මම ඔය වගේ හුගාක් දේවල් වලට ෆේස් කල කෙනෙක්. මුලින්ම ලෙඩේ ගැන දැනගත්තේ මම ඔෆිස් එකේ වැඩකට රට යන්න වෙලා එකේ මෙඩිකල් එකෙන්. එක රිවර්ස් කරන්න බැරි දෙයක් නිසා මට අහපු ගමන් ශෝක් එකක් අවා. ඒ වෙනකොට මම හිටි ස්ථාවරේ ප්ලැන් කල වැඩ ඔක්කොම ඉවරයි කියල හිතුනා . එක සම්න්යයි.
මම කෙලේ මුලින්ම ජිවිතේ ගැන තියන ආසාව අත් ඇරියා. අපි හැමෝම කොයි වෙලේ හරි මැරෙන්නම ඕනේ කියල හිතුන ඒ වෙලේ. ඊළගට ඒක එක්ක මගේ හිතට ෆිට් එකක් අවා මැරෙනකන් ගේම ගහනවා කියල. හැබැයි මම ලෝන්ග් ටර්ම් ගහපු ප්ලැන් ඔක්කොම අතෑරියා. ඒ වගේම හැම කෙනෙක් ගැනම තියන බැදීම අතෑරියා. මොකද එක තේරුමක් නැති නිසා. මේ දෙකම කාලයක් යනවා. උබ කරන්න ඕනේ උබේ යහපත් සිහිය තියාගන්න. "මට මෙහෙම වෙලා දැන් තියෙන්නේ. කියන එක හැම වෙලේම ඔලුවේ තියෙන්න ඕනේ " ඊට පස්සේ මම කල්පනා කළා අර කුන්ග්ෆු පැන්ඩා එකේ ෆෙමස් කෝට් ඒක.
"'Yesterday is history. Tomorrow is a mystery, but today is a gift! That is why it is called the present." ඉතින් මම අද දවසේ ගන්න පුළුවන් උපරිම ආතල් එක ගත්තා. හැම දේම අද විතරයි. එකෙන් තේරුනා ජීවිතය විදින්න නම් අද දවස විදින්න ඕනේ කියන එක. අපි අද සල් ලි හොයන්නේ හෙට දවස ලස්සන කරගන්න. මේ වගේ උනාම හෙටක් නැනේ. ඒ නිසා මට ඉස්සරට වඩා මාරම හැපී එකක් අවා. එකෙන්ම ලෙඩේ කඩාගෙන ශේප් ලෙවල් එකකට ගෙන්න පුළුවන් උනා. අදටත් මම හෙටක් ගැන හිතන්නේ නැ . එත් දරුවෙක් ඉන්න නිසා එයාගේ හෙටට ඕනේ කරන ඔක්කොම දාල තියෙන්නේ. උට ඕනේම දෙයක් කරන්න පුළුවන් වෙන්න. ඒ ඇරෙන්න මම අද දවසේ හොදට කාලා බිලා , මොනවා හරි ගන්න ඕනේ නම් එක අදම ගන්නවා.හෙට මැරුනොත් වැඩක් නැනේ. මම ඇත්තටම ජිවිතේ විදිනවා කිවොත් හරි