Latest ads
-
Gampaha Thenya Mishel
- menuka2000
- Updated:
-
Handmade Character Soft Toy Bluey Bingo- anil1961
- Updated:
-
Colombo Dahua POE Switch 8 Ports (DH-PFS3010-8ET-65)- hashaz2012
- Updated:
-
Singapore V2Ray VPN for Tunneling
- hu KANNA
- Updated:
-
Dating Website & Online Chat Room- hotvideo
- Updated:
♥ සමාවෙන්න රත්තරනේ ♥
- Thread starter crazybuddy
- Start date
කතාව කොටස් 15කින් වගේ අවසානයි.. ආයෙම තවත් කතාවක් පටන් ගන්නවා.. එකක් ඉවරවෙන්න එකක් දානවා..
එව්වා හොඳ වැඩ.සිරාවටම කියන්නේ මචං....මම දැන් උඹේ රසිකයෙක් වෙලා....උඹේ කතාව නම් සුපිරි මචං....උඹට හොඳ අනාගතයක් තියෙන්නේ...දිගටම කරගෙන පලයන් මචෝ....ජයවේවා !!
අනිවා.
Aluth ekak aluth ekak apita one thawath ekak dapankoooo................
දාන්නම් මචංතෑන්ක්ස් මචං..එව්වා හොඳ වැඩ.සිරාවටම කියන්නේ මචං....මම දැන් උඹේ රසිකයෙක් වෙලා....උඹේ කතාව නම් සුපිරි මචං....උඹට හොඳ අනාගතයක් තියෙන්නේ...දිගටම කරගෙන පලයන් මචෝ....ජයවේවා !!
අඩෝ එහෙම ඉවර කරන එක හොදයි බන් එතකොට කතාවේ ගතියක් තියෙනවා දාපන් දාපන් දිගටම.. අපි ඉන්නවා උබේ කතා බලන්න.. එතින් කෝ යකෝ එතුරු
ටික තාම නැනේ බොල..
දාපන් දාපන් දිගටම.. අපි ඉන්නවා උබේ කතා බලන්න.. එතින් කෝ යකෝ එතුරු ටික තාම නැනේ බොල..
ස්තුතියි මචං..supiri gindara
ස්තුතියි මචං..
ස්තුතියි මචං..
ස්තුතියි මචං..
ස්තුතියි මචං..
ada off da?
නෑ නෑ දැනුයි වැඩ ඕෆ් වුනේ මචං..ස්තුතියි මචං..
දැන් දානවා මචෝ.. ලියලා ඉවරයි..අඩෝ එහෙම ඉවර කරන එක හොදයි බන් එතකොට කතාවේ ගතියක් තියෙනවා
අද එතැන් සිට
10
සංජානි මට මෙහෙම කලේ ඇයිද කියන එක ගැන මගේ හිතේ තිබ්බෙ ලොකු ගැටලුවක්. එයා මට කිසිම චාන්ස් එකක් දුන්නෙ නෑ. මං එයාට කරපු වැරැද්ද මොකක්ද..? මං එයාගෙ පස්සෙන් ගියපු ක්රෙම් වැරදිද..? කොයි තරම් ලස්සන මූණක් තිබ්බත් සංජානිගෙ හිත ලස්සන නැතුව ඇති කියලා මට අන්තිමට හිතුණා. අමාරුවෙන් හරි එයාව අමතක කරලා දාන එකෙන්, භවන්තත් එක්ක තියෙන ෆ්රෙන්ඩ් ෂිප් එක හරි මට බේරගන්න පුළුවන් වේවි කියලා මගේ හිත මට කිව්වා.
සංජානි හිටියට කමක් නෑ. මම එයාලගෙ ගෙදර යනවා. මං යන්නෙ භවන්ත හම්බවෙන්න නේ. එයාව නොදැක්ක ගානට මම ඉනනවා.. අද භවන්ත ගෙදර ඉන්නවා කියලත් කිව්වනේ. සංජානි හිතනවට වැඩිය මේ අනගි රඹුක්වැල්ලගෙ හිත හයියයි. සංජානි මට වැටෙන්න ගැහුවා. ඒත් මං වැටුණු ගමන් නැගිට්ටා. ඒක මං එයාට පෙන්නන්න ඕන..
බයික් එක ගේට්ටුව ගාවින් දාලා මං භවන්තලගෙ දියාට ආවා. භවන්ත මාව මගදිම දැක්කා.
"ගුඩ් මෝනිං එන්න ඇතුලට..."
මගේ කරට අතක් දාගෙන භවන්ත ගේ ඇතුළට ආවා. ඇතුලෙ කාමරයක ඉදලා සංජානි එළියට ආවෙත් ඒ එක්කමයි. උදේම පිපුණු පින්න මලක් වගේ ඉන්න සංජානිව දැක්කහම මගේ හිතේ හැම හැගීමක්ම නතර වුණා. මොන දුක විදලා හරි කමක් නෑ. මේ සුරංගනාවි අයිතිකරගන්න ඕනෙ කියලා හිතුනත් මං බිම බලාගත්තා. එයා මට සලකපු විදිය මට මතක් වුණා.
"අනගි... අපි මොනවා හරි කමුද..? අද අම්මිත් ගෙදර නෑ... නංගි තමා ඉව්වේ.."
භවන්තගෙ කටහඩට මං ආයෙත් ඔලුව උඩට ඉස්සුවා. සංජානි යංතමට මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා මං දැක්කා. මෙචච්ර නපුරුකම් කරලා මේ කෙල්ල එපාර එන්න හදන්නෙ කාටද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා.
"නෑ.. භවන්ත ඔයා කන්න.. මං මෙතනින් වාඩිවෙලා ඉන්නම්.."
කෑම කාමරයට මෙහායින් තිබ්බ ලොකු සැටියෙ මං වාඩිවුණා. භවන්තගෙ මූණ ඇදවෙලා යනවා මං දැක්කා.
"මේ කොහේවත් යන කෙල්ලෙක් හින්දා කන්නෙත් නෑ. මං ෂුවර් එකටම දන්නව. අනගි ඊයෙ රෑටත් කාලා නැතුව ඇති කියලා.. බලන්න නංගි මේ හොදට හිටපු එකාට වෙලා තියෙන දේ.. වෙනදට මේ මූණෙ තියෙන හිනාවෙ කෑල්ලක්වත් නෑ.."
පුටුව බරාස් ගාලා පස්සට ඇදලා කෑම මේසේ ගාවින් වාඩිවෙන ගමන් භවන්ත කිව්වා. සංජානිගෙ මූණ අප්සට් වුනත් මගේ පපුව ඩග් ඩග් ගාන්න ගත්තෙ ඒ වෙලාවෙදි තමයි.
"අනගි ප්ලීස්.... එන්න අපි බත් ටිකක් කමු..."
සංජානි ඉස්සරහා භවන්ත කියන දේවල් වලට මගේ මුලු හිතට අප්සට වෙලා තියෙද්දි, භවන්ත ආයෙත් මට කන්න කතා කරා. මං ඔලුව උස්සලා කෑම මේසෙට උඩින් සංජානි දිහා බැලුවා. ඩෙනිම් ෂෝටකුයි, කොල පාට ටී ෂර්ට් එකකුයි ආදන් හිටපු සංජානිව, මට ඒ වෙලාවෙ පෙනුණෙ පුංචි කෙනෙක් වගේ.
"සොරි භවන්ත.. මං බෑ කිව්වනේ.. මටත් එක්ක ඔයා කන්න.. මං කෑවා වගේ තමයි.."
සංජානි දිහා බලලා මං එහෙම කිව්වා. සංජානි හිටියෙ භවන්තට කෑම බෙද බෙදා..
"බලන්න නංගි.. අනගිට මං හැමදාම අපේ ගෙදර එන්න කියනවා. ඒ එන්නෙත් අවාරෙට පොල් වැටෙනවා වගේ... ඒ ආවහමත් මෙලෝ දෙයක් කන්නෙ නෑ. මම මෙතන ඉදගෙන තනියෙම කන්න ඕන. ඇත්තමයි අර කෙල්ලට නම් හොදක් වෙන්නෙ නෑ. මේ මනුස්සයා බලා ගත්තු අතේ බලන් ඉන්නවා. මට තේරෙන්නෙ නෑ බබා මං මොනවා කරන්නද කියලා.. ඔයයි, මමයිවත් ගිහින් ඒ කෙල්ලව හම්බවෙලා මේක ඉවරයක් කරලා දාමුද..?"
කියාගෙන කියාගෙන ගිහිල්ලා අන්තිමට භවන්ත ඇහුවෙ මාර ප්රශ්නයක්.. සංජානිගෙ රෝස පාට මූණ තද රතු පාටට හැරුණා. එයා ඇස් කෙනෙන් මං දිහා බලලා ආයෙත් භවන්තට කෑම බෙදන්න ගත්තා.
"ඔයාටත් මොනවා වෙලාද බබා...? මෙච්චර කෑම බෙදලා බෙදලා මාව මරන්නද හදන්නේ.. එහෙන් අනගි හින්දා මගේ ඔලුව අවුල් වෙලා.. මෙහෙන් පිගානට කෑම බෙදලා බෙදලා ඔයා මාව කන්න හදනවා.."
"මං හින්දා ඔයා අවුල්වෙන්න ඕනෙ නෑ භවන්ත.. ප්ලීස්.. ඒ ගර්ල් ගැන මෙතන කතා කරන්න එපා.."
බලන් ඉදලා බැරිම තැන මං කිව්වා.. සංජානි ඉස්සරහා, කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැතුව, භවන්ත, සංජානිටම බනිනවා. මගේ හිත ගිහින් තියෙන්නෙ සංජානිට කියලා දන්නවා නම් භවන්ත මොන වගේ තීරණයක් ගනීවිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා..
"මෙතන කතා නොකර වෙන කොහේ කතා කරන්නද කියන්නේ..? ඇයි..? අපි ගාව සංජානි ඉන්න හින්දද..? එයාගෙ අප්සට් එකක් නෑ.. ඔයා මෙහෙම කන්නෙ නැතුව බලාගත්තු අත බලාගෙන ඉන්නවා කියලා ඒ ගර්ල් දන්නෙ නෑ අනගි. ඔයා එයාට කොයි තරම් ආදරේද කියලත් මං දන්නවා. මට දුක ජීවිතේ ඉස්සෙල්ලම වතාවට කෙල්ලෙකුට ආදරේ කරපු, ආස කරපු ඔයාට මේ කෙල්ල කැමති නොවුන එක.. අනේ මංදා.. මට නම් හිතාගන්නවත් බෑ.. ඒ කෙල්ල බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මොන වගේ කොල්ලෙක්ද කියලා.. මං හොදටම දන්නවා ඔයා ඒ කෙල්ල ගැන කොයි තරම් හිතනවද කියලා. ඔයාගේ ජීවිතේට... ආදරේ කරන්න ඕන වෙලාවේ ඒ දේ නැතිවුණා. බලන් ඉදලා බෑ.. මම හරි මේ වැඩේට බහින්න ඕන.."
කන ගමන් භවන්ත කියවගෙන යනවා. මිනිහා ඉන්නේ සෑහෙන හිතේ අමාරුවෙන් කියලා මට තේරුණා. ඒ කියවන ඒවා නවත්තන්නත් මට පුළුවන් කමක් තිබුණෙ නෑ. කමක් නෑ.. සංජානිත් ළග ඉන්නවනේ. එයත් මේ හැම දෙයක් ගැනම දැනගන්න ඕනෙ නේ.. මට කියාගන්න බැරි දේවල් භවන්ත හරි කියනෙක ලොකු දෙයක්නේ..
"ඔයා ගියාට වැඩක් නෑ භවන්ත.. මං එයාට කොච්චර ආදරේ කලත් එයා මට කැමති නැත්නම්, කවුරු එයාව හම්බවෙන්න ගියත් තේරුමක් නෑ. එයාට කවුරු හරි බොයි කෙනෙක් ඇති.."
මං ඒ ටික කිව්වේ සංජානිගෙ මූණ දිහා බලාගෙන.. ඒ රෝස පාට මූණෙ තිබ්බේ ලොකු දුකක්. ඒ දුක පුරවගෙනම එයා මං දිහා බැලුවා. මට බෝයි කෙනෙක් නෑ කියලා වගේ ඒ මූණෙ ලියවිලා තියෙනවා මං දැක්කා. කලින් දවස්වල තිබ්බ ආඩම්බරකම ඒ මූණෙ පේන්නවත් තිබුණෙ නෑ. එයාට මං ගැන දුක හිතිලද කොහෙද කියලා මට හිතුනා.
සංජානි හිටියට කමක් නෑ. මම එයාලගෙ ගෙදර යනවා. මං යන්නෙ භවන්ත හම්බවෙන්න නේ. එයාව නොදැක්ක ගානට මම ඉනනවා.. අද භවන්ත ගෙදර ඉන්නවා කියලත් කිව්වනේ. සංජානි හිතනවට වැඩිය මේ අනගි රඹුක්වැල්ලගෙ හිත හයියයි. සංජානි මට වැටෙන්න ගැහුවා. ඒත් මං වැටුණු ගමන් නැගිට්ටා. ඒක මං එයාට පෙන්නන්න ඕන..
බයික් එක ගේට්ටුව ගාවින් දාලා මං භවන්තලගෙ දියාට ආවා. භවන්ත මාව මගදිම දැක්කා.
"ගුඩ් මෝනිං එන්න ඇතුලට..."
මගේ කරට අතක් දාගෙන භවන්ත ගේ ඇතුළට ආවා. ඇතුලෙ කාමරයක ඉදලා සංජානි එළියට ආවෙත් ඒ එක්කමයි. උදේම පිපුණු පින්න මලක් වගේ ඉන්න සංජානිව දැක්කහම මගේ හිතේ හැම හැගීමක්ම නතර වුණා. මොන දුක විදලා හරි කමක් නෑ. මේ සුරංගනාවි අයිතිකරගන්න ඕනෙ කියලා හිතුනත් මං බිම බලාගත්තා. එයා මට සලකපු විදිය මට මතක් වුණා.
"අනගි... අපි මොනවා හරි කමුද..? අද අම්මිත් ගෙදර නෑ... නංගි තමා ඉව්වේ.."
භවන්තගෙ කටහඩට මං ආයෙත් ඔලුව උඩට ඉස්සුවා. සංජානි යංතමට මගේ දිහා බලන් ඉන්නවා මං දැක්කා. මෙචච්ර නපුරුකම් කරලා මේ කෙල්ල එපාර එන්න හදන්නෙ කාටද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා.
"නෑ.. භවන්ත ඔයා කන්න.. මං මෙතනින් වාඩිවෙලා ඉන්නම්.."
කෑම කාමරයට මෙහායින් තිබ්බ ලොකු සැටියෙ මං වාඩිවුණා. භවන්තගෙ මූණ ඇදවෙලා යනවා මං දැක්කා.
"මේ කොහේවත් යන කෙල්ලෙක් හින්දා කන්නෙත් නෑ. මං ෂුවර් එකටම දන්නව. අනගි ඊයෙ රෑටත් කාලා නැතුව ඇති කියලා.. බලන්න නංගි මේ හොදට හිටපු එකාට වෙලා තියෙන දේ.. වෙනදට මේ මූණෙ තියෙන හිනාවෙ කෑල්ලක්වත් නෑ.."
පුටුව බරාස් ගාලා පස්සට ඇදලා කෑම මේසේ ගාවින් වාඩිවෙන ගමන් භවන්ත කිව්වා. සංජානිගෙ මූණ අප්සට් වුනත් මගේ පපුව ඩග් ඩග් ගාන්න ගත්තෙ ඒ වෙලාවෙදි තමයි.
"අනගි ප්ලීස්.... එන්න අපි බත් ටිකක් කමු..."
සංජානි ඉස්සරහා භවන්ත කියන දේවල් වලට මගේ මුලු හිතට අප්සට වෙලා තියෙද්දි, භවන්ත ආයෙත් මට කන්න කතා කරා. මං ඔලුව උස්සලා කෑම මේසෙට උඩින් සංජානි දිහා බැලුවා. ඩෙනිම් ෂෝටකුයි, කොල පාට ටී ෂර්ට් එකකුයි ආදන් හිටපු සංජානිව, මට ඒ වෙලාවෙ පෙනුණෙ පුංචි කෙනෙක් වගේ.
"සොරි භවන්ත.. මං බෑ කිව්වනේ.. මටත් එක්ක ඔයා කන්න.. මං කෑවා වගේ තමයි.."
සංජානි දිහා බලලා මං එහෙම කිව්වා. සංජානි හිටියෙ භවන්තට කෑම බෙද බෙදා..
