙන්නෙත් නෑ. ඒ මදිවට සිප් එකකටත් අහුවෙලා ඌට දුක් විඳින්න උනා.
හැබැයි ගාලු ගියාට පස්සෙයි මට හිතුනෙ, මීයා ගෙනාවෙ නැත්තෙ හොද වෙලාවට නේද කියලා!
නැන්දලාගෙ ගෙදර ඉන්නවා “මාස්ටර්” කියලා බල්ලෙක්. එයාගේ විනෝදාංශ තමයි බිම තියෙන සෙරෙප්පු, සෙල්ලම් බඩු වගේ දේවල් උස්සං ගිහිං පැත්තට වෙලා “හප” කරන එක.
ඉතිං මගේ මීයව මෙහෙ ගෙනාවනං එයාවත් මාස්ටර් හප කරයි.
මොකද මටත් වෙලාවකට ඔය සෙල්ලම් බඩු නියම තැන තියන්න අමතක වෙනවා. ඇයි ඉතිං එකක් යැ මගේ ඔලුවෙත්........!
කොහොම හරි එදා ඉදලා මම හිතන්න ගත්තා “මොන දේත් වෙන්නෙ හොඳට” නේද කියලා. මම හිතන්නෙ, කරන්නම දෙයක් නැත්තම් එහෙම හිතන එකත් හොද විසදුමක් කියලයි.
ඒ මොකද මම එදා මීයාව අරං ආවනං, මට කවදාවත් මීයෙක් නැති වෙන හින්දා!
ඉතිං මගේ මීයා සිප් එකට අහුවෙච්ච දවසෙ, ඔන්න ඔය පාඩමයි මම ඉගෙන ගත්තෙ.
ඔය ගොල්ලත් තමන්ගේ මීයල හින්ද පාඩම් ඉගෙන ගෙන තියෙනව නං, මට කියලා යන්නත් අමතක කරන්න එපා!
Link
