මැක්සා කතා ටික මචං..උඹ සිංහල ටයිප් කරන්නෙ මොකේද?
මෙන්න මේක දාගනින් මචං..කොහේ වත කොපි පේස්ට් කර කර දඟලන්න ඕන නෑ..
http://www.google.com/ime/transliteration/
කෙලින්ම කොටාගෙන කොටාගෙන යන්නයි තියෙන්නෙ language එක english>සිංහල>english මාරු කරන්නත් පුළුවන් ctrl+F12 වලින්. දිගටම ලියන්නෝ....
හොල්මන් කොහෙද අපි එතන
රොබොට් අයියා......
ස්තූතියි මචන් ලින්ක් එකට...... මම පාවිච්චිකරන්නෙ කලම්බො යුනිවසිටියෙ සයිට් එක...... ගූගල් ට්රයක් දාල බලන්නම්.........
වෙලාව හරි වගේ නේද කතාව දාන්න???
මේකත් පේරාදෙණිය campus එකේම සීන් එකක්..මේවා බලල campus එන්ඩ ඉන්න එවුන් බය වෙනද එපා හරි ද..මේක දැනට අවුරුදු 4 කට විතර කලින් වුනු සිද්දියක් එක්ක සම්බන්ධයි..ඉස්සෙල්ල ඒ කතාව කියන්නම්...මේකේ සමහර විට පොඩි වෙනස්කම් ඇති..මේ අතීත කතාව වෙලා තියෙන්නේ මම මෙහෙට එන්ඩ කලින්..කට්ටියගෙන් අහගත්තු ටික තමා මේ...බයිලා ඇති.මෙන්න කතාව..
මිට අවුරුදු 4 කට කලින් කොල්ලෙක් එනවා uni එකට..faculty එක ඕන නෑ මචන්ලා..අපි මුට රවී කියල කියමුකෝ...(රවී කියන්නේ මගේ රූමා...මූ දන්නවනම් උගේ නම මේකට ගත්ත කියලා මූ මාව කනවා....ආයේ වෙන වැඩක කරන්ඩ වෙලාවක් නැනේ...
"අපි ගැලපෙන්නේ නෑ රවී...මට ඔයත් එක්ක ජිවත් වෙන්න බෑ..අපි මේක නතර කරමු කියල..."
අරූට පුක හපාගන්න හිතෙන්න ඇති ....තව කතා යන්න ඇති..ඒත් අන්තිමට වුනේ අරකි මුව අතාරපු එක තමා...මු කෙලින්ම එන්නේ room එකට...අවුලක් පෙන්න නැතුව ඇති කොල්ලෝ ටිකට..කෝමත් දන්නවනේ convocation දවසට ඉතින් කෙලින් ඉන්න එකෙක් නෑනේ......දවස් ගානක් එක ඇඳේ වැටිලා පිස්සු කෙලලා උදේ පාන්දර යන්නම් කියල ගියපු එකාගේ මිනිය අඳුනගන්න නුවර hospital එකට යන්න වෙන්නෙත් මුන් දෙන්නට මචන්...
ඕක තමා මචන් අතීත කතාව...දැන් උඹල බලනවා ඇති කොහෙද යකෝ හොල්මන් කෑල්ල කියල...ඒක තමා කොල්ලනේ මේක....මේක නම් වෙලා මාස 2 ක්වත් නෑ...දන්නවනේ ඉතින්...මේක වෙන campus වගේ නෙවේනේ...ඇති තරම් ඉඩ..උඩ පේරාදෙණිය දිහාට යන්න යන්න...බලු බල්ලෙකුත් නෑ...දන්න එවුන් දන්නවා...මෙහෙ තියෙනවා කොල්ලනේ ගල් බංගලාව කියල pot එකක්..බංගලාවක් තමා..මරු තැන....ඔය මා කිව උඩහ පැත්තට වෙනඩ තියෙන්නේ මේක...කෝම හරි කොල්ලෝ සෙට් එකක් sir කෙනෙකුත් එක්ක set වෙලා දවසක් මහා රෑ..බීල අතල් එකක් ගන්න මරු තැන...hostel වලිනුත් ඈතට වෙන්ඩ තියෙන්නේ...වෙන මනුස්ස පුලුටකුත් නෑ...මුන් බීල රෑ 1,2 වෙනකන්...දැන් ඔතන ඉන්න එකෙක් කියනවලු උට බටයක් ගහන්න ඕන කියලා...ඒත් එකෙක් ගාවවත් බඩු නෑ...මූ දැන් මහා රෑ පේරාදෙණිය town එකේ night කඩේට යන්දලු සුදානම.. මහ රෑ අර පාලු පාර දිගේත් ඇවිත් campus 1 ක හරහාත් ගිහින් කිලෝ මීටර් 4 ක් විතර පයින් යන්ඩයි මුගේ සුදානම...කොම ද දෙකක් දාගත්තම අපේ කොල්ලන්ගේ පුරුෂ ශක්තිය...මටනම් ඔය මුසල පාරේ දවාලකවත් තනියෙන් යන්න මොකදෝ වගේ...බයකට එහෙම නෙවේ......