"බලන්න නංගි.. අනගිට මං හැමදාම අපේ ගෙදර එන්න කියනවා. ඒ එන්නෙත් අවාරෙට පොල් වැටෙනවා වගේ... ඒ ආවහමත් මෙලෝ දෙයක් කන්නෙ නෑ. මම මෙතන ඉදගෙන තනියෙම කන්න ඕන. ඇත්තමයි අර කෙල්ලට නම් හොදක් වෙන්නෙ නෑ. මේ මනුස්සයා බලා ගත්තු අතේ බලන් ඉන්නවා. මට තේරෙන්නෙ නෑ බබා මං මොනවා කරන්නද කියලා.. ඔයයි, මමයිවත් ගිහින් ඒ කෙල්ලව හම්බවෙලා මේක ඉවරයක් කරලා දාමුද..?"
කියාගෙන කියාගෙන ගිහිල්ලා අන්තිමට භවන්ත ඇහුවෙ මාර ප්රශ්නයක්.. සංජානිගෙ රෝස පාට මූණ තද රතු පාටට හැරුණා. එයා ඇස් කෙනෙන් මං දිහා බලලා ආයෙත් භවන්තට කෑම බෙදන්න ගත්තා.
"ඔයාටත් මොනවා වෙලාද බබා...? මෙච්චර කෑම බෙදලා බෙදලා මාව මරන්නද හදන්නේ.. එහෙන් අනගි හින්දා මගේ ඔලුව අවුල් වෙලා.. මෙහෙන් පිගානට කෑම බෙදලා බෙදලා ඔයා මාව කන්න හදනවා.."
"මං හින්දා ඔයා අවුල්වෙන්න ඕනෙ නෑ භවන්ත.. ප්ලීස්.. ඒ ගර්ල් ගැන මෙතන කතා කරන්න එපා.."
බලන් ඉදලා බැරිම තැන මං කිව්වා.. සංජානි ඉස්සරහා, කිසිම දෙයක් දන්නෙ නැතුව, භවන්ත, සංජානිටම බනිනවා. මගේ හිත ගිහින් තියෙන්නෙ සංජානිට කියලා දන්නවා නම් භවන්ත මොන වගේ තීරණයක් ගනීවිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා..
"මෙතන කතා නොකර වෙන කොහේ කතා කරන්නද කියන්නේ..? ඇයි..? අපි ගාව සංජානි ඉන්න හින්දද..? එයාගෙ අප්සට් එකක් නෑ.. ඔයා මෙහෙම කන්නෙ නැතුව බලාගත්තු අත බලාගෙන ඉන්නවා කියලා ඒ ගර්ල් දන්නෙ නෑ අනගි. ඔයා එයාට කොයි තරම් ආදරේද කියලත් මං දන්නවා. මට දුක ජීවිතේ ඉස්සෙල්ලම වතාවට කෙල්ලෙකුට ආදරේ කරපු, ආස කරපු ඔයාට මේ කෙල්ල කැමති නොවුන එක.. අනේ මංදා.. මට නම් හිතාගන්නවත් බෑ.. ඒ කෙල්ල බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මොන වගේ කොල්ලෙක්ද කියලා.. මං හොදටම දන්නවා ඔයා ඒ කෙල්ල ගැන කොයි තරම් හිතනවද කියලා. ඔයාගේ ජීවිතේට... ආදරේ කරන්න ඕන වෙලාවේ ඒ දේ නැතිවුණා. බලන් ඉදලා බෑ.. මම හරි මේ වැඩේට බහින්න ඕන.."
කන ගමන් භවන්ත කියවගෙන යනවා. මිනිහා ඉන්නේ සෑහෙන හිතේ අමාරුවෙන් කියලා මට තේරුණා. ඒ කියවන ඒවා නවත්තන්නත් මට පුළුවන් කමක් තිබුණෙ නෑ. කමක් නෑ.. සංජානිත් ළග ඉන්නවනේ. එයත් මේ හැම දෙයක් ගැනම දැනගන්න ඕනෙ නේ.. මට කියාගන්න බැරි දේවල් භවන්ත හරි කියනෙක ලොකු දෙයක්නේ..
"ඔයා ගියාට වැඩක් නෑ භවන්ත.. මං එයාට කොච්චර ආදරේ කලත් එයා මට කැමති නැත්නම්, කවුරු එයාව හම්බවෙන්න ගියත් තේරුමක් නෑ. එයාට කවුරු හරි බොයි කෙනෙක් ඇති.."
මං ඒ ටික කිව්වේ සංජානිගෙ මූණ දිහා බලාගෙන.. ඒ රෝස පාට මූණෙ තිබ්බේ ලොකු දුකක්. ඒ දුක පුරවගෙනම එයා මං දිහා බැලුවා. මට බෝයි කෙනෙක් නෑ කියලා වගේ ඒ මූණෙ ලියවිලා තියෙනවා මං දැක්කා. කලින් දවස්වල තිබ්බ ආඩම්බරකම ඒ මූණෙ පේන්නවත් තිබුණෙ නෑ. එයාට මං ගැන දුක හිතිලද කොහෙද කියලා මට හිතුනා.
"ඔයා කිව්වා හරි අනගි.. ෂුවර් එකටම එයාට බොයි කෙනෙක් ඇති. නැත්නම් ඔයා වගේ හොද කොල්ලෙකුට අකමැති වෙන කෙල්ල කවුද..? හැබැයි ඉතින් බෝයි කෙනෙක් නැතුව ඔයා වගේ කොල්ලෙක් නැතිකර ගන්න කෙල්ල නම් මහාම මහ පල් මෝඩියෙක්. අනේ මට ඔය වචන ටික ඒ කෙල්ලට කියන්න විදියක් නැති හැටි.."
සංජානි ආයෙත් ගැස්සිලා වගේ මං දිහා බැලුවා. මමත් ඒ ඇස් දෙක දිහාම බලන් හිටියා. එයා කොයි තරම් අහිංසකද..? ඔය තරම් අහිංසක කමක් හිතේ තියාගෙන ඔයා මට අර වගේ නපුරු වුණේ කොහොමද සංජානි..?
"බබා.. ඔයා කෑවද..?"
භවන්න එකපාරටම සංජානිගෙන් ඇහුවා..
"න්... නෑ අයියා..."
"ඔය බලන්න ඉතින්... මං මෙතන අම්බලමෙ පිනා වගේ ඉදන් කනවා.. අර මනුස්සයා කෙල්ලෙක් හින්දා උපවාසේ. ඔයාට මොනවා වෙලාද බබා.. මූණත් එක්ක හරි නෑ.. කෝ ගන්න පිගානක්.."
"භවන්ත කන එක පැත්තකින් තියලා, වම් අතින් හැන්දක් අරන් සංජානිට කෑම බෙදන්න ගත්තා."
"ඔක්කොටම හපන් ඒ කෙල්ල මේ රත්තරං කොල්ලව පොලීසියට අල්ලලා දීලා.. ඇත්තටම ඒ කෙල්ලට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්ද මංදා... වැඩේ කියන්නේ අනගිත් කියලා නෑ අනගි කියන්නෙ කවුද කියලා. අනගිගෙ තාත්තට ඔය සීන් එක ආරංචි වුණා නම් මෙතන රාම - රාවණ යුද්ධයක් වෙනවා. හොද වෙලාවට මම එතනට ගියේ. වැරදිලාවත් අර කොස්තාපල් අනගිට පාරක් හරි ගහලා තිබුණා නම් වැඩක් නෑ නේ.. අනිත්තෙක මොන වරදක් කලාටද..?"
භවන්ත එකසිය ගානට කියවගෙන යනවා.. කතා කරේ නැති වුණත් සංජානිට එක පාරටම කෑම රන්දෙ ගියා. එයා හෝ ගාලා කහිනවා. ඒ ඇස්වලින් කදුළුත් ඇවිල්ලා. මට කෙල්ල ගැන පව් කියලා හිතුනා. අනිත්තෙක සංජානිට මේ හැමදේම දරාගෙන ඉන්න පුළුවන්ද කියන බයත් මට තිබුණා. භවන්ත වුණත් සෑහෙන්න දේවල් කිව්වනේ. වැරදිලාවත් සංජානි ඇඩුවොත් කියන ප්රශ්නෙ මගේ මූණ ඉස්සරහටම ආවා. සංජානිගෙ ඔලුවට හෙමීට තට්ටු කරලා, වතුර ටිකකුත් පොවලා භවන්ත අත හෝදගෙන නැගිට්ටා..
"බබා.. ඔයා මොනවා හරි ට්රබල් එහෙකද ඉන්නේ..?"
සංජානිගෙ මූණටම එබිලා භවන්ත ඇහුවා. මගේ පපුව හීතල වෙලා ගියා. අනේ දෙයියනේ... සංජානි මොනවා කියාවිද..? මං භවන්තට මොනවද කියන්නෙ එහෙම වුනොත්. ඇත්තටම භවන්තගෙයි, මගෙයි ෆ්රෙන්ඩ් ෂිප් එක නැතිවෙලා යන පොටක් තමයි මේ. මොන දේ වුණත්, මොන දේ මට අහිමි වුණත් ඒ හැමදේටම වැඩිය මට භවන්තත් එක්ක තියෙන ෆ්රෙන්ඩ් ෂිප් එක වටිනවා. ඒක මං නැති කරගන්නෙ නෑ...
"න්...... නෑ අයියා.. එහෙම මුකුත් නෑ.."
"නැත්නම් ඔහොම දුකෙන් ඉන්නේ ඇයි..? බලන්න ඔයා කෑම එක්ත් තාම අත ගගා ඉන්නේ.. අරෙහෙන් අනගි අවුල් වෙලා.. මෙහෙන් ඔයත්.. අනේ මංදා.. මගේ ළග ඉන්න ඔයාලා දෙන්නම අප්සට් පිට.. මං සංතෝසෙන් ඉන්නෙ කොහොමද දෙයියනේ..?"
මට භවන්ත ගැන පව් කියලා හිතුණෙ මුළු හිත ඇතුලෙන්ම. ඒත් ඉතිං මං සංජානි ගැන තවත් හිතන්න ගියොත් මේ හැමදේම කොහෙන් ඉවර වේවිද කියන බය මගේ හිතට ආවා. අනිත්තෙක මේ වගේ අත්දැකීමකට මං කවදාවත් මූණ දිලා තිබුණෙ නෑ. ඔය හැම දෙයක්ම හිතේ තියාගෙන, මං නැගිටලා එළියට ආවා. මම නැගිටිනවත් එක්කම සංජානි එකපාරටම මං දිහා බැලුවා. ඒ මූණෙ තිබ්බ හැගීම් තේරුම් ගන්න මට පුළුවන්කමක් තිබුණෙ නෑ. සතුට, දුක, අනුකම්පාව වගේ මහ වීශාල හැගීම් ගොඩක් ඒ රෝස පාට මූණෙ පිරිලා තිබ්බා.
මේ හැමදේම අමතක කරලා දාන්න සජීවන්ලත් එක්ක කොහේ හරි යන්න ඇත්නම් කියලා මට හිතුණෙ බයික් එක ගාවට හෙමින් සීරුවෙ ඇවිදන් එද්දි. නවොදිට උනත් මං මාස ගානකින් ෆෝන් කරලා තිබුණෙ නෑ. ඒකිත් තරහටම තමයි මට ෆෝන් නොකර ඉන්නේ. ඒත් මේ ඔලුවෙ තියෙන අවුල් ගොඩත් එක්ක මං කොහොමද නවෝදිත්තෙක්ක නිවී සැනසිල්ලෙ කතා කරන්නේ..?
"අනගි.... මට එක දෙයක් කියන්න.."
මගේ පිටිපස්සෙන්ම බයික් එක ළගට ආපු භවන්ත කිව්වා.. මං හැරුණා..
"මොකක්ද..?"
"ඔයාට ඒ කෙල්ලව අමතක කරන්න බෑ නේද..?"
"බෑ... ඒත් මං එයාට හැමදාමත් ආදරෙයි.. ඒක කවදාවත් වෙනස් වෙන්නෙ නෑ. එයාව මට හම්බවුණත් නැතත්, මගේ ආදරේ වෙනස් වෙන්නෙ නෑ.."
මං කිව්ව දේට භවන්තත් මොනවද කියන්න හැදුවත් සංජානි ගේ ඇතුලෙ ඉදන් අපි ළගට ආවා. පුංචි කෙල්ලෙක් වගේ පැද්දි පැද්දි එනකොට ඕන කෙනෙකුට ආස හිතෙනවා. මගේ හිත යන්නත් ඇත්තෙ මේ හුරතල් කමට වෙන්න ඇති.
"අයියා.. ඔයාලා යන්නද හදන්නේ..?"
"සංජානි ඒක ඇහුවෙ භවන්තගෙන් වුනත් එයාගේ ඇස් තිබුණෙ මගේ මූණෙ.."
"ඔව්.... ඇයි බබා.. ඔයාට තනියෙම ඉන්න පාළුද..?"
"හ්ම්... පාලු නම් තමා අයියා..., හෙට කවදද කියලා දන්නවද..?"
"ම්හ්... කවදද..?"
සංජානි එන්න හදන්නෙ මොකටද කියලා තේරුම් ගන්න බැරුව භවන්ත ඇහුවා..
"පෙබරවාරි 05.."
ඒක සංජානිගෙන් පිට වුණා විතරයි.. භවන්තගෙ/ ඇස් දෙක ලොකු වුණා. අත් දෙකෙන්ම ඔලුව කහ කහා ආයෙත් සංජානිගෙ දිහාට හැරුණා..
"අප්පොච්චියේ..... හෙට ඔයාගෙ බර්ත් ඩේ එක නේද..? අනේ බබා.. මට අමතක වුනා නේ...."
එහෙනම් සංජානිගෙ බර්ත් ඩේ එක හෙට..? ඒත් මං ඉන්න තැනම ඇයි එයා ඕක ඇද්දෙ..? අනිත්තෙක මං දිහා බලාගෙනයි එයා පෙබරවාරි 05 කියලත් කිව්වේ.. අනේ මංදා.. මට නම් මේ කෙල්ලව තේරුම් ගන්න බෑ.....
"හැම අවුරුද්දෙම ඔයාමයි මතක් කරන්නෙ අයියා.. ඔන්න මේ පාර මමයි මතක් කරේ.. මොනවද මට දෙන්නෙ කියලා බලමුකෝ.."
මොනවද මට දෙන්නෙ කියලා බලමුකෝ.. කියලා අන්තිම හරිය සංජානි කිව්වේ මගේ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන.. දෙයියනේ... එයා මගෙනුත් තෑග්ගක් බලාපොරොත්තු වෙනවද..? මගේ හිතට ආවෙ මොකක්දෝ කියාගන්න බැරි නුහුරු සතුටක්.. මේ කෙල්ලව මට නම් තේරුම් ගන්නම බෑ.. කලින් මට බැනලා බැලනා දැන් මං දිහා බලන් ඉන්න හැටි..
"හරි.. ඔයාට මොනවද ඕනේ..?"
භවන්ත ආයෙත් ඇහුවා..
"එහෙම කියලා බෑනේ.. තෑගි ඉල්ලන්නත් බෑනේ.. ම්.. මොනවා හරි ස්පෙෂල් ගිෆ්ට් එකක් ඕනේ.."
සංජානිගෙ කටහඩේ තිබ්බෙ ලොකු ආදරයක්. එයා මං දිහා බලන් ඉන්න විදියට, භවන්ත මොනව හිතාවිද මංදා.. එහෙනම් ඔයා මගෙනුයි ගිෆ්ට් එකක් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ.. එහෙම එනවා නම් එකට දහයක් දෙන්නම්කෝ බබා..
"එහෙනම් අපි යනවා.. හැපි බර්ත්ඩේ බේබි.. පරිස්සමින් ඉන්න.."
සංජානිට ගෙට යන්න කියලා, භවන්ත මගේ බයික් එකට නැග්ගා. මමත් පිටිපස්සෙන් නගින්න හදද්දි භවන්ත මගේ මූණ දිහා බැලුවා.
"කෝ අනගි බයික් එකේ යතුර....?"
මම කලිසම් සාක්කු දෙක අතගාලා බැලුවා.. ම්හු..යතුරට මොකද වුණේ..? මං කල්පනා කරන්න ගත්තා..
"යතුර නෑ නේ භවන්ත..."
යතුරට වුණේ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව මං කිව්වා. ඇත්තටම යතුරට මොකද වුණේ..?
"මං දැක්කා ගේ ඇතුලෙදිත් ඔයා යතුර අතේ තියාගෙන ඉන්නවා.."
භවන්ත ගේ දිහා බලලා කිව්වා. මං වාඩිවෙලා ඉදපු තැන ලොකු ස්ටූල් එක උඩ තිව්වද මංදා.. මෙහෙම දෙයක් කවදාවත් වෙලා නෑ නේ..
