ගොඩාක් ස්තුතියි අයියේ...මමත් හරිම වාසනාවන්තයි ඔබ වැනි සොදුරු මිනිසෙකුගෙන් මෙවන්වූ සහතිකයක් ලැබීම ගැන.
විවාහය කියන්නේ ජිවිතයේ එක සන්දිස් තානයක්කවුරු හරි මගෙන් ඇහුවොත් මේ එළකිරි සමාජයේ වැඩියෙන්ම කැමති කාටද කියලා, මගේ උත්තරය වෙන්නේ මම වැඩියෙන්ම එළකිරි සමාජයේ කැමතිම සාමාජිකයා තමයි "දත් කිබුලා" කියන එක. අතිශයින් සොදුරු හදවතක් ඇති, මේ අව්යාජ සහුර්දයාගේ "හද විල කළඹන ගී ජල රේඛා" හූයට සම්බන්ද වීමට සති කිහිපයක් තිස්සේ සිත සිතා සිටියත් ලියන්න නොහැකි උනා. හේතුව නම් වෙලාව මදිකම. අදත් ලියන්න කියලා වෙලාවක් නැතත් අද නම් ලියන්නම වටින දවසක්. අද අහම්බෙන් වගේ සිද්ධ වෙච්ච සංවේදී සිද්ධියක් නිසා.
සති අන්තයේදී ගෙදර ගියේ, සිකුරාදා (18) හවස එළකිරි රේඩියෝවේ ගිය "සසල හද විල් තෙර" මහගම සේකරයන් වෙනුවෙන් වෙන් වූ ඒ සොදුරු පැය දෙකහමාරක පමණ කාලයේ මිහිරත් සමගයි. ඇත්තෙන්ම දත් කිබුලාණන් විටකදී ඒ මහගම සේකරයන්ගේ "බෝඩිම" කාව්ය සංග්රහයෙන් උපුටා දැක්වූ අවිවාහකයෙක් හා විවාහකයෙක් අතර වූ ඒ දෙබස සිහිපත් කරමින්, මගේ ජීවිතයද සම්බන්ද කරමින් රිය පැදවූ ඒ සතර පැය පුදුමාකාරය. මා නොදැනුවත්වම ගෙදරට පැමිණ සිටියෙමි.
මා අවිවාහකයෙකි. ඇත්තෙන්ම විවාහ වන විය පසු කරමින් සිටිමි. මගේ දෙමාපියන් මේ හේතුවෙන් පිටතට නොපෙන්නුවද ඇතුලතින් අතිශයින් කම්පා වන බව මා දනිමි. එහෙත් මා විවාහයක් සදහා සුදානම් නැත. හේතුව මා නොදනිමි. බොහෝ විට අද සමාජ ක්රමයේ ඇති ව්යාජත්වය හා ව්යාකූලත්වය මා ඒ තත්වයට පත්කලා විය හැක. සපත්තුවක අමිහිරි රසය විද ඇතිමුත් මෙතෙක් අවිවාහකව සිටීමට එය බලපෑමක් එල්ල නොකළ බව මගේ හ්ර්දසාක්ෂිය කෑගසයි. අද මා අතිශයින් අකමැති මාතෘකාවක් වන විවාහ යෝජනාවක් රැගෙන අම්මා කාමරයට පැමිණියාය. මෙතෙක් දෙගොල්ලන් අතර හුවමාරු වූ ලිපි ලේඛන සියල්ල මා අතට දුන්නාය. නමුත් මට මෙයට දීමට ඇත්තේ සුපුරුදු උත්තරය පමණයි. අහෝ! කරුමයක මහත. අම්මාගේ සිත රිදෙන වචනයක් මා මුවින් හදිසියේ පිටවිය.