කෝම හරි මූ එනවලු පයින් දැන්...අයෙ මචන් ගල් බංගලාවේ ඉදල building තියෙන හරියට එනකන් බලු බල්ලෙක් නෑ..පාලු පාර..ගස් ගොම්මන...ගෙයක්වත් නෑ...මුට මොන සිහියක්ද ඉතින්...එනවා නෙවේ එවෙනවලු...කෝම හරි මුට මඟින් බුවෙක් සෙට් වෙලා..කොහෙන් ආව ද දන්නෙත් නෑ...කෝමත් මේ යකාට vc හම්බුනත් අදුනගන්ඩ බැරි තරමට වැදිලනේ..මොන මගුල උනත් මෙහෙ පුරුද්ද තමා දැකල නැති එකෙක් හම්බුනොත් කව්ද කින්ද මන්ද කියල අහනවා...මෙහෙ මචන් ගේට්ටු දාල අනම්මනම් වැටවල් නෑ...එ හින්ද ඕන පිට එකෙක්ට එන්ඩ පුළුවන් ඇතුලට...ඒ හින්ද කෝමත් දැකපු නැති දෙන්නෙක් meet උනොත් විස්තර කතා කරනවා...මුත් ඉතින් වෙරි මර ගතේම අරුත් එක්ක කතාවට වැටිලා...
"කව්ද මචන් උඹ.කොහෙද ඉන්නේ...මොකක්ද faculty එක..මම මේ පේරාදෙණියට යනගමන්..." කියා කියා කියවනවලු අපේ එකත්...
අරුත් ඉති කතා කර කර එනවලු මුත් එක්ක..
"මමනම් දැන් අවුට් මල්ලි...කාලෙකින් අවේ මේ පැත්තේ..මට ඒ කලේ මෙහෙම girl කෙනෙක් හිටියා මල්ලි...අපි ගොඩාක් ආදරෙන් හිටියේ .." කියා කියා අරූ කියවනවලු...