"මං එහෙනම් ගේ ඇතුලට ගිහිල්ලා බලලා එන්නද..?"
ඇතුළෙ ඉන්නෙ සංජානි විතරක් හන්දා මං භවන්තගෙන් ඇහුවා.. භවන්තගෙ මූණට ලොකු හිනාවක් ආවා..
"ඕක අහන්නත් දෙයක්ද මනුස්සයෝ.."
භවන්ත බයික් එකේ ඉන්දෙද්දි මං ගේ ඇතුළට ආවා. ස්ටූල් එක උඩ යතුර තිබ්බෙ නෑ. ඒ එක්කමයි මං දැක්කෙ පඩිපෙල බැහැගෙන එන සංජානිව. එයා ආවෙ මගේ ඉස්සරහට. එපාර මොකක්ද මේ වෙන්න යන්නේ..
"මේක නේද හොයන්නේ..?"
වම් අතට ගුලි කරන් ඉදපු යතුර පෙන්නලා සංජානි මගෙන් ඇහුවා. ඒ රෝසපාට මූණෙ තිබ්බෙ දගකාර හිනාවක්. මං අමාරුවෙන් ඔලුව වැනුවා. දෙයියනේ.. සංජානි හදන්නේ, අනගි රඹුක්වැල්ල කරකවලා අතාරින්න නේද..?
"මගෙන් වෙච්ච කරදර වලට සොරි බබා.."
හීනි හඩක් එහෙම කියන ගමන් සංජානි මට යතුර දුන්නා. මං මේ දකින්නෙ හීනයක්ද..? නැත්නම් මේ දේ ඇත්තටම වෙන දෙයක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරුව හිටියෙ.. කෙල්ලෙකුට මේ තරම් ඉක්මනට වෙනස් වෙන්න පුළුවන්ද..?
"ම.... මගෙත් එක්ක තාමත් තරහින්ද ඉන්නේ..?"
සංජානි මට තවත් ලංවෙන ගමන් ඇහුවා.. එයා ළගින් ආපු පර්ෆියුම් සුවදත් මගේ හිත වටේටම දැනෙන්න ගත්තා. භවන්තත් එළියෙ.. මං පරක්කු හින්දා බලන්න ආවොත් මාර වැඩේ. සංජානිව දාලා යන්නත් හිතෙන්නෑ..
"නෑ......................."
මම තනි වචනයෙන් උත්තර දුන්නා. සංජානිගෙ මූණට ආවෙ අපහැදිලි හිනාවක්. එයා මගේ උත්තරෙන් සැටිස්ෆයි වුණේ නෑ කියලා මට හිතුනා.
"බෑ... බෑ... බෑ... ඔයා ඒ කිව්වෙත් තරහින්.. අනේ.. ප්ලීස්.."
මේ කෙල්ලට මේ තරම් වෙනස් වෙන්න කියලා දුන්නෙ කවුද මංදා. ඇත්තටම මගේ ඔලුවත් එක්ක අවුල් වෙලයි තිබුනෙ. මං මේ දේවල් කොයි තරම් කාලයක් බලාපොරොත්තුවෙන්ද හිටියේ.
"අනේ නෑ බබා.. මම ඔයත් එක්ක තරහා නෑ.. මට ඔයා එක්ක තරහා වෙන්නත් බෑ.. "
පුළුවන් තරම් හිත සන්සුන් කරගෙන මං කිව්වා. මේ ලස්සන පුංචි කෙල්ල ඉස්සරහා මං නොසන්සුන් වෙන්නෙ ඇයි කියලා මට හිතුනා.
"ෂෝක්.. ඔයා හරි ෂෝක්.. මගෙ බර්ත්ඩේ එකට එනවා නේද..? ම්.."
මගේ ඇස්වල පතුලටම එබිලා සංජානි ඇහුවා. එයා අර කලින් කිව්ව ස්පෙෂල් ගිෆ්ට් එක මතක් වෙලා මට හිනාවක් ආවා. එයා ඒක කිව්වෙ මට නේ..
"අනිවා.. ඩෙෆා.. මං එනවා.."
"ම්.. එහෙනම්.. නෑ.. නෑ.. තව දෙයක් තියෙනවා.. අදින් පස්සෙ කෑම නොකා නොබී ඉන්න බෑ හොදේ.. කියන්න කෑම කනවා නේද..? මං අයියව එවලා බලනවා කෑම කනවද දැන්න කියලා.."
පුංචි එකෙක් ඇගිල්ල උරුක් කරලා තරවටු කරනවා වගේ සංජානි මට ඇගිල්ලක් උරුක් කලා. ඒ ඇගිල්ලෙන් අල්ලලා එයාව මගේ ළගට තුරුළු කරගන්න ආපු ආසාව මං නවත්ත ගත්තෙ හුගක් අමාරුවෙන්..
"මං යනවා බබා.. පරිස්සමින් ඉන්න.."
මගේ හිතේ තිබ්බෙ පුදුම සන්තෝසයක්.. මාව නිකං පුළුන් රොදක් උඩ පාවෙනවා වගේ මට දැනුනා. සංජානි මං ගැන හිතන්න පටන් අරන් කියනෙක මට දැන් හොදටම ෂුවර්. ඒත් මං කොහොමද මට ආදරේද කියලා එයාගෙන් අහන්නේ.? අනේ මංදා.. මට නම් දැන් පිස්සු වගේ.. හොදට හිටපු අනගි රඹුක්වැල්ලව ඔයා පිස්සෙක් කෙරුවා බබා..
"අනගි... යතුර තිබුනද..?"
මට භවන්තගෙ මූණ බලන්න තරම් ෆිට් එකක් තිබුනෙ නෑ. මූණ පැත්තකට හරවලා මං යතුර දික් කලා. භවන්ත මොකක්දෝ සිංදුවක් විසිල් කර කර බයික් එක ස්ටාර්ට් කලා. හිත පතුලෙ හිර කරලා දාලා තිබ්බ සංජානි ගැන ආදර සිතුවිලි හැම එකක්ම කැලති කැලති උඩට එන්න පටන් අරගෙන තිබුනා. බයික් එකේ, භවන්තගෙ පිටිපස්සෙන් වාඩිවලො මං නිකමට වගේ ආපහු ගේ දිහා බැලුවා. උඩතට්ටුවෙ බැල්කනි එකට වෙලා අපි දිහා බලන් ඉන්න සංජානිව මං දැක්කා. ඒ මූණෙ ලස්සන හිනාවක් ඇදිලා තිබ්බා. ඒ හිනාව හිත පතුලෙම හිර කර ගන්න ගමන් භවන්තගෙ පිටෙන් අල්ලගත්තා..
සංජානි ආයෙත් ගැස්සිලා වගේ මං දිහා බැලුවා. මමත් ඒ ඇස් දෙක දිහාම බලන් හිටියා. එයා කොයි තරම් අහිංසකද..? ඔය තරම් අහිංසක කමක් හිතේ තියාගෙන ඔයා මට අර වගේ නපුරු වුණේ කොහොමද සංජානි..?
"බබා.. ඔයා කෑවද..?"
භවන්න එකපාරටම සංජානිගෙන් ඇහුවා..
"න්... නෑ අයියා..."
"ඔය බලන්න ඉතින්... මං මෙතන අම්බලමෙ පිනා වගේ ඉදන් කනවා.. අර මනුස්සයා කෙල්ලෙක් හින්දා උපවාසේ. ඔයාට මොනවා වෙලාද බබා.. මූණත් එක්ක හරි නෑ.. කෝ ගන්න පිගානක්.."
"භවන්ත කන එක පැත්තකින් තියලා, වම් අතින් හැන්දක් අරන් සංජානිට කෑම බෙදන්න ගත්තා."
"ඔක්කොටම හපන් ඒ කෙල්ල මේ රත්තරං කොල්ලව පොලීසියට අල්ලලා දීලා.. ඇත්තටම ඒ කෙල්ලට තියෙන්නෙ ගල් හිතක්ද මංදා... වැඩේ කියන්නේ අනගිත් කියලා නෑ අනගි කියන්නෙ කවුද කියලා. අනගිගෙ තාත්තට ඔය සීන් එක ආරංචි වුණා නම් මෙතන රාම - රාවණ යුද්ධයක් වෙනවා. හොද වෙලාවට මම එතනට ගියේ. වැරදිලාවත් අර කොස්තාපල් අනගිට පාරක් හරි ගහලා තිබුණා නම් වැඩක් නෑ නේ.. අනිත්තෙක මොන වරදක් කලාටද..?"
භවන්ත එකසිය ගානට කියවගෙන යනවා.. කතා කරේ නැති වුණත් සංජානිට එක පාරටම කෑම රන්දෙ ගියා. එයා හෝ ගාලා කහිනවා. ඒ ඇස්වලින් කදුළුත් ඇවිල්ලා. මට කෙල්ල ගැන පව් කියලා හිතුනා. අනිත්තෙක සංජානිට මේ හැමදේම දරාගෙන ඉන්න පුළුවන්ද කියන බයත් මට තිබුණා. භවන්ත වුණත් සෑහෙන්න දේවල් කිව්වනේ. වැරදිලාවත් සංජානි ඇඩුවොත් කියන ප්රශ්නෙ මගේ මූණ ඉස්සරහටම ආවා. සංජානිගෙ ඔලුවට හෙමීට තට්ටු කරලා, වතුර ටිකකුත් පොවලා භවන්ත අත හෝදගෙන නැගිට්ටා..
"බබා.. ඔයා මොනවා හරි ට්රබල් එහෙකද ඉන්නේ..?"
සංජානිගෙ මූණටම එබිලා භවන්ත ඇහුවා. මගේ පපුව හීතල වෙලා ගියා. අනේ දෙයියනේ... සංජානි මොනවා කියාවිද..? මං භවන්තට මොනවද කියන්නෙ එහෙම වුනොත්. ඇත්තටම භවන්තගෙයි, මගෙයි ෆ්රෙන්ඩ් ෂිප් එක නැතිවෙලා යන පොටක් තමයි මේ. මොන දේ වුණත්, මොන දේ මට අහිමි වුණත් ඒ හැමදේටම වැඩිය මට භවන්තත් එක්ක තියෙන ෆ්රෙන්ඩ් ෂිප් එක වටිනවා. ඒක මං නැති කරගන්නෙ නෑ...
"න්...... නෑ අයියා.. එහෙම මුකුත් නෑ.."
"නැත්නම් ඔහොම දුකෙන් ඉන්නේ ඇයි..? බලන්න ඔයා කෑම එක්ත් තාම අත ගගා ඉන්නේ.. අරෙහෙන් අනගි අවුල් වෙලා.. මෙහෙන් ඔයත්.. අනේ මංදා.. මගේ ළග ඉන්න ඔයාලා දෙන්නම අප්සට් පිට.. මං සංතෝසෙන් ඉන්නෙ කොහොමද දෙයියනේ..?"
මට භවන්ත ගැන පව් කියලා හිතුණෙ මුළු හිත ඇතුලෙන්ම. ඒත් ඉතිං මං සංජානි ගැන තවත් හිතන්න ගියොත් මේ හැමදේම කොහෙන් ඉවර වේවිද කියන බය මගේ හිතට ආවා. අනිත්තෙක මේ වගේ අත්දැකීමකට මං කවදාවත් මූණ දිලා තිබුණෙ නෑ. ඔය හැම දෙයක්ම හිතේ තියාගෙන, මං නැගිටලා එළියට ආවා. මම නැගිටිනවත් එක්කම සංජානි එකපාරටම මං දිහා බැලුවා. ඒ මූණෙ තිබ්බ හැගීම් තේරුම් ගන්න මට පුළුවන්කමක් තිබුණෙ නෑ. සතුට, දුක, අනුකම්පාව වගේ මහ වීශාල හැගීම් ගොඩක් ඒ රෝස පාට මූණෙ පිරිලා තිබ්බා.
මේ හැමදේම අමතක කරලා දාන්න සජීවන්ලත් එක්ක කොහේ හරි යන්න ඇත්නම් කියලා මට හිතුණෙ බයික් එක ගාවට හෙමින් සීරුවෙ ඇවිදන් එද්දි. නවොදිට උනත් මං මාස ගානකින් ෆෝන් කරලා තිබුණෙ නෑ. ඒකිත් තරහටම තමයි මට ෆෝන් නොකර ඉන්නේ. ඒත් මේ ඔලුවෙ තියෙන අවුල් ගොඩත් එක්ක මං කොහොමද නවෝදිත්තෙක්ක නිවී සැනසිල්ලෙ කතා කරන්නේ..?
"අනගි.... මට එක දෙයක් කියන්න.."
මගේ පිටිපස්සෙන්ම බයික් එක ළගට ආපු භවන්ත කිව්වා.. මං හැරුණා..
"මොකක්ද..?"
"ඔයාට ඒ කෙල්ලව අමතක කරන්න බෑ නේද..?"
"බෑ... ඒත් මං එයාට හැමදාමත් ආදරෙයි.. ඒක කවදාවත් වෙනස් වෙන්නෙ නෑ. එයාව මට හම්බවුණත් නැතත්, මගේ ආදරේ වෙනස් වෙන්නෙ නෑ.."
මං කිව්ව දේට භවන්තත් මොනවද කියන්න හැදුවත් සංජානි ගේ ඇතුලෙ ඉදන් අපි ළගට ආවා. පුංචි කෙල්ලෙක් වගේ පැද්දි පැද්දි එනකොට ඕන කෙනෙකුට ආස හිතෙනවා. මගේ හිත යන්නත් ඇත්තෙ මේ හුරතල් කමට වෙන්න ඇති.
"අයියා.. ඔයාලා යන්නද හදන්නේ..?"
"සංජානි ඒක ඇහුවෙ භවන්තගෙන් වුනත් එයාගේ ඇස් තිබුණෙ මගේ මූණෙ.."
"ඔව්.... ඇයි බබා.. ඔයාට තනියෙම ඉන්න පාළුද..?"
"හ්ම්... පාලු නම් තමා අයියා..., හෙට කවදද කියලා දන්නවද..?"
"ම්හ්... කවදද..?"
සංජානි එන්න හදන්නෙ මොකටද කියලා තේරුම් ගන්න බැරුව භවන්ත ඇහුවා..
"පෙබරවාරි 05.."
ඒක සංජානිගෙන් පිට වුණා විතරයි.. භවන්තගෙ/ ඇස් දෙක ලොකු වුණා. අත් දෙකෙන්ම ඔලුව කහ කහා ආයෙත් සංජානිගෙ දිහාට හැරුණා..
"අප්පොච්චියේ..... හෙට ඔයාගෙ බර්ත් ඩේ එක නේද..? අනේ බබා.. මට අමතක වුනා නේ...."
එහෙනම් සංජානිගෙ බර්ත් ඩේ එක හෙට..? ඒත් මං ඉන්න තැනම ඇයි එයා ඕක ඇද්දෙ..? අනිත්තෙක මං දිහා බලාගෙනයි එයා පෙබරවාරි 05 කියලත් කිව්වේ.. අනේ මංදා.. මට නම් මේ කෙල්ලව තේරුම් ගන්න බෑ.....
"හැම අවුරුද්දෙම ඔයාමයි මතක් කරන්නෙ අයියා.. ඔන්න මේ පාර මමයි මතක් කරේ.. මොනවද මට දෙන්නෙ කියලා බලමුකෝ.."
මොනවද මට දෙන්නෙ කියලා බලමුකෝ.. කියලා අන්තිම හරිය සංජානි කිව්වේ මගේ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන.. දෙයියනේ... එයා මගෙනුත් තෑග්ගක් බලාපොරොත්තු වෙනවද..? මගේ හිතට ආවෙ මොකක්දෝ කියාගන්න බැරි නුහුරු සතුටක්.. මේ කෙල්ලව මට නම් තේරුම් ගන්නම බෑ.. කලින් මට බැනලා බැලනා දැන් මං දිහා බලන් ඉන්න හැටි..
"හරි.. ඔයාට මොනවද ඕනේ..?"
භවන්ත ආයෙත් ඇහුවා..
"එහෙම කියලා බෑනේ.. තෑගි ඉල්ලන්නත් බෑනේ.. ම්.. මොනවා හරි ස්පෙෂල් ගිෆ්ට් එකක් ඕනේ.."
සංජානිගෙ කටහඩේ තිබ්බෙ ලොකු ආදරයක්. එයා මං දිහා බලන් ඉන්න විදියට, භවන්ත මොනව හිතාවිද මංදා.. එහෙනම් ඔයා මගෙනුයි ගිෆ්ට් එකක් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ.. එහෙම එනවා නම් එකට දහයක් දෙන්නම්කෝ බබා..