අම්මා කාමරයෙන් පිටව ගියා... විනාඩි කිහිපයකින් යලිත් පියවි සිහියට පැමිණි මම අම්මගේ කාමරයට ගියා. මගේ පපුව එතනම කඩා වැටුන වගෙයි මට තේරුනේ. අම්මා මං මුලින්ම ඉස්කෝලෙට ගෙනිහින් භාරදුන්න දවසේ මට අන්දපු මුල්ම ඇදුම අතට අරගෙන අඩනවා. මට ඒක ඇත්තටම දරා ගන්න බැරිවුනා. මම අපහු මගේ කාමරේට ඇවිත්.. එත් මටත් ඇඩෙනවා...
මම හිතන්නෙ ඕනම දෙමාපියෙකුට තමන්ගේ දරුව මුලින්ම පාසල් ගිය දිනය අමතක කරන්න බෑ. ඒ වගේම මට අද වගේ මතකයි අම්මයි, අප්පච්චියි මාව මුලින්ම ස්කොලේ ගෙනිහින් භාර දුන්න දවස. බුලත් අත දීලා වැන්දට පස්සේ අබේරත්න ටීචර් (ගරුතුමිය) මාව අතින් අල්ලලා ගෙනියන වෙලාවේ මම අඩුව, එදා ඉදලා සතියක් යනකල් දවසම අම්මයි, අප්පච්චියි පේන දුරින් හිටිය මට මතකයි. ඊට පස්සේ අප්පච්චි නාවත් අම්මා පොඩ්ඩක් පේන්න හිටියේ නැත්නම් මම අඩනවා. ඒ විදිහට අම්මා අවුරුදු කීයක් නම් මන් වෙනුවෙන් ඒ දුක වින්දද? මේ සියලු සිදුවීම් අද සිදුවූ ඒ සිද්ධියත් එක්ක එක පෙලට චිත්රපටියක් වගේ මගේ සිතට අවා. දන්නෙම නැතුව කොට්ටේත් තෙමිලා කදුළු වලින්. එත් ඒ කදුළු වලින් ඒ වන්දිය ගෙවන්න බැහැ.
කොහොම හරි අද දින මට මුහුණ දීමට සිදුවූ මේ වූ මේ සිද්ධියත් සමගඇන්ජලීන් ගුනතිලක මහත්මිය ගයන මේ ගීතය මට මතක් උනා. මගේ හිතවත් "දත් කිබුලා" මිත්රයානන්ගේ හූයේ එය මෙලෙස සටහන් තබමි.
පුංචි පුතා මගේ …ඉස්කෝලේ ගිය
මුල්ම දවස අදවේ
මුල්ම දවස අදවේ
බුලත් අතක් දී …ගුරුතුමියට වැඳ …
මා තනි කල මොහොතේ
මා තනි කල මොහොතේ…
අදසිට පුතුනේ හොඳින් ඉගෙන ගෙන
මතු යම් දවසක වියතෙක් වනු මැන
සිතෙන් පැතුම් පතලා
ඔහු පන්තියෙ තියලා
මා වෙන්වෙන මොහොතෙ
පුංචි ඇස් දෙකේ කඳුලු බිඳු දෙකයි
ඔන්න වැටෙන්නට මෙන්න වැටෙන්නට…
පුංචි පුතා මගේ … ඉස්කෝලේ ගිය
මුල්ම දවස අදවේ …මුල්ම දවස අදවේ…
සෙනෙහස මහදේ ගිනි ඇවිලෙද්දී
පුතු තනි කරලා පංතියෙ තියලා
මල්ගස් යට සෙවනේ
පුතුගෙ සුවඳ පවනේ
මා තනි වූ මොහොතෙ
පංතිය නිම වී පුතු ඇවිදිල්ලා
මේතනින් ඒ ගීතය අහන්න
http://soundcloud.com/lokujohn/punchi-putha-mage-iskole-giya
දැන් වෙලාව හතරයි. අපහු එන්නත් වෙලාව හරි. ගෙදරින් එන්න කලින් මේක පොස්ට් කරනවා කොහොම හරි. ඒ වගේම අම්මට කියනවා එයාලා ගන්න ඕනි තීරණයකට මම කැමතියි කියලා. එත් ඒ තීරණය මගේද......නැත්නම්?