කෝමත් ඔය වෙද්දී කොල්ලෝ අතරේ කතාවක් ගිය රවී අය්යා හොල්මන් කරනවා කියල...මුත් එක දන්නවා...ඒත් කොහෙද මේ හු##නට සිහියක් නැනේ ඕක මතක් වෙන්න...අහ්හ් තව දෙයක් කොල්ලනේ...මූ එන්නේ අපේ එකාට ටිකක් පිටිපස්සෙන්ලු...අඩි දෙක තුනක් විතර...කෝම ඕම හරි මුට ටිකක් විතර බයත් හිතිලා ටික වෙලා යද්දී..කෝකටත් මූ පය ඉක්මන් කරලා ඇවිල්ලා....ඒත් අරුත් ඒ වේගෙන්ම එනවලු...කෝම හරි කොල්ලනේ මූ ආවලු කිරිහල ලගට..දන්නා එවුන් දන්නවා...නොදන්නා එවුන්ටත් කියන්ඩ ඕනනේ..කිරිහල කියන්නේ මචන්ලා campus එක ඇතුල වගේ තම..අර පාලු හරිය ඉවරයි...පාලු හරිය කිවේ කැලේ හරිය ඉවරයි..hostel building අනම් මනං තියෙන හරිය...එහෙත් පාලුයි තම..ආයේ මොකාද බන් ඔය වෙලාවට ඉන්නේ...කෝම හරි කිරිහල ගාවදි මූ හැරිලා බලල...මෙච්චර වෙලා කියව කියව ආපු එකා ආගිය අතක් නෑලු,...මේ දැන් ටිකකට කලින් කියව කියවා හිටපු එක...ඒ පාරනම් මූ පොඩ්ඩක් බය වෙලා...ඒත් මූ හිතල උගේ වැඩකට යන්න ඇති..මුට ගානක් නැතුව ඇති කියල...හිතා ගනිල්ලකෝ සුඋර් එකේ තරම....කොහොම වැදිල්ලක් වදින්ඩ ඇත්ද.....මොන දේ උනත් ටිකක් විතර අවුල් ගියපු නිසා මූ බට ගන්න යන ගමන නවත්තල අපහු යන්න තීරණය කලාලු...අර පාරේ යන්න ටිකක් බය නිසා වෙන පාරකින් අපහු ගල් බංගලාවටම යන්න තමා මුගේ තීරණය..මොන රට හරකෙක්ද කියල බලහල්ලකෝ...මොන කරන්ඩද ඉතින්...දෙකක් දාගත්තම අපි උනත් ඔහොමනෙ...
...
"අහ්හ් මල්ලි,..මොකෝ පේරාදෙණියට ගියේ නැද්ද " කියල හිනාවෙලා අහනවලු
...කෝමත් උගේ බය හිතෙන ගතියක් තිබිලම නෑ...පන්සලට පොඩ්ඩක් උඩින් වෙන්ඩ වගේ තියෙනවා කොල්ලනේ " චූ වංගුව " කියල එකක්....ආයේ හොල්මන් වලට නම් දරපු තැන..හෙන වන්ගුවක් තියනවා ඔතන...කෝම හරි අපේ විරයත් ඔය හරියට එද්දී ගැස්සිලා ඉදල තියෙන්නේ ටිකක්..මූ අහල
"අය්යේ ඔය තාම නම කිවේ නෑනේ...මට මතක නෑනේ ඔයාව..අපිට senior batch එකක කීවට දැකල පුරුදු ගතියක් නෑනේ " කියල...
මුටත් කටයි පුකයි වහ්ගෙන ඉන්ඩ බෑනේ..එතකොටම මචන්ලා අර මෙච්චර වෙලා පිටිපස්සෙන් අපු එකා ආතල් එකේ දුවගෙන වගේ ඇවිත් පාරේ මුගේ ඉස්සරහින් හිටගත්තලු..ඒ කරලා අත් දෙක දෙපැත්තට දාලා මූ යටිගිරියෙන් බෙරිහන් දෙන්න ගත්තලු
"ඇයි යකෝ..තොපිට මව මතක නැද්ද...මම රවී යකෝ..මම රවී.." කියල...
ඔන්න එතකොට තම අපේ වීරයාගේ වෙරි බින්දුවටම හිඳිලා තියෙන්නේ...අර සද්දේ මචන්ලා කන ඇතුලේ කීරි ගාන්න ගත්තලු...ඉවසගන්න බැරි තරම් වේදනාවක්ලු දැනුනේ කන් දෙකට..මූ එහෙමම කන දෙක අත් වලින් වහගෙන පාර මැද්දේ වාඩි වෙලා....අපේ සහපිරිවර සිහිය එහෙම ටිකක් ඇවිල්ල මුව හොයාගෙන එන කොටත් අපේ එකා පාර මැද්දේ ඉඳගෙන ඉන්නවලු...
පොඩි පොඩි වෙනස්කන් ඇති..ඒත් ඇත්ත කතාව....මොකද මේක මේ ලගදි ඇහිච්ච කතාවක්...raviගේ room එකේ ඉඳල අර මිනිය අඳුනගන්න ගියපු අයියෙක් මේ ලඟදි ආවා...එතකොට මේ කතාව ඇහුනේ...මම නිදිමර ගාතේ හිටියේ...