"එහෙනම් අපි යනවා.. හැපි බර්ත්ඩේ බේබි.. පරිස්සමින් ඉන්න.."
සංජානිට ගෙට යන්න කියලා, භවන්ත මගේ බයික් එකට නැග්ගා. මමත් පිටිපස්සෙන් නගින්න හදද්දි භවන්ත මගේ මූණ දිහා බැලුවා.
"කෝ අනගි බයික් එකේ යතුර....?"
මම කලිසම් සාක්කු දෙක අතගාලා බැලුවා.. ම්හු..යතුරට මොකද වුණේ..? මං කල්පනා කරන්න ගත්තා..
"යතුර නෑ නේ භවන්ත..."
යතුරට වුණේ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව මං කිව්වා. ඇත්තටම යතුරට මොකද වුණේ..?
"මං දැක්කා ගේ ඇතුලෙදිත් ඔයා යතුර අතේ තියාගෙන ඉන්නවා.."
භවන්ත ගේ දිහා බලලා කිව්වා. මං වාඩිවෙලා ඉදපු තැන ලොකු ස්ටූල් එක උඩ තිව්වද මංදා.. මෙහෙම දෙයක් කවදාවත් වෙලා නෑ නේ..
"මං එහෙනම් ගේ ඇතුලට ගිහිල්ලා බලලා එන්නද..?"
ඇතුළෙ ඉන්නෙ සංජානි විතරක් හන්දා මං භවන්තගෙන් ඇහුවා.. භවන්තගෙ මූණට ලොකු හිනාවක් ආවා..
"ඕක අහන්නත් දෙයක්ද මනුස්සයෝ.."
භවන්ත බයික් එකේ ඉන්දෙද්දි මං ගේ ඇතුළට ආවා. ස්ටූල් එක උඩ යතුර තිබ්බෙ නෑ. ඒ එක්කමයි මං දැක්කෙ පඩිපෙල බැහැගෙන එන සංජානිව. එයා ආවෙ මගේ ඉස්සරහට. එපාර මොකක්ද මේ වෙන්න යන්නේ..
"මේක නේද හොයන්නේ..?"
වම් අතට ගුලි කරන් ඉදපු යතුර පෙන්නලා සංජානි මගෙන් ඇහුවා. ඒ රෝසපාට මූණෙ තිබ්බෙ දගකාර හිනාවක්. මං අමාරුවෙන් ඔලුව වැනුවා. දෙයියනේ.. සංජානි හදන්නේ, අනගි රඹුක්වැල්ල කරකවලා අතාරින්න නේද..?
"මගෙන් වෙච්ච කරදර වලට සොරි බබා.."
හීනි හඩක් එහෙම කියන ගමන් සංජානි මට යතුර දුන්නා. මං මේ දකින්නෙ හීනයක්ද..? නැත්නම් මේ දේ ඇත්තටම වෙන දෙයක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරුව හිටියෙ.. කෙල්ලෙකුට මේ තරම් ඉක්මනට වෙනස් වෙන්න පුළුවන්ද..?
"ම.... මගෙත් එක්ක තාමත් තරහින්ද ඉන්නේ..?"
සංජානි මට තවත් ලංවෙන ගමන් ඇහුවා.. එයා ළගින් ආපු පර්ෆියුම් සුවදත් මගේ හිත වටේටම දැනෙන්න ගත්තා. භවන්තත් එළියෙ.. මං පරක්කු හින්දා බලන්න ආවොත් මාර වැඩේ. සංජානිව දාලා යන්නත් හිතෙන්නෑ..
"නෑ......................."
මම තනි වචනයෙන් උත්තර දුන්නා. සංජානිගෙ මූණට ආවෙ අපහැදිලි හිනාවක්. එයා මගේ උත්තරෙන් සැටිස්ෆයි වුණේ නෑ කියලා මට හිතුනා.
"බෑ... බෑ... බෑ... ඔයා ඒ කිව්වෙත් තරහින්.. අනේ.. ප්ලීස්.."
මේ කෙල්ලට මේ තරම් වෙනස් වෙන්න කියලා දුන්නෙ කවුද මංදා. ඇත්තටම මගේ ඔලුවත් එක්ක අවුල් වෙලයි තිබුනෙ. මං මේ දේවල් කොයි තරම් කාලයක් බලාපොරොත්තුවෙන්ද හිටියේ.
"අනේ නෑ බබා.. මම ඔයත් එක්ක තරහා නෑ.. මට ඔයා එක්ක තරහා වෙන්නත් බෑ.. "
පුළුවන් තරම් හිත සන්සුන් කරගෙන මං කිව්වා. මේ ලස්සන පුංචි කෙල්ල ඉස්සරහා මං නොසන්සුන් වෙන්නෙ ඇයි කියලා මට හිතුනා.
"ෂෝක්.. ඔයා හරි ෂෝක්.. මගෙ බර්ත්ඩේ එකට එනවා නේද..? ම්.."
මගේ ඇස්වල පතුලටම එබිලා සංජානි ඇහුවා. එයා අර කලින් කිව්ව ස්පෙෂල් ගිෆ්ට් එක මතක් වෙලා මට හිනාවක් ආවා. එයා ඒක කිව්වෙ මට නේ..
"අනිවා.. ඩෙෆා.. මං එනවා.."
"ම්.. එහෙනම්.. නෑ.. නෑ.. තව දෙයක් තියෙනවා.. අදින් පස්සෙ කෑම නොකා නොබී ඉන්න බෑ හොදේ.. කියන්න කෑම කනවා නේද..? මං අයියව එවලා බලනවා කෑම කනවද දැන්න කියලා.."
පුංචි එකෙක් ඇගිල්ල උරුක් කරලා තරවටු කරනවා වගේ සංජානි මට ඇගිල්ලක් උරුක් කලා. ඒ ඇගිල්ලෙන් අල්ලලා එයාව මගේ ළගට තුරුළු කරගන්න ආපු ආසාව මං නවත්ත ගත්තෙ හුගක් අමාරුවෙන්..
"මං යනවා බබා.. පරිස්සමින් ඉන්න.."
මගේ හිතේ තිබ්බෙ පුදුම සන්තෝසයක්.. මාව නිකං පුළුන් රොදක් උඩ පාවෙනවා වගේ මට දැනුනා. සංජානි මං ගැන හිතන්න පටන් අරන් කියනෙක මට දැන් හොදටම ෂුවර්. ඒත් මං කොහොමද මට ආදරේද කියලා එයාගෙන් අහන්නේ.? අනේ මංදා.. මට නම් දැන් පිස්සු වගේ.. හොදට හිටපු අනගි රඹුක්වැල්ලව ඔයා පිස්සෙක් කෙරුවා බබා..
"අනගි... යතුර තිබුනද..?"
මට භවන්තගෙ මූණ බලන්න තරම් ෆිට් එකක් තිබුනෙ නෑ. මූණ පැත්තකට හරවලා මං යතුර දික් කලා. භවන්ත මොකක්දෝ සිංදුවක් විසිල් කර කර බයික් එක ස්ටාර්ට් කලා. හිත පතුලෙ හිර කරලා දාලා තිබ්බ සංජානි ගැන ආදර සිතුවිලි හැම එකක්ම කැලති කැලති උඩට එන්න පටන් අරගෙන තිබුනා. බයික් එකේ, භවන්තගෙ පිටිපස්සෙන් වාඩිවලො මං නිකමට වගේ ආපහු ගේ දිහා බැලුවා. උඩතට්ටුවෙ බැල්කනි එකට වෙලා අපි දිහා බලන් ඉන්න සංජානිව මං දැක්කා. ඒ මූණෙ ලස්සන හිනාවක් ඇදිලා තිබ්බා. ඒ හිනාව හිත පතුලෙම හිර කර ගන්න ගමන් භවන්තගෙ පිටෙන් අල්ලගත්තා..
෴මතුසම්බන්ධයි෴
| PDF ආකාරයට ලබාගන්න |
අද එතැන් සිට
11
පහුහෙනිදා උදේම මම අරුන් ජුවෙලරි එකට ගියා. සංජානිට වොනවා හරි වටින දෙයක් ගන්න ඕනි කියලා සිතුවිල්ල ඇවිල්ලා තිබුනෙ හවස ඉදන්මයි.."ආ... අනගි මහත්තයා... හුග කාලෙකින් මේ පැත්තෙ ආවේ.."
මාව දැක්ක හැටියෙ අරුන් ජුවෙලරි එකේ අයිතිකාර දෙමළ මනුස්සයා කට පුරාම හිනාවුණා.
"ඔව්... මට ඕනේ ලේටස්ම ලේඩීස් චේන් එකක්.. ගාන ප්රශ්නයක් නෑ.."
ඩිසයින් බර ගානක් මං ඉස්සරහා ඒ මනුස්සයා ගනෙත් දැම්මා. සංජානිට මැච් වෙනවා කියලා හිතුණ ලස්සන චේන් එකක් මං අන්තිමට තෝර ගත්තා. තිස් හයදාස් හත්සිය ගානක් ගෙවලා මං ඒ හුරු බුහුටි චේන් එක අතට ගත්තා. මගේ හිතට දැනුණෙ ලොකු සතුටක්. ජුවෙලරි එකට ටිකක් එයාහින් තිබේබෙ කඩෙන් මල් බොකේ එකකුත් ගත්තහම ගන්න ඕන හැමදෙයක්ම ගත්තා කියන හැගීමක් මගේ හිතට ආවා..
**********************************
එදා හවස් වරුව වෙනකන් මං බලන් හිටියෙ පුදුම තරම් නොවිඉවසිලිමත්කමකින්. මාව පේන්න බැරුව වගේ ඉදලා එක පාරටම මට ළංවෙන්න හද සංජානි ගැන මං දිගින් දිගටම හිතුවා. එයා මට බොරුවක් කරන්න හදනවද දන්නෙත් නෑ කියන සැකය මගේ හිතට ආවා. ඒත් සංජානිගෙ අහිංසක හිනාවෙන් ඒ සැකය මගේ හිතින් ඈත්වෙලා ගියා..
"ඈ.. බේබි මහත්තයෝ.. ජැන්ඩියට ඇද පැළදගෙන කොහෙද මේ යන්න හදන්නේ... අප්පේ.... මුළු කාමරයම සුවදයි.."
දෙයියා ඇවිත් කාමරේට එබුණා. ඒ මූණෙ තිබ්බෙ අමුතු හිනාවක්. වෙලාවකට දෙයියත් මාර කැටයම් නේ දාන්නේ.
"වෙඩින් එකක්වත්ද බේබි මහත්තයා.."
"මෙච්චර හවස් වෙලා මං වෙඩින් වලට යන්නෑ කියලා උඹ දන්නවනේ බං. අද භවන්තගෙ නංගිගෙ බර්ත්ඩේ එක මං ඒකට යනවා.."
දෙයියගෙ මූණට ආවෙ නොම්මර එකේ පැණි හිනාවක්. හිනාව කට පුරෝලා එකයි. මූ මොකාටද එපාර එන්න හදන්නේ..?
"අදවත් ඔය හිතේ තියෙන දේවල් කියලා එන්න.. තවත් නම් පහු කරන්න එපා. බර්ත් ඩේ එක අස්සෙදි ඒ මිසීට මුකුත් කියන්න බෑනේ. වැඩේ හරියයි.. ඔන්න ආපහු එනකොට සුභ ආරංචියක් අරන් එන්න ඕනෙ හොදේ.."
දෙයියා කිව්ව දේවලුත් ඔලුවෙ තියාගෙන මං ගෙයින් පිටවුණා. ඒත් මගේ හිතේ තියෙන්නෙ මොනවද කියලා සංජානි දන්නවා. ඒවයෙ ආයෙත් අලුතින් කියන්න දෙයක් නෑ. තීරණය තියෙන්නෙ එයාගෙ අතේ. මේ ඉවසුව වගේ තවත් ටිකක් ඉවසන්න වෙනවා කියලා මං හිතාගත්තා. ප්රසන්ට් එකයි, මල් බොකේ එකයි එක අතට අරගෙන මං භවන්තගෙ ගෙට ඇතුළු වුණා. භවන්ත කිව්වෙ පුංචි පාටියක් කියලා. ඒත් මං හිතුවට වැඩිය කට්ටිය ඇවිල්ලා තිබුණා. හරියට පුංචි මගුල් ගෙදරක් වගේ. ගේ ඇතුළ ලස්සනට සරසලා තිබුණා. සංජානිට විෂ් කරන්න ආපු අය තැන් තැන්වලට වෙලා රටේ නැති දේවල් කතා කරනවා. අලුතෙන් ගෙට ඇතුල්වෙන අය සංජානි ළගට ගිහින් විෂ් කරනවා. ලා නිල් පාට සල්වාර් එකක් ඇදලා ඉදපු සංජානිව, මක් දැක්කෙ හිම කුමරියක් වගේ..
සංජානි දිහා බලන් ඉන්න ඉන්න මට ලොකු ලෝභකමක් ඇති වුණා. තවත් බලන්න ඉන්න බෑ. මං එයා ළගට ළං වුණා. මාව දැක්ක ගමන් ඒ සුදු මූණෙ පිපුණෙ අහිංසක හිනාවක්. ජුවෙලරි බොක්ස් එක එයාගෙ අතට දීළා, මල් බොකේ එක ඒ රෝස පාට අත් දෙක උඩට දෙනකොටම, එයාගෙ අතින් බොකේ එක අතෑරුණා. සුදුපාට, රතුපාට රෝස මල් සංජානිගෙයි මගෙයි අතරින් බිමට වැටුනා. වැටිච්ච මල් ටික අහුලන්න ඕනෙ කියලා හිතලා මං බිමට පහත් වුණා. ඒ තත්පරයෙම තමයි සංජානිත් බිමට පාත්වුණේ. ඒ මූණෙතිබ්බෙ හරි පිරිසිදු හිනාවක්. මං දිහා බලාගෙනම එයා රෝස මල් එකින් එක අහුලන්න ගත්තා.
"ඇයි.. මල් ටික අතෑරියේ..?"
හෙමින්සීරුවෙ මං ඇහුවා.. තාමත් අපි දෙන්නා බිම හිටියේ..
"අනේ අනගි.. මම හිතලා අතෑරියෙ නෑ.. ඔයාව දැක්කාම මට හුගාක් සතුටු හිතුනා.."
සංජානිගෙ වචන මගේ හිත ඇතුලෙ ගැඹුරුම තැනට ගිහින් නතර වුණා.
"මෙනි හැපි රිටන්ස් ඔෆ් ද ඩේ.. සංජානි..! ඔයා අද හුගාක් ලස්සනයි.."
මල් ටික ඔක්කොම අහුලගෙන අපි දෙන්නා නැගිටිද්දි මං කිව්වා. සංජානිගෙ ඇස් දෙක හීන් වෙලා, මොකක්දෝ ලොකු හැගීඹබර් බවක් ඒ මූණ මැදට ආවා. එයාව මගේ ළගට ළං කරගෙන තුරුළු කරගන්න තරම් මට හිතුනා.
"තෑන්ක්ස් අනගි... මේ හැමදේටම වඩා ඔයා අපු එක මට වටිනවා.. ම.. මම හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නෑ මං ඔයාට කරපුවට ඔයා මගෙත්තෙක්ක කතා කරාවි කියලවත්. මට අදටත් හිතාගන්න බෑ ඇයි මං ඒ විදියට හැසිරුණේ කියලා.."
"මේ ලස්සන දවසෙ පහුවෙච්ච දේවල් මතක් කරන්න ඕනෙ නෑ බබා.. දැන් ඉතින් අපි දෙන්නා යාළුයිනේ.."
මං එහෙම කිව්වාම සංජානිගෙ ඇස් දෙක ලොකු දගකාරකමකින් පිරිලා ගියා..
"ඔ... ඔව්.. අපි දෙන්නා යාලුයි.. හුගක් යාලුයි.."
මටත් හිනාවක් ආවා.. එයා ඒක කියපු තාලෙට.. කවදාවත් දැනුණෙ නැති තරම් ලොකු සතුටකින් මගේ හිත පිරිලා ගියා. සංජානි ළගට වෙලා මෙහෙම කතා කර කර ඉන්න මං කොයි තරම් පෙරුම් පිරුවද..? එයාව මගේම කරගන්න මං කොයි තරම් හීන දැක්කද..? ඒ හීන ඉටුවෙන්න වැඩි දවසක් යන එකක් නෑ කියලා මට හිතුනා..
"අනගි...."
භවන්තගෙ කටහඩට මං හැරුණා. ලොකු හිනාවකින් මූණ පුරවගෙන මිනිහා මාව බදාගත්තා. සංජානි ඒ දිහා බලන් හිටියෙ ලොකු උනන්දුවකින්..