ඔවු...සහෝ, ඔයාගේ කථාව සහතික ඇත්ත. මම ඒ තීරණය ගත්තා. ඇත්තටම කාලය කියන්නේ පුදුමාකාර දෙයක්. කාලයත් එක්ක ජීවිතයට කොච්චරනම් අත්තකීම් එකතුවෙනවද? ඔබ කිවූ ලෙස "විවාහය කියන්නේ සමාන අදහස් එකතු කරන එක නෙමයි , විෂම අදහස් සමාන කරන එක , ව්යාජත්වය පිටු දැකිය හැක්කේ අවයාජ අත්වයෙන් විතරයි"... මේ අව්යාජ කම හේතුවෙන් "සපත්තුවක" රස වින්දත් එයින් මා සැලුනේ නම් නැත. එසේ වුවද මා හට උරුම වන්නේ ව්යාජත්වයද, අව්යාජත්වයද... ලැබෙන දේ අව්යාජව රැකගන්නවා කියන දේ කියන්න කැමතියි... එසේම මිතුර ඔබටත් මම හදවතින්ම සුබ පතනවා හැම දෙයක්ම සාර්ථක වෙන්න කියල....
ගොඩාක් ස්තුතියි අයියේ...මමත් හරිම වාසනාවන්තයි ඔබ වැනි සොදුරු මිනිසෙකුගෙන් මෙවන්වූ සහතිකයක් ලැබීම ගැන.
ඇත්තටම කියනවනම් අර මම කිවුව කදුලුත් එක්ක ගොඩාක් දේවල් පිටවෙලා ගියා කියලයි මට හිතෙන්නේ, එත් එක්කම අම්මට වැදලා අර එයාලාට තීරණය කරන්න කියන එක කිවුවට පස්සේ හිත පුදුමාකාර විධිහට සැහැල්ලු උනා. ඇත්තටම ආපසු එන ගමනේදී මම ආවේ කුරුල්ලෙක් වගේ සැහැල්ලුවෙන්. සත්තයි.
ගොඩාක් ස්තුතියි
ඔබතුමා වැන්නෙක් මෙම හුයට ලියන්නට පටන් ගැනීමත්, පොදුවේ එළකිරිය වෙත ලියන්නට පටන් ගැනීමත් මා ලැබූ ලොකුම භාග්යය බව සළකමි. හේතුව මා මෙහි අත්දැකි වේදනාව ලිවීමට හැකි වුන් අත පය හකුලා ගෙන රැල්ලට එළකිරිය ගසා ගෙන යනු බලා සිටීම නිසාවෙනි..........මීට සතියකට දෙකකට පමණ ඉහතදී මට සිදුවූ අත්දැකීමක් හේතුවෙන්,...........................
මේ මිහිරි ළමා ගීතයේ පද රචනය නැසීගිය ගාමිණී විජේතුංගයන් සතුය.
ඒ වගේම මහත් භක්තියෙන් මතක් කරන්න ඕනි ඒ කාලේ අපේ ලංගම රියදුරු මාම සහ කොන්දොස්තර මාමා. අපි කවදාවත් ඒ අයට "කොන්දා" යන පහත් වචනයෙන් ආමන්ත්රණය කරලා නැහැ. ඒ අය තම රාජකාරිය නිසි ගරුත්වය ලැබෙන අයුරින් එදා අකුරටම ඉෂ්ඨ කළා. ඒ වගේම එයාලගේ එකම අරමුණ උනේ ඉස්කෝලේ යන දරුවෝ ටික වෙලාවට ගෙනියන එක සහ දවල් ගෙදරට ගෙනත් දාන එක. ඒක නිසා අවන්කවම ඒ අයට පිං දීලා මතක් කරන්න ඕනි.
