මගේ ජීවිතේ නම්… කවදත් තිබුනේ මහා පාලුවක්. ඒක මේ කෙල්ලෙක් නැහ කියලා නෙමයි. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම මම ගැන හොයන්න, මාව සෙල්ලම් කරන්න ගන්න කාටවත් හිතුනේ නැහ. ඒ මම කිසිම දේකට දක්ශතාවක් නොදැක්වපු නිසා වෙන්නැති.
ක්රිකට් ගහද්දී වුනත්.. මට කැච් අල්ලන්න බැරිවුන නිසා මාව ටීම් එකකට ගන්න කවුරුත් අදිමදි කලා. සමාජ ආශ්රය මට තහනම් වුන හින්දා, අහල පහල කිසිම යාලුවෙක් මගෙත් එක්ක කතා කලේ නැහ. අනිතිමට උන් මට විහිලු කරන්නත් පටන් ගත්තා පාරෙ එනකොට!
ඒත් අද මම කියන්නේ මගේ ජීවිතේ අද තියෙන ඉතාම දුක්කිත තත්ත්වය! අද මට කවුරුත් නැහ. මම කතාවට එනවට වැඩපොලේ කිසිම කෙනෙක් කැමති නැහ.
ප්රොපෝසල් එකක් ඇවිත් ඒකිත් එක්ක ටික දවසක් ටෝක දාගෙන ඉන්නකොට ඒකි වෙනත් භුතයෙක් එක්ක ජෝඩු දාගෙන ඉන්න ෆොටෝ එකක් මගේ මේල් එකට! ඒකත් ලප් තැනම ලොප්!
දැන් එන එන ප්රොපෝසල් වල කෙල්ලෝ නිකන් නරිහන් වගේ… කිසිම ප්රියමනාප ගතියක් නැහ. ලස්සන වෙන්න ඕන කියලා මම කියන්නේ නැහ. ඒත් දැක්කම සෙනෙහෙවන්ත පාටක් වත් පෙනෙන්නේ නැත්නම්.. වෙන මොන කතාද?
වෙනදට මම හොදවයින් සැර මොනවා හරි ගෙනත් තනියම සූර් වෙනවා, සින්හල සන්ගීත සන්දර්ශනයක් ඩීවීඩී එකකින් බලාගෙන. ඒත් අද ඒකටත් හිත නැහ.
උඹලත් මම වගේ කාලකන්නි ජීවිත ගතකරනවද?
මට මම ගැනම හිතෙන්නේ ලෝකෙටම මහා බරක් කියලා. මම නිකන් කටු ඔටුන්නක් දාගත්ත ජෝකර් කෙනෙක් කියලා තමයි මට හිතෙන්නේ.
මචන්ලා.. සිරාවටම රිදෙන් නැතිව මැරෙන්න විදිහක් තියෙනවනම් කියහල්ලා. උඹලට පින්.
මට මේ ජීවිතේ තිත්තෙටම එපා වෙලා ඉන්නේ. මම ගූගල් එකේ දැක්කා, අත… රිස්ට් එක ලගින් ටිකක් කපා ගත්තහම හෙමින් හෙමින් ලේ ගිහිල්ලා, ඇගට සීතල ගතියක් වගේ ඇවිත් නොදැනුවත්වම මැරෙන්න පුලුවන් කියලා! මේකලු මැරෙන්න හොදම විදිහ.
මේක පෝස්ට් කරලා යාලුවනේ.. මම යන්නේ උඹලා ඔක්කගෙන්ම සමු ගන්න! මෙතෙක් කල් මගෙ ත්රෙඩ් වලට රිප්ලයි කරපු එලකිරි යාලුවන්ට මගෙන් තුති!
අපි ඊලග භවයකදී සහෝදරයෝ වගේ හමුවේවි. ඉතින් මම යන්නම යනවා… එලකිරියෙන් විතරක් නෙමයි.. මේ මුලු භවයෙන්ම!
උඹලා ඔක්කොටම තෙරුවණ් සරණයි!