"සද්ද නැතුවම ඇවිල්ලා නේද.. අන්න සජීවන්ල අරෙහෙ බියර් බෙනවා.."
භවන්ත මගේ කරට අතක් දාගෙන ඉස්සර වුණා. මම හැරිලා සංජානි දිහා බැලුවා. බොන්නෑ කියලා කියනවා වගේ සංජානි කට හැදුවා. මේ කෙල්ල ඒකත් අහන් ඉදලා. මාව දැක්ක ගමන් කොල්ලො ගැන්සිය වෙනදා වගේම චියර් පාරක් දුන්නා. සංජානි කිව්ව දේ මතක් වෙලා, මං කෝක් කෑන් එකක් අතට ගත්තා.
"අනගි ඉන්නෙ මොනව හරි ට්රබල් එහෙකද..?"
හිටපු ගමන් සජීවන් මගෙන් ඇහුවා.. ඒ මූණෙ මං දැක්කෙ ලොකු උනන්දුවක්..
"නෑ... ඇයි සජී එහෙම ඇහුවේ..?"
"වෙනදා වගේ ඔයා අපිත් එක්ක සෙට් වෙන්නෑ. ඒක අපේ හිතටත් හරි නෑ අනගි.. ඔයා අපිත්තෙක්ක ඉන්නකොට තමයි අපේ හිතටත් ෆිට් වෙන්නේ.."
"මේ දවස්වල ටිකක් වැඩ වැඩියි සජී.. අපි ළගදිම සෙට් වෙමුකෝ.. වැලන්ටයින් ඩේ එකත් එනවනේ.."
මං එහෙම කියන ගමන් ආයෙත් අපිට ටිකක් ඈතින් ඉදපු සංජානි දිහා බැලුවා. මං දීපු මල් බොකේ එක තාමත් එයාගෙ අතේ. එයා ඒක ස්ටූල් එක උඩින්වත් තියලා නෑ. ඒ රෝස මල් බොකේ එක එයා ඉඹගන්න හැටි ඊළග තත්පරේ මං දැක්කා. මගේ හිතට දැනුණ සතුට, මේ කොල්ලො ගැන්සියත් එක්ක බෙදා ගන්න හිතුණත් මං හිත තද කරගත්තා. සංජානි හින්දා මං හුගක් වෙනස් වෙලා කියලත් මට ඒ වෙලාවෙ හිතුනා..
වෙනදා නම් ඔය වගේ වැදගත් දෙයක් උනහම මං ඉස්සෙල්ලම කිව්වෙ නවෝදිට. ඊළගට සජීවන්ට, ඒත් දැන් මට මොනවද මේ වෙලා තියෙන්නේ.? නවෝදිටත් ෆෝන් කරපු කාලයක් මතක නෑ. ඉස්සර සජීවන්ලගෙ ගැන්සියත් එක්ක එකතුවෙන්න මං මොන තරම් ආසද..? ඇත්තටම මේ හැමදේටම මුල සංජානි කියලා මං හුගක් වෙලා කල්පනා කලා. ඒත් උත්තරේට මට හම්බවුණේ සංජානිගෙ නම නෙමෙයි, භවන්තගෙ නම. භවන්ත මගේ හොදම යාළුවා වෙලා හිටියෙ නැත්නම් සංජානි ගැන හැමදෙයක්ම සජීවන්ලා, නිර්මාල්ලා එක්ක කියන්න තිබුණා. ඇත්තටම භවන්ත හින්දා තමයි නවෝදිත් එක්ක තිබුණු යාලුකමත් ඩිංගෙන් ඩිංග ඈත් වුණේ. ඒත් ඒ ගැන බිංදු මාත්රයක්වත් කණගාටුවක් මට දැනුණෙ නෑ. මොකද භවන්ත කියන්නෙ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම හොද යාලුවෙක් කියන එක මේ වෙනකොට මං දැනගෙන හිටියා. ඒත් මට හිතාගන්න බැරිවුණේ මාත්, සංජානිත් ගැන භවන්ත මොන විදියෙ තීරණයක් ගනීවිද කියලා. ඒ කොහොම වුණත් සංජානිත්තෙක්ක එෆෙයාර් එක පටන් ගත්ත ගමන්, භවන්තත් එක්ක ඒ ගැන කියනවා කියලා මං හිතුවා.
**********************************
වැලන්ටයින් දවස උදාවුණේ හරිම හෙමීට. පෙබරවාරි 14 වෙනකන්ම මම සංජානිට ෆෝන් කරේ නෑ. එයාට තවත් ටිකක් මං ගැන හිතන්න දෙන්න ඕන කියලා මං හිතුවා. අඩුම ගානෙ මං භවන්ත හම්බවෙන්නවත් ගෙදරට ගියේ නෑ. ඇත්තටම මට ඕන වුණේ සංජානිව මගේ පස්සෙන් ගෙන්න ගන්නවතත්ද කියලා මට හිතුණෙ දෙපාරක් නම් නෙමෙයි..
"අනගි... මොකද බර කල්පනාවක..?"
මං ගැස්සිලා ගියා. ඇත්තටම මගේ ළගින් ඉදපු භවන්තවත් මට අමතක වෙලයි තිබුණෙ. මගේ කල්පනාව ඒ තරම් දුර ගිහින්. භවන්තගෙ මූණෙ තිබ්බෙ ප්රශ්න පත්තරයක්. සමහර විට මං සංජානිට දීපු ප්රසන්ට් එක ගැන අහන්නත් පුළුවන් කියලා හිතෙද්දි මගේ හිතට මොකක්දෝ වුණා. ඒත් භවන්ත ඇහුවෙ වෙන දෙයක්.
"ඔයාගෙ මූණෙ මොකක්දෝ අවුලක් තියෙනවා. එදා නංගිගෙ පාර්ටි එකේදිත් ඔයා එන්ජෝයි කලේ නෑ. මොකද අර ගර්ල් තාම හිතේ කැරකෙනවද..?"
"නෑ භවන්ත මුකුත් අවුලක් නෑ.. තියෙනවා නම් මං ඔයාට කියනවනේ.. අනිත්තෙක අර ගර්ල් ගැන කතාව අමතක කරමු.."
"ඔයා කියනවා නම් අපි ඒක අමතක කරලා දාමු. අද හවස පොඩි වැඩක් තියෙනවා.. මට අනගිගෙන් ඒකට ලොකු සපෝට් එකක් ඕනෙ.."
භවන්ත මගේ දිහා කෙලින් බැලුවා. අපි දෙන්නම හිටියෙ ඩෙවෝන් රෙස්ටුරන්ට් එක ඉස්සරහා. මොනව හරි බිබීම කතා කරා නම් හොදයි කියලා කියන්න යනකොටම තමයි, මගේ සෙල් ෆෝන් එ කෑගහන්න ගත්තේ. මේ අලුත්ම සිම් එකේ නම්බර් එක කාටවත්ම දුන්නෙ නෑනේ. දෙයියවත්ද දන්නෙ නෑ. ඒත් මගෙ ෆෝන් එකේ ස්ක්රීන් එකේ වැටිලා තිබ්බ නම්බර් එක මට පුරුදු එකක් නෙමෙයි..
"හෙලෝ..."
"අනගි.. මම සංජානි කතා කරන්නේ.."
සංජානිගෙ කටහඩ ඇහෙද්දි මං උඩගියා. මේ කෙල්ල කොහොමද මගේ නම්බර් එක හොයාගත්තේ. කෝකටත් කියලා මං භවන්තගෙන් ටිකක් ඈත් වුණා. භවන්ත මං දිහා බලලා ඩෙවෝන් එක ඇතුලට ගියා.
"ඔයා කොහෙද ඉන්නේ...? පැත්තක අපේ අයියා ඉන්නවා නේද..?"
"නෑ.. මං තනියෙම ඉන්නේ.. භවන්ත ගියා මට සිගරැට් එකක් ගේන්න.."
"ඇත්තමයි.. මං ඔය ළගට හිටියා නම් අයියටයි, ඔයාටයි දෙන්නටම හොද ගුටි මුරයක් දෙනවා. සිගරැට් බීලා නම් අහුවෙන්න එපා."
සංජානි කියන්නෙ පොඩි උන්ට කියනවා වගේ.. මට හිනාත් ගියා..
"ඔයා මට හිනාවෙනවා නේද..? ම්.. ඒක නෙමෙයි අනගි.. ඔයා දීපු ප්රසන්ට් එක හුගාක්ම ලස්සනයි.. ඒක හරිම ෂෝක්... ඇයි මං වෙනුවෙන් එච්චර වටින දෙයක් දුන්නේ..?"
"මට ඊටත් වැඩිය ඔයා වටින හින්දා.."
"ඔයා දන්නවද අද දවස කවද්ද කියාලා.."
ඒ ප්රශ්නෙ මගෙන් අහනකොට සංජානිගෙ කටහඩ මහ හුගක් හැගීම්බර වෙලා තිබුණා. කෙල්ල මොනවද කියන්න හදන්නේ..?
"පෙබරවාරි 14 වලන්ටයින් ඩේ.. ඇයි සංජානි..?"
මං ඇහුවෙ මුකුත් දන්නෑ වගේ..
"අනේ... මට ඔයාව හම්බවෙන්න ඕන බබා.. තවත් මේ දේවල් මට හිතේ තියන් ඉන්න බෑ.. ඔයා තනියෙම එන්න.."
හිතේ තියන් ඉන්න බැරි දේල් මොනවද කියලා මං දැනන් හිටපු හින්දා ඒ ගැන මං ඇහුවෙ නෑ..
"හරියට හතර වෙද්දි ඔයා බටර් ෆ්ලයි ගාර්ඩ්න් එක ළගට එන්න.. මං බලන් ඉන්නවා.."
පෙම්වතුන්ගෙ දිනය දවසෙදිම මටත් පෙම්වතෙක් වෙන්න පුළුවන් කියන දේ මට හොදටම තේරුම් ගියා. මගේ හිත පුරාම දිව්වෙ පුදුම සතුටක්. සංජානි හම්බවෙන්න යද්දි එයාට ගෙනියන ප්රසන්ට් එක මොකක්ද කියලා මං කල්පනා කලා. එහෙම ඉන්නකොට තමයි භවන්ත ඩෙවෝන් එකෙන් එළියට ආවේ.. මිනහගෙ මූණෙ හිනාව එකයි..
"කොහෙද භවන්ත ගියේ..?"
"කෝල් එකක් ගන්න.."
"ඇයි භවන්ත මගේ ෆෝන් එක තියෙනවනේ.."
"ඔයා කෝල් එකක හිටියෙ.. ඔන්න මගෙ වැඩේ හරි.. දැන් අපිට යන්නයි තියෙන්නේ.."
මගේ කරට අත දාන ගමන් භවන්න කිව්වා..
"කොහෙද..?"
"මං කිව්වෙ අද හවස පොඩි වැඩක් තියෙනවා කියලා. මං අද ඔයාව එක්කගෙන යනවා මගේ හිත ගත්තු ඒ ගර්ල්ව ඉන්ට්රොඩියුස් කරන්න. අපේ ගෙදර අයටත් කලින් මට ඔන් එයාව ඔයාට මීට් කරවන්න."
"භවන්ත මට නිකංවත් කිව්වෙ නෑ.."
"මට ඕන පුදුම කරවන්න අනගි.. එකතොට තමයි ගති.."
දැන් භවන්තත් එක්ක මේ ගමන යන්න ගියොත් මං කොහොමද සංජානිව මීට් වෙන්නේ..? භවන්තට බෑ කියන්නත් බෑ.. මිනිහගෙ හිත ගත්තු ගර්ල්ව බලාගන්නත් මට ලොකු උවමනාවක් තිබුණා.
"හිතන්න දෙයක් නෑ අනගි.. නගින්න.."
භවන්ත ස්ටාර්ට් කරන් ආපු මගේ බයික් එකේ පිටිපස්සෙන් මං නැග්ගා. මගේ හිතේ තිබ්බෙ ලොකු දෙගිඩියාවක්. හිතේ තිබ්බ ෆීට් එකටද මන්දා භවන්ත බයික් එක ඇල කරලා ගත්තා පාර තව නූලෙන් අපේ ඉස්සරහට ආපු ත්රී වීල් එකක වදිනවා. ටිකක් දුර ගිහින් ත්රීවිල් එක නතර වුණා. වලියක් නම් වලි කියලා හිතාගෙන මං බයික් එකෙන් බැස්සා. ඒත් ත්රීවීල් එක එලවන් ආපු කෙනා දැක්කහම මං ඩිම් වුණා.
එතන හිටියෙ වෙන කවුරුත් නෙමෙයි.. මීට කලින් රීගල් ෆිල්ම් හෝල් එකෙයි, ඊට පස්සෙ ෆුඩ් කැබින් එකේදියි, ඊටත් පස්සෙ ඉරෝමිගෙයි, සජිවන්ගෙයි පාටිය දවසෙ චයිනීස් රෙස්ටූරන්ට් එකේදි අපිට හම්බවුණ පුද්ගලයා. මේ යකාව දැක්කහම තමයි, භවන්ත මගෙත් එක්කවත් කතා නොකර පැනලා දුවන්නේ. පැහැදිලි හේතුවක් නැති වුනත් මගේ හිතට කේන්තිය ගලන්න ගත්තා. අනගි රඹුක්වැල්ලට කේන්ති යන එක තරම් තවත් නරක දෙයක් කොහේවත් නෑ කියලා මූ දන්නෙ නෑ.
"ඇයි.. මොකද ප්රශ්නයක්ද..?"
ඒ මනුස්සයා මගේ මූණටම එබිලා ඇහුවා. රෝන් සයිඩ් එකෙන් වචනයක් හරි කතා කලොත් දෙන එක නිල් වෙන්න දෙනවා කියලා මං හිතාගත්තා. කලු පුතාගෙ ගැන්සියටම ගහපු අනගිට මේ හාල් මැස්සා මොකෙක්ද..?
"න්... නෑ මහත්තයා ප්රශ්නයක් නෑ.."
"ප්රශ්නයක් නැත්නම් මොකටද හලෝ නැවැත්තුවේ..?"
"තව ඩිංගෙන් බයික් එක මගෙ ආටා එකේ වදිනවා.."
"වැදුනෙ නෑ නේ.. වැදුනා නම් ආටා එක නවත්තලා කතා කරනවා. දැන් ඉතින් යනවා යන්න.."
මම ආපහු හැරුණා. එතකොටයි දැක්කෙ මගේ පිටිපස්සෙන් ඉන්න භවන්ත. ඒ මූණ විශාල කේන්තියකින් උතුරලා තිබුනා. අර මනුස්සයත් ත්රීවිල් එකෙන් බැහැල අපි දෙන්නා ළගට ආවා.
"මං තමුසෙට කියලා තියෙනවා නේද මගේ ඇස් දෙකට පේන්න එන්න එපා කියලා.. ඇයි යකෝ තවත් මගේ ඉස්සරහට එන්නේ.. මෙතන ඉන්න ඉන්න මට උඹව මරන්න හිතෙනවා. මං හොද හිතින් කියන්නේ. මෙතනින් පලයං යන්න.."
භවන්ත අතක් උරුක් කරලා අර මනුස්සයා ඉස්සරහට ගියා. ඒත් ඒ මිනිහා පස්සට ගියේ නෑ. මහ නෝන්ඩි හිනාවක් ඒ රවුම් මූණ මැදට ආවා.
"මට මෙතනින් යන්න කියන්න මේක තමුසෙගෙ ගෙදරද..? තමුසෙ පොලීසියෙ හිටියා කියලා, තමුසෙ එස්.අයි. වුනා කියලා මට පොලිස් පාට් දාන්න එන්න එපා. ඒවා දානවා කොන්ද පණ නැති වුන්ට. මට කොන්දක් තියෙනවා.. "
පොර සං සං ගාලා උත්තර දුන්නා.. මගෙත් එක්ක කතා කරපු වෙලාවෙ ඒ මූණෙ තිබ්බ අහිංසක කමේ කෑලිවත් දැන් තිබුණෙ නෑ..
"මොනවද යකෝ.. උඹ කිව්වේ..? කරන්න පුළුවන් අන්තිම බලු වැඩෙත් මට කරලා තව උඹ කටගහන්නත් එනවද..?"
භවන්ත පැනපු ගමන් ඒ මිනිහගෙ කොලර් එකෙන් අල්ලගත්තා. ඒ මිනිහත් අතෑරියෙ නෑ. ආපිටට භවන්තගෙ කොලර් එකෙන් අල්ලගත්තා. දැන් නම් තත්වෙ හරියන්නෙ නෑ. බලන් හිටියා හොදටම ඇති. මං පැනලා භවන්තව පැත්තකට ඇදලා දැම්මා. ඊගාවට අර මිනිහගෙ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන ගිහින් එතන තිබ්බ යකඩ වැටට හේත්තු කලා..
