මධ්‍යතන යුගයේ කාන්තාවන්ට අමුතු පුරුද්දක් තිබූ ප්‍රංශයෙ නගරයක් තිබුණා. විවාහක කාන්තාවන් උදේට තම සැමියාට පිළියෙළ කරන ලද උදෑසන ආහාර වේලෙහි කුඩා වස මාත්‍රාවක් දමති. පසුව, ඔවුන්ගේ මිනිසුන් සවස් වන විට ආපසු නිවසට පැමිණි විට, ඔවුන්ට විෂ නාශක ලබා දෙනු ඇත. මේ ආකාරයෙන්, විෂ හානිකර නොවන අතර ඔවුන්ට බලපානු ඇත. මේ පුරුද්දට දැඩි හේතුවක් තිබුණා. ස්වාමිපුරුෂයන් වැඩි වේලාවක් වෙනත් ස්ථානයක සිටියහොත්, විෂ නාශක පරිපාලනය ප්‍රමාද වූ බැවින්, පිරිමින්ට ඔක්කාරය, හිසරදය, මානසික අවපීඩනය, වමනය, වේදනාව හෝ හුස්ම හිරවීම වැනි රෝග ලක්ෂණ අත්විඳිය හැකිය. පුරුෂයා තම බිරිඳ වෙත ආපසු යාමට ප්‍රමාද වන තරමට, ඔහු අසනීප වේ. අවසානයේදී, ඔහු ආපසු නිවසට පැමිණි විට, ඔහුගේ බිරිඳ නොදැනුවත්වම ඔහුට ප්‍රතිවිරෝධය ලබා දුන්නාය. මේ ආකාරයට මිනිත්තු කිහිපයක් ඇතුළත ඔහුට ඉක්මනින් සුවයක් දැනෙන්නට විය. මේ සියල්ල උපක්‍රමයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වූ අතර, පිරිමින්ට නිවසින් බැහැරව සිටීම වේදනාව හා මානසික අවපීඩනයට හේතු වන බවට හැඟීමක් ඇති කළේය. එමනිසා, ස්වාමිපුරුෂයන් තම නිවෙස්වලට සහ ඔවුන්ගේ භාර්යාවන්ට වඩාත් සම්බන්ධ විය .
