කිරියෙ කතාවක් දැකල මගෙ කුජීත ජීවිතෙත් share කරන්න හිතුන.
මට දැන් අවුරුදු 30කට කිට්ටුයි. දැන් අවුරුදු 10ක 12ක ඉඳල ගෑස්ටික් කේස් එකක් තියෙනව. එන්ඩොස්කොපි අරව මේව ඔක්කොම කරා ලෙඩක් අහු උනේ නැහැ. සිංහල වෙදමහත්තුරුන්ගෙන්, අයුර්වේදෙන් අවුරුදු ගානක් දොස්තරලට වෙන දෙන්න බේත් නැති වෙනකන් බේත් කරා එත් වෙනසක් උනේ නැහැ.
ඇඟ ඌශ්නයි නිකං හිටියත් දාඩිය බේරෙනවා, ඒත් එක්කම bad breath තියෙනව. ඒක හන්ද කවදාවත් job එකක් කරන්න confidenceවත් personalityයක්වත් තිබ්බෙ නැහැ.
යාලුවෝ නැහැ. රිලෙෂන්ශිප් නැහැ. facebook වලින් එහෙම කෙල්ලෝ සෙට් උනත් කවදාවත් හම්බෙන්න ගිහිල්ල නැහැ.
යමක් හමක් තේරෙන කාලෙ ඉදල මට ඕනෙ උනේ සොෆ්ට්වෙයා ඉන්ජෙක් වෙලා පස්සෙ startup එකක් කරන්න.
මුල් කාලේ නම් කවද හරි මේක හොද වෙයි කියල හිතන් වැඩ කරාට දැන් එහෙම කිසි බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. ලෙඩ නම් කරුමෙට එන ඒවා කියල හිත හදාගන්න try කරත් anxiety depression එක්ක වැඩක් කරන්න කිසිම අරමුණක් නැහැ මේ වෙද්දි.
ගෙදර තාම අම්ම තාත්ත ඉන්නව ඒ මිනිස්සු වෙනුවෙන්වත් කිසි දෙයක් කරලා නැහැ මේ වෙනකල්. පට්ටම අවුල් ඉන්නවට ඉන්න කිසිම කොලිටියක් නැති ජිවිතයක් ගෙවන්නෙ.
මට දැන් අවුරුදු 30කට කිට්ටුයි. දැන් අවුරුදු 10ක 12ක ඉඳල ගෑස්ටික් කේස් එකක් තියෙනව. එන්ඩොස්කොපි අරව මේව ඔක්කොම කරා ලෙඩක් අහු උනේ නැහැ. සිංහල වෙදමහත්තුරුන්ගෙන්, අයුර්වේදෙන් අවුරුදු ගානක් දොස්තරලට වෙන දෙන්න බේත් නැති වෙනකන් බේත් කරා එත් වෙනසක් උනේ නැහැ.
ඇඟ ඌශ්නයි නිකං හිටියත් දාඩිය බේරෙනවා, ඒත් එක්කම bad breath තියෙනව. ඒක හන්ද කවදාවත් job එකක් කරන්න confidenceවත් personalityයක්වත් තිබ්බෙ නැහැ.
යාලුවෝ නැහැ. රිලෙෂන්ශිප් නැහැ. facebook වලින් එහෙම කෙල්ලෝ සෙට් උනත් කවදාවත් හම්බෙන්න ගිහිල්ල නැහැ.
යමක් හමක් තේරෙන කාලෙ ඉදල මට ඕනෙ උනේ සොෆ්ට්වෙයා ඉන්ජෙක් වෙලා පස්සෙ startup එකක් කරන්න.
මුල් කාලේ නම් කවද හරි මේක හොද වෙයි කියල හිතන් වැඩ කරාට දැන් එහෙම කිසි බලාපොරොත්තුවක් නැහැ. ලෙඩ නම් කරුමෙට එන ඒවා කියල හිත හදාගන්න try කරත් anxiety depression එක්ක වැඩක් කරන්න කිසිම අරමුණක් නැහැ මේ වෙද්දි.
ගෙදර තාම අම්ම තාත්ත ඉන්නව ඒ මිනිස්සු වෙනුවෙන්වත් කිසි දෙයක් කරලා නැහැ මේ වෙනකල්. පට්ටම අවුල් ඉන්නවට ඉන්න කිසිම කොලිටියක් නැති ජිවිතයක් ගෙවන්නෙ.