"උඹ කවුද මිනිහෝ..? සැරින් සැරේට ඇවිත් අපිට ඇයි කරදර කරන්නේ..? මොකක්ද භවන්තත් එක්ක තියෙන ගනුදෙනුව..? හ්ම්.. කියපං... මේ උඹට දෙන ලාස්ට් චාන්ස් එක..."
"ඒක මගෙන් අහලා උත්තරයක් ගන්න බෑ මහත්තයෝ.. ඔයත් ඔයාගෙ හොද යාලුවෙක්නේ. ඇයි ඒ ප්රශනෙම ඔයා එයාගෙන් අහන්නෙ නැත්තේ..? ඔයාට ඒ ගැන කියන්න තරම් ඔයා සුදුසු නැද්ද..?"
ඒ මිනිහා අහපු ප්රශ්න වලින් මගේ හිතෙ තිබ්බ ෆිට් එක තත්පරේට දෙකට නැතිවෙලා ගියා. මං ඒ මනුස්සයව අතෑරලා දැම්මා. ෂර්ට් එක හදාගෙන මං දිහායි, භවන්ත දිහායි හොදට බලලා මිනිහා යන්න ගියා. අපි වටේට ඉදපු සෙනග මං දැක්කෙ ඒ වෙලාවෙදි.. ඇත්තටම මගේ හිතට ආයෙම කේන්තිය එබෙන්න ගත්තා.
"අර යකා කියලා ගියපු එක ඔයාට ඇහුනනේ භවන්ත.. ඔයාගෙ ප්රශ්න කියන්න තරම් මං සුදුසු නැතුව ඇති. මගේ හිතින් ඒ යකාව අමත කරලා දාන්න හදනකොටම කොහෙන් හරි ඌ මතුවෙනවා. මේ විකාරෙ මොකක්ද භවන්ත..? ඔයා දන්නවනේ මට ඉවසන එක හුගාක් අමාරු දෙයක් කියලා.."
"අනගි... ප්ලීස්.. මගේ ඔලුව හදාගනන් පුළුවන් තැනකට මාව එක්කගෙන යන්න.."
භවන්තගෙ මූණෙ තිබ්බෙ ලොකු අසරණ කමක්.. හිතේ තිබ්බ කේන්තිය එහෙම්ම තියාගෙන මම බයික් එක ස්ටාර්ට් කලා. මුකුත් කියන්නෙම නැතුව භවන්ත පස්සෙන් නැග්ගා. වටවෙලා හිටපු මිනිස්සු අතරිං මං බයික් එක ඉස්සරහට ගත්තා. තත්පර දහයක් ඇතුලෙදි TZR බයික් එකේ ලොකුම ගියර් එකටත් දාලා මං හුස්මක් ගත්තා. ටිකකින් වැඩිය සෙනග නැති රතුවැල්ල බීච් එකට මං බයික් එක හැරෙව්වා. බයික් එකෙන් බැහැපු ගමන් භවන්ත ඉස්සරහට ගිහින් වැල්ලේ වාඩිවුණා. ඒත් මට භවන්ත ළගින් වාඩිවෙන්න හිතුනෙ නෑ. මං හිටියෙ බයික් එකට හේත්තු වෙලා. ඔලුව අත්දෙකෙන්ම මිරික ගන්න ගමන් භවන්ත ආපහු හරිලා මං දිහා බැලුවා. ඒ මූණෙ හැටි දැක්කම මට පුදුම හිතුණා. මහා ලොකු කලකිරීමක් ඒ මූණ පුරාම විහිදිලා ගිහින් තිබුණා.
"අ.... අනගි... ම... මගෙත් එක්ක තරහින්ද ඉන්නේ...?"
"ඔව්.. වෙච්ච දේවල් වලට කේන්ති යන්නැත්තෙ කාටද කියලා ඔයාම කියන්න..? මට එක දෙයයි දැනගන්න ඕන..? ඌ කවුද..? ඌට මොකක්ද ඔයත් එක්ක තියෙන ගනුදෙනුව..?"
"ඔය හැම ප්රශ්නෙකටම උත්තරේ අද මම දෙන්නම් අනගි. ඔයා ඇහුවා ඌ කවුද කියලා.. ඌ මට ද්රෝහිවෙච්ච එකෙක්. මගේ හිත කඩපු එකෙක්... ඌ මගේ හිත කුඩුපට්ටම් කරලා දැම්ම අනගි.."
අන්තිම හරියෙදි භවන්තගෙ කටහඩ බිදිලා ගියා. බයික් එක ගාවින් ඈත්වෙලා මං භවන්ත ළගට ගිහින්, පාත්වෙලා අතකින් අල්ලගත්තා. ඒ ඇස්වලට කදුළු උනලා තිබුණා. මට දැනුණෙ ලොකු අපහසුතාවයක්.
"ඇති භවන්ත ඇති.. වලලල දාපු අතීතයකින් ගොඩ ගන්නෙක කොයි තරම් අමාරුයිද කියලා මං දන්නවා. මං ආයෙ ඔය ගැන වචනයක් වත් අහන්නෙ නෑ.. මේක පොරොන්දුවක්.."
"නෑ.. නෑ.. නෑ.. දැන් අතීතය එළියට ඇවිල්ලා ඉවරයි. වෙච්ච හැමදෙයක්ම මං ඔයත් එක්ක කියනවා.."
භවන්තගෙ කටහඩේ ලොකු අධිෂ්ඨානයක් ගැබ්වෙලා තිබුනා..
"මං මේ කියන දේවල් වෙනකොට මං පොලීසියෙ නෙමෙයි හිටියේ. එතකොට දැන් වගේ නෙමෙයි.. මං හුගාක් යාලුවො අශ්රය කලා. මගේ හොදම යාලුවා වුණේ වික්රම්. ඔයා මගෙන් ඇහුවෙ ඌ කවුද කියලා.. අපි දැන් රණ්ඩු වුණේ, ඌ තමයි වික්රම්. දැන් ඔයා මගෙත් එක්ක බයික් එකේ යනවා වගේ ඉස්සර මං බයික් එක රයිඩ් කරද්දි පස්සෙන් වාඩිවෙලා ගියේ වික්රම්. මගේ යාලුවො.. මං, වික්රම් අපි හැමෝම එක අම්මගෙ දරුවො වගේ ලොකු බැදීමකින් හිටියේ. මගේ ගෙදර වික්රම්ට, වික්රම්ගෙ ගෙදර තරමට හුරු වෙලයි තිබුනෙ. මගේ ලොකු නංගිගෙ වෙඩින් එකට උදව් කලේ වික්රම්."
හිත සැහැල්ලු කරගන්න වගේ භවන්ත ලොකු හුස්මක් ඉහලට ඇදලා අරන් පිට කරලා දැම්මා..
"ඔයාට තව නංගි කෙනෙක් හිටියද භවන්ත..?"
"ඔව්.. සංජානි වගේම ලස්සනයි.. ලොකු නංගි හිනාවෙනකොට අපේ මුළු ගේම සිරියාවෙන් පිරිලා යනවා. අපි කොයි තරම් සතුටින් හිටියද කියලා දන්නෙ උඩ ඉන්න දෙයියො තමයි. මං යාලුවො එක්ක ආවහම අපි හැමෝම එකතුවෙලා සෙල්ලම් කරනවා. අම්මයි, සංජානියි, ලොකු නංගියි අපිට එකතු වෙනවා. ඔය අතරෙ තමයි ලොකු නංගිගෙ වෙඩින් එක ආවේ. අපිට දුරින් නෑදෑවෙන බොයි කෙනෙක්ගෙන් ආපු යෝජනාවකට අපි හැමෝම කැමති වුණා. ඒ බොයිගෙ ෆොටෝ එක ලොකු නංගිට පෙන්න පෙන්න අපි හැමෝම එයාට විහිළු කලා. මේ තරම් ලස්සන හොද කොල්ලෙක් ආයෙ ඔයාට හම්බවෙන්නෙ නෑ.. ඉක්මනට අල්ලලා බැදගන්න කියලා වික්රම් ලොකු නංගිට කිව්වා. ලොකු නංගි හිනා වුනා. වෙඩින් එක දවස එනකොට අපි හැමෝම හුගක් මහන්සි වෙලයි හිටියේ. වික්රම් තමයි හුගාක්ම මහන්සි වුනේ. මැරීගෙන වැඩ කලා. අනිත් කොල්ලොත් එහෙමයි.. ඒත් මගුල් දවසේ උදේ........"
භවන්ත කතාව ඩිංගකට නැවැත්තුවා. මං හිතන් හිටියත් වැඩිය මේක වෙනම පැත්තකට යනව වගේ කියලා මට තේරුණා. භවන්තගෙ ලොකු නංගි කෝ දැන්..? මේ කතාවෙ ප්රධාන බූමිකාව නිරූපනය කරන වික්රම්, භවන්තට මේ තරම් උදව් කරලත්, අන්තිමට කරපු ද්රෝහිකම මොකක්ද..? මගේ හිතට ආවෙ උත්තර නැති ප්රශ්න ගොඩක්. ඒත් මං කිසි දෙයක් අහන්නෙ නැතුව භවන්ත දිහා බලන් හිටියා. මොකද ඒ හැම දේකටම උත්තර දැන් හම්බවෙනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.
"ඒත්... ඒත්.. මගුල් දවසෙ උදේ ලොකු නංගි ගෙදර හිටියෙ නෑ. ලියුමක් ලියලා තියලා ගෙදරින් යන්න ගිහින්. අපි මුකුත්ම දන්නෑ. අන්තිමට මනමාලයගෙ පැත්තෙන් ආපු අය අපිට හුගක් නිද්දා කරා අනගි. ගමේ මිනිස්සු ඉදරියෙ අපිට හුගාක් ලැජ්ජා වෙන්න වුණා. හෙණයක් පාත්වුණා වගේ මේ වුණ දේට අම්මගෙයි, මගෙයි පපුව පැලුනෙ නැති එක විතරයි. මනමාලි නැති මගුල් ගෙදර ඉන්නෙ මොන මනුස්සයද..? හැම මිනිහෙක්ම පිටවෙලා ගියා. කොල්ලෙක් වුණත් මං එදා අම්මවයි, සංජානිවයි බදාගෙන හොදටම ඇඩුවා.."
"වික්රම් තමයි මගේ ළගින් ඉදගෙන මාව කූල් කරේ. ඒ තත්පරේ ඉදලා අපි ලොකු නංගිව හොයන්න ගත්තා. මගේ යාලුවොයි, වික්රමුයි හැම තැනම ලොකු නංගිව හෙව්වා. දන්න කියන ගෙවල්වල බැලුවා. ඒත් ආරංචියක් නෑ. බලන් ඉදලා බැරිම තැන මායි, අම්මයි පොලීසියට ගියා. ඒ පොලීසියෙ ඉදපු ඕ.අයි.සී තමයි මං දැකපු සල්ලිකිම එකා. ඌ කරේ අපිට නින්දා කරපු එක. නැතුවුණ කෙනෙක්ව හොයලා වැඩක් නෑ කියලා ඌ කිව්වාත කෙල්ල කාත්තෙක්ක හරි පැනලා යන්න ඇති කියලා කිව්වා. ඌ මහා බලු විදියට මගේ නංගි ගැන කතා කලේ. මගේ ලොකු නංගි එහෙම කරන්නෑ කියලා මං දැනන් හිටියා. අන්තිමට ඉවසලා බැරිම තැන මං ඌට ගහන්න පැන්නා. පස්සෙ අම්මා මාවත් ඇදගෙන පොලීසියෙන් එළියට ආවා.. "
"එළියෙ නා කපන වැස්ස.. ගොරව ගොරව වහිනවා. එදා තමයි මං හිතාගත්තෙ කවදා හරි පොලීසියට බැදෙනවා කියලා. මායි, අම්මයි මහ වැස්සෙම පාරට බැස්සා. අපිට යන්න වාහනයක්වත් තිබුණෙ නෑ. සංජානිත් තනියෙම ගෙදර. පාරේ ආපු වාහන හතර පහකටම අත ඉස්සුවත් එකක්වත් නතර කලේ නෑ. මායි, අම්මයි පයින්ම ගෙදර එන්න හදනකොටම ඈතින් එන ත්රීවිල් එකක් මං දැක්කා. මං ඒකටත් අත ඉස්සවා අනගි. අපේ වෙලාව හොදකමටද කොහේද ටිකක් ඉස්සරහ ගිහින් ඒක නැවැත්තුවා. මං අම්මගෙ අතකින් අල්ලගෙන ත්රීවිල් එක ළගට දුවගෙන ආවා. ඔයා දන්නවද අනගි ත්රීවිල් එකෙන් බැහැලා මං ළගට ආවේ කවුද කියලා..?"
භවන්ත මගේ මූණට එබුනා. හතරවටින්ම කලුවර වැටිලා තිබුණත් මටයි, භවන්තටයි ඒක ගානක් වුණේ නෑ. භවන්ත අහපු ප්රශ්නෙට උත්තරේ දන්නෑ කියලා කියන්න මං ඔලුව වැනුවා.
"මං ළගට තෙමීගෙන ආවෙ වික්රම්. මං කෑගහගෙන ඌ ළගට ගියේ ඌවත් ලොකු නංගි ගැන ආරංචියක් ගෙනාවද බලන්න..? මනාලයගෙ පැත්තෙන් වෙච්ච ලැජ්ජාවයි, ගමේ මිනිස්සු ඉස්සරහා වුණ නින්දාවයි, පොලීසියෙ වෙච්ච අසාධාරණයයි හින්දා මං මානසිකව සෑහෙන්න වැටිලයි තිබුණෙ. ඒත් මං ළගට ආපු මගේ හොද යාළුවා කිව්වෙ මොකක්ද දන්නවද..? මාත්තෙක්ක එක බත්තෙක කාපු වික්රම් කිව්වෙ මොකක්ද දන්නවද..? භවන්ත.. පුළුවන් නම් මට සමාව දීපන්.. මං උඹේ ලොකු නංගිව කසාද බැන්දා කියලා.. මගේ හිත ඒ වෙලාවෙම මැරුණා අනගි.. මං බිමට කඩාගෙන වැටුනා. එතකොට මං දැක්කා වික්රම් ආපු ත්රීවිල් එක එහා පැත්තෙන් ලොකු නංගි බිමට බහිනවා. එයා මනාලියක් විදියට සැරසිලා හිටියා. මගේ ජීවිතේ මට අදහාගන්න බැරිවුන දර්ශනේ තමයි ඒක. මායි, අම්මයි තරගෙට වගේ කෑගහලා විලාප තිය තියා ලොකු නංගිටයි, වික්රම්ටයි බැන්නා. අන්තිමට ලොකු නංගි අම්මට වදින්න ආවා. අම්මා ලොකු නංගිගෙ කම්මුල් දෙකටම අතුල් පාරවල් ගහලා කිව්වා, උඹ අද ඉදන් මට මැරිච්ච එකියක්. මගේ ඇසද්වලට පේන්නවත් එන්න එපා කියලා. උඹ අද ඉදන් මට මැරිලා කියලා.. "
"ඉතිං.. ඉතිං ඔයාම කියන්න අනගි.. වික්රම් දැක්කාම මට තරහා යන එක අසාධාරණද කියලා.. මං යාලුවෙක් විදියට ඌව කොයි තරම් විශ්වාස කලාද..? උං දෙන්නට ඒ එෆෙයාර් එක ගැන මට කියන්න තිබුනා. මායි, අම්මයි වික්රම්ව කොයිතරම් විශ්වාස කලාද..? අදටත් මගේ අම්මා යාලුවන්ව ගෙදරට එක්කන් එනවට බය ඒකයි. ඔයාට මතකද අනගි මං ඔයාව මුලින්ම ගෙදරට එක්කන් ගය දවස.. අම්මා හොදටම අවුල් වුනා. අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ මං යාලුවෙක්ව ගෙදරට එක්කං ගියපු දවස තමයි ඒ.. මට ඔයාව විශ්වාසයි අනගි.. ඔයා හොද කෙනෙක්.. මට ඔයා ගැන බයක් නෑ.. ඒත් වික්රම් කියන්නෙ මිත්ර ද්රෝහියෙක්. ඌට මගෙන් කදාවත් සමාවක් නෑ. "
භවන්ත කතාව ඉවරකරනකොට මගේ හිත හිරිවැටිලයි තිබුණේ. දෙයියනේ සංජානි..?
මට කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරි වුණා. අනිත්තෙක මං කියටවත් මේ වගේ ස්ටෝරි එකක් භවන්තගෙන් අහන්න බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ. දෙයියනේ... මායි, සංජානියි පැටලෙන්න යන්නෙ වික්රම්, භවන්තගෙ ලොකු නංගිත් එක්ක පැටලුනා වගේමනේ. මේ වෙනකොට සංජානි මං එකනක් බටර්ෆ්ලයි ගාඩ්න් එකට වෙලා බලන් ඉදලා ඉදලා යන්න ඇති. මං හිටියෙ සෙල් ෆෝන් එකත් ඕෆ් කරගෙන. ඊලටට භවන්තව පොලිස් ස්ටේෂන් එකට දාලා මං කෙලින්ම ආවෙ ගෙදර. මගේ ඔලුව යකාගෙ කම්මල වගේ.. මං ඇදන් හිටපු ඇදුමයි, ඩෙක්ස්ෂුස් එකයි පිටින්ම ඇදට වැටුනා. දැන් මේ තියෙන තත්වෙ උඩ මටයි, සංජානිටයි එෆෙයාර් එකක් පටන්ගන්න වෙන්නෑ. එහෙම හිතෙනකොට මගේ හිත හීතල වෙලා යනවා මට දැනුනා. මං සංජානිට ලංවුණේ, සංජානි මට ලංවුණේ මේ දේවල් මෙහෙම වෙනවා කියලා දැනගෙනද..? ඒ අහිංසක කෙල්ලට මං කොහොමද මේවා කියන්නේ..? සංජානි ගැන භවන්තට කියන්න ගියොත් මාවත් මිත්ර ද්රෝහියෙක් ගානට වැටෙනවා. භවන්ත හිතයි වික්රම්ගෙ කතාව කිව්වට පස්සෙ බයවෙලා මං, සංජානි ගැන කියනවා කියලා. කරන්න ඕන මොනවද කියලා කිසිම දෙයක් ඔලුවට ආවෙ නෑ..
"බේබි මහත්තයෝ.. ඈ හත්තිලව්වෙ මොකද මේ..? ලොකු මහත්තයත් එක්ක රංඩුවක්වත් ගියාද..?"
ඩෙක්ස්ෂුස් පිටින්ම මං ඇදේ ඉන්නවා දැකපු දෙයියගෙ ඇස් උඩ ගියා. ඌ බලනවා ඇති මට මොනවද වෙලා තියෙන්නෙ කියගා. ඒත් දෙයියා ගැන මගේ හිතට ආවේ කේන්තියක්. අවේලාවෙ මගේ කාමරේට කඩා වැදිච්ච එකට මට තද වුනා.
"මට කරදර නොකර පලයං දෙයියා.. මට නිදාගන්න ඕන.."
"තව පොඩ්ඩෙන් ආපු කාරනෙත් අමතක වෙනවා. බේබි මහතත්යට කෝල් එකක්.."
"කාගෙන්ද..?"
"දන්නෑ.. ගෑණු ළමයෙක්ගෙන්.. හරි ෂෝක් කටහඩ.."
"මං නෑ කියපං.."
ෂුවර් එකටම සංජානි වෙන්න ඇති. ඇයි දෙයියනේ මං කොහොමද සංජානිට මූණ දෙන්නේ..?
"ඒ වුනාට බේබි මහත්තයා ඉන්නවනේ..?"
"මගේ ගෙදර මට ඉන්න බැරිද යකෝ... මගේ ඔලුව තවත් අවුල් නොකර මෙතින්න පලයං.."
මං ගිරිය යටින් කෑගැහුවා.. දෙයියා මං ගාවින් ඈත් වූනේ හොල්මනක් දැක්කා වගේ. දෙයියා ගියාට පස්සෙ මං ආයෙත් කොටේට මූණ ඔබාගත්තා. සංජානි ගැන හැම දෙයක්ම මීට කලින් භවන්තට නොකියපු එක ගැන මට දැන් හුගක් පසුතැවෙන්න වුණා. ඒත් දෙයියනේ කවුද හිතුවෙ මේ දේවල් මෙහෙම වෙයි කියලා. දැන් හැමදේම හදන්න බැරි විදියට සිද්ධ වෙලා ඉවරයි. භවන්ත ලොකු නංගි ගැන කියද්දි භවන්න කොයි තරම් හිත ඇතුලෙන් පිච්චි පිච්චිද හිටියෙ කියලා මට හොදටම තේරුණා. එහෙම තියෙද්දිත් මං කොහොමද සංජානි ගැන භවන්ත එක්ක කතා කරන්නේ..?
ගෙවිලා යන කාලය ගැන මගේ හිතට ඒ තරම් දැනුනෙ නෑ. මං එනකන් සංජානි මහා හුගක් වෙලා බලන් ඉන්න ඇති. බලන් ඉදලා ඉදලා බැරිම තැන වෙන්නැති ෆෝන් කලේ. සංජානි ගැන හිතනකොට මගේ හිතට ආවෙ ලොකු දුකක්. ඒත් ඒ ලොකු දුටක ඉස්සරහින් මහා බාධකයක් වගේ භවන්ත හිටගෙන හිටියා. ඒ කොහොම වුණත් ටික දවසක් යනකන් භවන්තලගෙ ගෙදර නොයන්න මං හිතාගත්තා. ජීවිතයේ ඉස් ඉස්සෙල්ලාම මගේ හිතට එබුන සංජානිව, භවන්ත හින්දම හිතින් ඈත් කරන්න මං හිගාත්තා. ඇත්තටම ඒ ආදරයට වැඩිම මිත්රත්වය මට හුගක් වටින හින්දා. කොටින්ම මිත්ර ද්රොහියෙක් වෙන්න මං අකමැති හින්දා..
"භවන්ත මට නිකංවත් කිව්වෙ නෑ.."
"මට ඕන පුදුම කරවන්න අනගි.. එකතොට තමයි ගති.."
දැන් භවන්තත් එක්ක මේ ගමන යන්න ගියොත් මං කොහොමද සංජානිව මීට් වෙන්නේ..? භවන්තට බෑ කියන්නත් බෑ.. මිනිහගෙ හිත ගත්තු ගර්ල්ව බලාගන්නත් මට ලොකු උවමනාවක් තිබුණා.
"හිතන්න දෙයක් නෑ අනගි.. නගින්න.."
භවන්ත ස්ටාර්ට් කරන් ආපු මගේ බයික් එකේ පිටිපස්සෙන් මං නැග්ගා. මගේ හිතේ තිබ්බෙ ලොකු දෙගිඩියාවක්. හිතේ තිබ්බ ෆීට් එකටද මන්දා භවන්ත බයික් එක ඇල කරලා ගත්තා පාර තව නූලෙන් අපේ ඉස්සරහට ආපු ත්රී වීල් එකක වදිනවා. ටිකක් දුර ගිහින් ත්රීවිල් එක නතර වුණා. වලියක් නම් වලි කියලා හිතාගෙන මං බයික් එකෙන් බැස්සා. ඒත් ත්රීවීල් එක එලවන් ආපු කෙනා දැක්කහම මං ඩිම් වුණා.
එතන හිටියෙ වෙන කවුරුත් නෙමෙයි.. මීට කලින් රීගල් ෆිල්ම් හෝල් එකෙයි, ඊට පස්සෙ ෆුඩ් කැබින් එකේදියි, ඊටත් පස්සෙ ඉරෝමිගෙයි, සජිවන්ගෙයි පාටිය දවසෙ චයිනීස් රෙස්ටූරන්ට් එකේදි අපිට හම්බවුණ පුද්ගලයා. මේ යකාව දැක්කහම තමයි, භවන්ත මගෙත් එක්කවත් කතා නොකර පැනලා දුවන්නේ. පැහැදිලි හේතුවක් නැති වුනත් මගේ හිතට කේන්තිය ගලන්න ගත්තා. අනගි රඹුක්වැල්ලට කේන්ති යන එක තරම් තවත් නරක දෙයක් කොහේවත් නෑ කියලා මූ දන්නෙ නෑ.
"ඇයි.. මොකද ප්රශ්නයක්ද..?"
ඒ මනුස්සයා මගේ මූණටම එබිලා ඇහුවා. රෝන් සයිඩ් එකෙන් වචනයක් හරි කතා කලොත් දෙන එක නිල් වෙන්න දෙනවා කියලා මං හිතාගත්තා. කලු පුතාගෙ ගැන්සියටම ගහපු අනගිට මේ හාල් මැස්සා මොකෙක්ද..?
"න්... නෑ මහත්තයා ප්රශ්නයක් නෑ.."
"ප්රශ්නයක් නැත්නම් මොකටද හලෝ නැවැත්තුවේ..?"
"තව ඩිංගෙන් බයික් එක මගෙ ආටා එකේ වදිනවා.."
"වැදුනෙ නෑ නේ.. වැදුනා නම් ආටා එක නවත්තලා කතා කරනවා. දැන් ඉතින් යනවා යන්න.."
මම ආපහු හැරුණා. එතකොටයි දැක්කෙ මගේ පිටිපස්සෙන් ඉන්න භවන්ත. ඒ මූණ විශාල කේන්තියකින් උතුරලා තිබුනා. අර මනුස්සයත් ත්රීවිල් එකෙන් බැහැල අපි දෙන්නා ළගට ආවා.
"මං තමුසෙට කියලා තියෙනවා නේද මගේ ඇස් දෙකට පේන්න එන්න එපා කියලා.. ඇයි යකෝ තවත් මගේ ඉස්සරහට එන්නේ.. මෙතන ඉන්න ඉන්න මට උඹව මරන්න හිතෙනවා. මං හොද හිතින් කියන්නේ. මෙතනින් පලයං යන්න.."
භවන්ත අතක් උරුක් කරලා අර මනුස්සයා ඉස්සරහට ගියා. ඒත් ඒ මිනිහා පස්සට ගියේ නෑ. මහ නෝන්ඩි හිනාවක් ඒ රවුම් මූණ මැදට ආවා.
"මට මෙතනින් යන්න කියන්න මේක තමුසෙගෙ ගෙදරද..? තමුසෙ පොලීසියෙ හිටියා කියලා, තමුසෙ එස්.අයි. වුනා කියලා මට පොලිස් පාට් දාන්න එන්න එපා. ඒවා දානවා කොන්ද පණ නැති වුන්ට. මට කොන්දක් තියෙනවා.. "
පොර සං සං ගාලා උත්තර දුන්නා.. මගෙත් එක්ක කතා කරපු වෙලාවෙ ඒ මූණෙ තිබ්බ අහිංසක කමේ කෑලිවත් දැන් තිබුණෙ නෑ..
"මොනවද යකෝ.. උඹ කිව්වේ..? කරන්න පුළුවන් අන්තිම බලු වැඩෙත් මට කරලා තව උඹ කටගහන්නත් එනවද..?"
භවන්ත පැනපු ගමන් ඒ මිනිහගෙ කොලර් එකෙන් අල්ලගත්තා. ඒ මිනිහත් අතෑරියෙ නෑ. ආපිටට භවන්තගෙ කොලර් එකෙන් අල්ලගත්තා. දැන් නම් තත්වෙ හරියන්නෙ නෑ. බලන් හිටියා හොදටම ඇති. මං පැනලා භවන්තව පැත්තකට ඇදලා දැම්මා. ඊගාවට අර මිනිහගෙ බෙල්ලෙන් අල්ලගෙන ගිහින් එතන තිබ්බ යකඩ වැටට හේත්තු කලා..
"උඹ කවුද මිනිහෝ..? සැරින් සැරේට ඇවිත් අපිට ඇයි කරදර කරන්නේ..? මොකක්ද භවන්තත් එක්ක තියෙන ගනුදෙනුව..? හ්ම්.. කියපං... මේ උඹට දෙන ලාස්ට් චාන්ස් එක..."
"ඒක මගෙන් අහලා උත්තරයක් ගන්න බෑ මහත්තයෝ.. ඔයත් ඔයාගෙ හොද යාලුවෙක්නේ. ඇයි ඒ ප්රශනෙම ඔයා එයාගෙන් අහන්නෙ නැත්තේ..? ඔයාට ඒ ගැන කියන්න තරම් ඔයා සුදුසු නැද්ද..?"
ඒ මිනිහා අහපු ප්රශ්න වලින් මගේ හිතෙ තිබ්බ ෆිට් එක තත්පරේට දෙකට නැතිවෙලා ගියා. මං ඒ මනුස්සයව අතෑරලා දැම්මා. ෂර්ට් එක හදාගෙන මං දිහායි, භවන්ත දිහායි හොදට බලලා මිනිහා යන්න ගියා. අපි වටේට ඉදපු සෙනග මං දැක්කෙ ඒ වෙලාවෙදි.. ඇත්තටම මගේ හිතට ආයෙම කේන්තිය එබෙන්න ගත්තා.
"අර යකා කියලා ගියපු එක ඔයාට ඇහුනනේ භවන්ත.. ඔයාගෙ ප්රශ්න කියන්න තරම් මං සුදුසු නැතුව ඇති. මගේ හිතින් ඒ යකාව අමත කරලා දාන්න හදනකොටම කොහෙන් හරි ඌ මතුවෙනවා. මේ විකාරෙ මොකක්ද භවන්ත..? ඔයා දන්නවනේ මට ඉවසන එක හුගාක් අමාරු දෙයක් කියලා.."
"අනගි... ප්ලීස්.. මගේ ඔලුව හදාගනන් පුළුවන් තැනකට මාව එක්කගෙන යන්න.."
භවන්තගෙ මූණෙ තිබ්බෙ ලොකු අසරණ කමක්.. හිතේ තිබ්බ කේන්තිය එහෙම්ම තියාගෙන මම බයික් එක ස්ටාර්ට් කලා. මුකුත් කියන්නෙම නැතුව භවන්ත පස්සෙන් නැග්ගා. වටවෙලා හිටපු මිනිස්සු අතරිං මං බයික් එක ඉස්සරහට ගත්තා. තත්පර දහයක් ඇතුලෙදි TZR බයික් එකේ ලොකුම ගියර් එකටත් දාලා මං හුස්මක් ගත්තා. ටිකකින් වැඩිය සෙනග නැති රතුවැල්ල බීච් එකට මං බයික් එක හැරෙව්වා. බයික් එකෙන් බැහැපු ගමන් භවන්ත ඉස්සරහට ගිහින් වැල්ලේ වාඩිවුණා. ඒත් මට භවන්ත ළගින් වාඩිවෙන්න හිතුනෙ නෑ. මං හිටියෙ බයික් එකට හේත්තු වෙලා. ඔලුව අත්දෙකෙන්ම මිරික ගන්න ගමන් භවන්ත ආපහු හරිලා මං දිහා බැලුවා. ඒ මූණෙ හැටි දැක්කම මට පුදුම හිතුණා. මහා ලොකු කලකිරීමක් ඒ මූණ පුරාම විහිදිලා ගිහින් තිබුණා.
"අ.... අනගි... ම... මගෙත් එක්ක තරහින්ද ඉන්නේ...?"
"ඔව්.. වෙච්ච දේවල් වලට කේන්ති යන්නැත්තෙ කාටද කියලා ඔයාම කියන්න..? මට එක දෙයයි දැනගන්න ඕන..? ඌ කවුද..? ඌට මොකක්ද ඔයත් එක්ක තියෙන ගනුදෙනුව..?"
"ඔය හැම ප්රශ්නෙකටම උත්තරේ අද මම දෙන්නම් අනගි. ඔයා ඇහුවා ඌ කවුද කියලා.. ඌ මට ද්රෝහිවෙච්ච එකෙක්. මගේ හිත කඩපු එකෙක්... ඌ මගේ හිත කුඩුපට්ටම් කරලා දැම්ම අනගි.."
අන්තිම හරියෙදි භවන්තගෙ කටහඩ බිදිලා ගියා. බයික් එක ගාවින් ඈත්වෙලා මං භවන්ත ළගට ගිහින්, පාත්වෙලා අතකින් අල්ලගත්තා. ඒ ඇස්වලට කදුළු උනලා තිබුණා. මට දැනුණෙ ලොකු අපහසුතාවයක්.
"ඇති භවන්ත ඇති.. වලලල දාපු අතීතයකින් ගොඩ ගන්නෙක කොයි තරම් අමාරුයිද කියලා මං දන්නවා. මං ආයෙ ඔය ගැන වචනයක් වත් අහන්නෙ නෑ.. මේක පොරොන්දුවක්.."
"නෑ.. නෑ.. නෑ.. දැන් අතීතය එළියට ඇවිල්ලා ඉවරයි. වෙච්ච හැමදෙයක්ම මං ඔයත් එක්ක කියනවා.."
භවන්තගෙ කටහඩේ ලොකු අධිෂ්ඨානයක් ගැබ්වෙලා තිබුනා..
"මං මේ කියන දේවල් වෙනකොට මං පොලීසියෙ නෙමෙයි හිටියේ. එතකොට දැන් වගේ නෙමෙයි.. මං හුගාක් යාලුවො අශ්රය කලා. මගේ හොදම යාලුවා වුණේ වික්රම්. ඔයා මගෙන් ඇහුවෙ ඌ කවුද කියලා.. අපි දැන් රණ්ඩු වුණේ, ඌ තමයි වික්රම්. දැන් ඔයා මගෙත් එක්ක බයික් එකේ යනවා වගේ ඉස්සර මං බයික් එක රයිඩ් කරද්දි පස්සෙන් වාඩිවෙලා ගියේ වික්රම්. මගේ යාලුවො.. මං, වික්රම් අපි හැමෝම එක අම්මගෙ දරුවො වගේ ලොකු බැදීමකින් හිටියේ. මගේ ගෙදර වික්රම්ට, වික්රම්ගෙ ගෙදර තරමට හුරු වෙලයි තිබුනෙ. මගේ ලොකු නංගිගෙ වෙඩින් එකට උදව් කලේ වික්රම්."
හිත සැහැල්ලු කරගන්න වගේ භවන්ත ලොකු හුස්මක් ඉහලට ඇදලා අරන් පිට කරලා දැම්මා..
"ඔයාට තව නංගි කෙනෙක් හිටියද භවන්ත..?"
"ඔව්.. සංජානි වගේම ලස්සනයි.. ලොකු නංගි හිනාවෙනකොට අපේ මුළු ගේම සිරියාවෙන් පිරිලා යනවා. අපි කොයි තරම් සතුටින් හිටියද කියලා දන්නෙ උඩ ඉන්න දෙයියො තමයි. මං යාලුවො එක්ක ආවහම අපි හැමෝම එකතුවෙලා සෙල්ලම් කරනවා. අම්මයි, සංජානියි, ලොකු නංගියි අපිට එකතු වෙනවා. ඔය අතරෙ තමයි ලොකු නංගිගෙ වෙඩින් එක ආවේ. අපිට දුරින් නෑදෑවෙන බොයි කෙනෙක්ගෙන් ආපු යෝජනාවකට අපි හැමෝම කැමති වුණා. ඒ බොයිගෙ ෆොටෝ එක ලොකු නංගිට පෙන්න පෙන්න අපි හැමෝම එයාට විහිළු කලා. මේ තරම් ලස්සන හොද කොල්ලෙක් ආයෙ ඔයාට හම්බවෙන්නෙ නෑ.. ඉක්මනට අල්ලලා බැදගන්න කියලා වික්රම් ලොකු නංගිට කිව්වා. ලොකු නංගි හිනා වුනා. වෙඩින් එක දවස එනකොට අපි හැමෝම හුගක් මහන්සි වෙලයි හිටියේ. වික්රම් තමයි හුගාක්ම මහන්සි වුනේ. මැරීගෙන වැඩ කලා. අනිත් කොල්ලොත් එහෙමයි.. ඒත් මගුල් දවසේ උදේ........"
භවන්ත කතාව ඩිංගකට නැවැත්තුවා. මං හිතන් හිටියත් වැඩිය මේක වෙනම පැත්තකට යනව වගේ කියලා මට තේරුණා. භවන්තගෙ ලොකු නංගි කෝ දැන්..? මේ කතාවෙ ප්රධාන බූමිකාව නිරූපනය කරන වික්රම්, භවන්තට මේ තරම් උදව් කරලත්, අන්තිමට කරපු ද්රෝහිකම මොකක්ද..? මගේ හිතට ආවෙ උත්තර නැති ප්රශ්න ගොඩක්. ඒත් මං කිසි දෙයක් අහන්නෙ නැතුව භවන්ත දිහා බලන් හිටියා. මොකද ඒ හැම දේකටම උත්තර දැන් හම්බවෙනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.
"ඒත්... ඒත්.. මගුල් දවසෙ උදේ ලොකු නංගි ගෙදර හිටියෙ නෑ. ලියුමක් ලියලා තියලා ගෙදරින් යන්න ගිහින්. අපි මුකුත්ම දන්නෑ. අන්තිමට මනමාලයගෙ පැත්තෙන් ආපු අය අපිට හුගක් නිද්දා කරා අනගි. ගමේ මිනිස්සු ඉදරියෙ අපිට හුගාක් ලැජ්ජා වෙන්න වුණා. හෙණයක් පාත්වුණා වගේ මේ වුණ දේට අම්මගෙයි, මගෙයි පපුව පැලුනෙ නැති එක විතරයි. මනමාලි නැති මගුල් ගෙදර ඉන්නෙ මොන මනුස්සයද..? හැම මිනිහෙක්ම පිටවෙලා ගියා. කොල්ලෙක් වුණත් මං එදා අම්මවයි, සංජානිවයි බදාගෙන හොදටම ඇඩුවා.."
"වික්රම් තමයි මගේ ළගින් ඉදගෙන මාව කූල් කරේ. ඒ තත්පරේ ඉදලා අපි ලොකු නංගිව හොයන්න ගත්තා. මගේ යාලුවොයි, වික්රමුයි හැම තැනම ලොකු නංගිව හෙව්වා. දන්න කියන ගෙවල්වල බැලුවා. ඒත් ආරංචියක් නෑ. බලන් ඉදලා බැරිම තැන මායි, අම්මයි පොලීසියට ගියා. ඒ පොලීසියෙ ඉදපු ඕ.අයි.සී තමයි මං දැකපු සල්ලිකිම එකා. ඌ කරේ අපිට නින්දා කරපු එක. නැතුවුණ කෙනෙක්ව හොයලා වැඩක් නෑ කියලා ඌ කිව්වාත කෙල්ල කාත්තෙක්ක හරි පැනලා යන්න ඇති කියලා කිව්වා. ඌ මහා බලු විදියට මගේ නංගි ගැන කතා කලේ. මගේ ලොකු නංගි එහෙම කරන්නෑ කියලා මං දැනන් හිටියා. අන්තිමට ඉවසලා බැරිම තැන මං ඌට ගහන්න පැන්නා. පස්සෙ අම්මා මාවත් ඇදගෙන පොලීසියෙන් එළියට ආවා.. "
"එළියෙ නා කපන වැස්ස.. ගොරව ගොරව වහිනවා. එදා තමයි මං හිතාගත්තෙ කවදා හරි පොලීසියට බැදෙනවා කියලා. මායි, අම්මයි මහ වැස්සෙම පාරට බැස්සා. අපිට යන්න වාහනයක්වත් තිබුණෙ නෑ. සංජානිත් තනියෙම ගෙදර. පාරේ ආපු වාහන හතර පහකටම අත ඉස්සුවත් එකක්වත් නතර කලේ නෑ. මායි, අම්මයි පයින්ම ගෙදර එන්න හදනකොටම ඈතින් එන ත්රීවිල් එකක් මං දැක්කා. මං ඒකටත් අත ඉස්සවා අනගි. අපේ වෙලාව හොදකමටද කොහේද ටිකක් ඉස්සරහ ගිහින් ඒක නැවැත්තුවා. මං අම්මගෙ අතකින් අල්ලගෙන ත්රීවිල් එක ළගට දුවගෙන ආවා. ඔයා දන්නවද අනගි ත්රීවිල් එකෙන් බැහැලා මං ළගට ආවේ කවුද කියලා..?"
භවන්ත මගේ මූණට එබුනා. හතරවටින්ම කලුවර වැටිලා තිබුණත් මටයි, භවන්තටයි ඒක ගානක් වුණේ නෑ. භවන්ත අහපු ප්රශ්නෙට උත්තරේ දන්නෑ කියලා කියන්න මං ඔලුව වැනුවා.
"මං ළගට තෙමීගෙන ආවෙ වික්රම්. මං කෑගහගෙන ඌ ළගට ගියේ ඌවත් ලොකු නංගි ගැන ආරංචියක් ගෙනාවද බලන්න..? මනාලයගෙ පැත්තෙන් වෙච්ච ලැජ්ජාවයි, ගමේ මිනිස්සු ඉස්සරහා වුණ නින්දාවයි, පොලීසියෙ වෙච්ච අසාධාරණයයි හින්දා මං මානසිකව සෑහෙන්න වැටිලයි තිබුණෙ. ඒත් මං ළගට ආපු මගේ හොද යාළුවා කිව්වෙ මොකක්ද දන්නවද..? මාත්තෙක්ක එක බත්තෙක කාපු වික්රම් කිව්වෙ මොකක්ද දන්නවද..? භවන්ත.. පුළුවන් නම් මට සමාව දීපන්.. මං උඹේ ලොකු නංගිව කසාද බැන්දා කියලා.. මගේ හිත ඒ වෙලාවෙම මැරුණා අනගි.. මං බිමට කඩාගෙන වැටුනා. එතකොට මං දැක්කා වික්රම් ආපු ත්රීවිල් එක එහා පැත්තෙන් ලොකු නංගි බිමට බහිනවා. එයා මනාලියක් විදියට සැරසිලා හිටියා. මගේ ජීවිතේ මට අදහාගන්න බැරිවුන දර්ශනේ තමයි ඒක. මායි, අම්මයි තරගෙට වගේ කෑගහලා විලාප තිය තියා ලොකු නංගිටයි, වික්රම්ටයි බැන්නා. අන්තිමට ලොකු නංගි අම්මට වදින්න ආවා. අම්මා ලොකු නංගිගෙ කම්මුල් දෙකටම අතුල් පාරවල් ගහලා කිව්වා, උඹ අද ඉදන් මට මැරිච්ච එකියක්. මගේ ඇසද්වලට පේන්නවත් එන්න එපා කියලා. උඹ අද ඉදන් මට මැරිලා කියලා.. "
"ඉතිං.. ඉතිං ඔයාම කියන්න අනගි.. වික්රම් දැක්කාම මට තරහා යන එක අසාධාරණද කියලා.. මං යාලුවෙක් විදියට ඌව කොයි තරම් විශ්වාස කලාද..? උං දෙන්නට ඒ එෆෙයාර් එක ගැන මට කියන්න තිබුනා. මායි, අම්මයි වික්රම්ව කොයිතරම් විශ්වාස කලාද..? අදටත් මගේ අම්මා යාලුවන්ව ගෙදරට එක්කන් එනවට බය ඒකයි. ඔයාට මතකද අනගි මං ඔයාව මුලින්ම ගෙදරට එක්කන් ගය දවස.. අම්මා හොදටම අවුල් වුනා. අවුරුදු ගාණකට පස්සෙ මං යාලුවෙක්ව ගෙදරට එක්කං ගියපු දවස තමයි ඒ.. මට ඔයාව විශ්වාසයි අනගි.. ඔයා හොද කෙනෙක්.. මට ඔයා ගැන බයක් නෑ.. ඒත් වික්රම් කියන්නෙ මිත්ර ද්රෝහියෙක්. ඌට මගෙන් කදාවත් සමාවක් නෑ. "
භවන්ත කතාව ඉවරකරනකොට මගේ හිත හිරිවැටිලයි තිබුණේ. දෙයියනේ සංජානි..?
මට කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරි වුණා. අනිත්තෙක මං කියටවත් මේ වගේ ස්ටෝරි එකක් භවන්තගෙන් අහන්න බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ. දෙයියනේ... මායි, සංජානියි පැටලෙන්න යන්නෙ වික්රම්, භවන්තගෙ ලොකු නංගිත් එක්ක පැටලුනා වගේමනේ. මේ වෙනකොට සංජානි මං එකනක් බටර්ෆ්ලයි ගාඩ්න් එකට වෙලා බලන් ඉදලා ඉදලා යන්න ඇති. මං හිටියෙ සෙල් ෆෝන් එකත් ඕෆ් කරගෙන. ඊලටට භවන්තව පොලිස් ස්ටේෂන් එකට දාලා මං කෙලින්ම ආවෙ ගෙදර. මගේ ඔලුව යකාගෙ කම්මල වගේ.. මං ඇදන් හිටපු ඇදුමයි, ඩෙක්ස්ෂුස් එකයි පිටින්ම ඇදට වැටුනා. දැන් මේ තියෙන තත්වෙ උඩ මටයි, සංජානිටයි එෆෙයාර් එකක් පටන්ගන්න වෙන්නෑ. එහෙම හිතෙනකොට මගේ හිත හීතල වෙලා යනවා මට දැනුනා. මං සංජානිට ලංවුණේ, සංජානි මට ලංවුණේ මේ දේවල් මෙහෙම වෙනවා කියලා දැනගෙනද..? ඒ අහිංසක කෙල්ලට මං කොහොමද මේවා කියන්නේ..? සංජානි ගැන භවන්තට කියන්න ගියොත් මාවත් මිත්ර ද්රෝහියෙක් ගානට වැටෙනවා. භවන්ත හිතයි වික්රම්ගෙ කතාව කිව්වට පස්සෙ බයවෙලා මං, සංජානි ගැන කියනවා කියලා. කරන්න ඕන මොනවද කියලා කිසිම දෙයක් ඔලුවට ආවෙ නෑ..
"බේබි මහත්තයෝ.. ඈ හත්තිලව්වෙ මොකද මේ..? ලොකු මහත්තයත් එක්ක රංඩුවක්වත් ගියාද..?"
ඩෙක්ස්ෂුස් පිටින්ම මං ඇදේ ඉන්නවා දැකපු දෙයියගෙ ඇස් උඩ ගියා. ඌ බලනවා ඇති මට මොනවද වෙලා තියෙන්නෙ කියගා. ඒත් දෙයියා ගැන මගේ හිතට ආවේ කේන්තියක්. අවේලාවෙ මගේ කාමරේට කඩා වැදිච්ච එකට මට තද වුනා.
"මට කරදර නොකර පලයං දෙයියා.. මට නිදාගන්න ඕන.."
"තව පොඩ්ඩෙන් ආපු කාරනෙත් අමතක වෙනවා. බේබි මහතත්යට කෝල් එකක්.."
"කාගෙන්ද..?"
"දන්නෑ.. ගෑණු ළමයෙක්ගෙන්.. හරි ෂෝක් කටහඩ.."
"මං නෑ කියපං.."
ෂුවර් එකටම සංජානි වෙන්න ඇති. ඇයි දෙයියනේ මං කොහොමද සංජානිට මූණ දෙන්නේ..?
"ඒ වුනාට බේබි මහත්තයා ඉන්නවනේ..?"
"මගේ ගෙදර මට ඉන්න බැරිද යකෝ... මගේ ඔලුව තවත් අවුල් නොකර මෙතින්න පලයං.."
මං ගිරිය යටින් කෑගැහුවා.. දෙයියා මං ගාවින් ඈත් වූනේ හොල්මනක් දැක්කා වගේ. දෙයියා ගියාට පස්සෙ මං ආයෙත් කොටේට මූණ ඔබාගත්තා. සංජානි ගැන හැම දෙයක්ම මීට කලින් භවන්තට නොකියපු එක ගැන මට දැන් හුගක් පසුතැවෙන්න වුණා. ඒත් දෙයියනේ කවුද හිතුවෙ මේ දේවල් මෙහෙම වෙයි කියලා. දැන් හැමදේම හදන්න බැරි විදියට සිද්ධ වෙලා ඉවරයි. භවන්ත ලොකු නංගි ගැන කියද්දි භවන්න කොයි තරම් හිත ඇතුලෙන් පිච්චි පිච්චිද හිටියෙ කියලා මට හොදටම තේරුණා. එහෙම තියෙද්දිත් මං කොහොමද සංජානි ගැන භවන්ත එක්ක කතා කරන්නේ..?
ගෙවිලා යන කාලය ගැන මගේ හිතට ඒ තරම් දැනුනෙ නෑ. මං එනකන් සංජානි මහා හුගක් වෙලා බලන් ඉන්න ඇති. බලන් ඉදලා ඉදලා බැරිම තැන වෙන්නැති ෆෝන් කලේ. සංජානි ගැන හිතනකොට මගේ හිතට ආවෙ ලොකු දුකක්. ඒත් ඒ ලොකු දුටක ඉස්සරහින් මහා බාධකයක් වගේ භවන්ත හිටගෙන හිටියා. ඒ කොහොම වුණත් ටික දවසක් යනකන් භවන්තලගෙ ගෙදර නොයන්න මං හිතාගත්තා. ජීවිතයේ ඉස් ඉස්සෙල්ලාම මගේ හිතට එබුන සංජානිව, භවන්ත හින්දම හිතින් ඈත් කරන්න මං හිගාත්තා. ඇත්තටම ඒ ආදරයට වැඩිම මිත්රත්වය මට හුගක් වටින හින්දා. කොටින්ම මිත්ර ද්රොහියෙක් වෙන්න මං අකමැති හින්දා..
෴මතුසම්බන්ධයි෴
| PDF ආකාරයට බලාගන්න |
Similar threads