ලිවට පස්සේ ඇති දේකුත් නෑ වගේ බන්...ඔන්න ඔහේ දානවා...අද රූම් එකෙත් නෑ කව්රුත්...මේවා ලීවා වගේ නෙවේ..කොමද අද රෑ ඇඳ ගාව හිටගෙන හිටියොත් dial එක.."මල්ලි..මම රවී මල්ලි " කීවොත්.....
meke inna mal babata dawasak yakku set ekak athawara karala hodatama..
Thread ekakuth dala thibba..
........ මේව කොටන්න නිවාඩු විතරක් ලැබිල බෑ.... හාමිනේ ගෙදර නැතිවෙන්නත් ඕන......... පොඩි එකා නිදාගන්නත් ඕනෙ.......... ඕන් එහෙනම් දෙන්නටම තෑන්ක්ස් කරල......මැරිච්ච අම්මටත් පින් දීල වැඩේ පටන්ගත්ත........
........ හොඳ පවුල් පසුබිමකින් පැවත එන අපේ අම්මගෙ එකකුස උපන් බාලම නංගි වුනාට ඒකිනම් දෙකටම නැති බොන්ඩියෙක්........ පුන්චිඅම්ම ගැන එහෙම කියන්න හේතුව මේ අම්මන්ඩි හැරුනත් ලෙඩක්..... බැලුවත් ලෙඩක්...... දකින දකින හොඳ නරක හැම එකාටම හදි හූනියන් කරකර මේ අද්බූත දේවලින් උපරිම වින්දනයක් ලබන කෙනෙක්....... වෙන එකක් තියා තමුන්ගෙ අම්ම තාත්තත් බන්දවල ගේම් දෙන කෙනෙක්.................අම්ම දකුනෙ හොඳ පවුල්පසුබිමකින් පැවත එන්නියක්... කොහොමහරි අම්මට ලැබුනු ගුරුපත්වීම් හා ඒ සමගම තාත්තත් සෙට්වීම නිසා දෙන්න කොළඹ පදින්චියට පැමිනිය........ ඔයකාලෙ වෙනකොට අම්ම, අම්මගෙ සහෝදර සහෝදරියො, දෙමවුපියො ගැන බොහොම කලකිරීමෙන් හිටියෙ..... ඒකත් ඔවුන්ගේ කොළඹ පදින්චිය ස්තීර කරන්න හේතුවුනා....... ......... රෑ මද්දහනේ පරලවෙලා විවිධ කතා කියන...... විවිධ ගුරුහරුකම් ලබාදෙන මේ ආරූඩය ඔවුන් සිතුවෙ දේව ආරූඩයක් කියල........ ඒත් එය අපේ සොයාබැලීම් වලට අනුව පවුලින් පලිගන්න ආපු බලගතු මලපෙරේත දිශ්ටියක්........... ඉතින් අම්මගෙ පවුලෙ කට්ටිය මේ ඕපපාතික දේව ආරූඩය කියන කියන පදේට නටන්න ගිහින් විනාශ වුනා.......... ආච්චියි සීයයිත් අකාලයේ මියෑදුන........... සහෝදර සහෝදරියො පහුවෙලා හරි සත්ය තේරුම් අරගෙන පවුලෙන් ඈත්වුනා........... සහෝදර සහෝදරියන් දහදෙනෙක් හිටියත් පුන්චිඅම්ම අක්කර 20-30 ගානක දේපොල වස්තුව ඔක්කෝම හොර රහසේ දේවාරූඩය පිහිටින් ලියවගෙන............. තනියෙන් බුදුවෙන්න පෙරුම්පිරුව......... ....... මොකද කාල දාන්න ඉතුරුවෙලා තිබුන එකම පවුල අපේ පවුල විතරයි....... රත්තරන් අම්මට මොන ආරූඩයක් නොතිබුනත් හොඳ දැක්මක් හා ඉවක් තිබුන......... අම්ම මුන් හැරෙනකොට දන්නව මොකාටද එන්න කියල....... ඉතින් වැඩි ආරක්ශාවට මොනම හේතුවක් නිසාවත් අම්මගෙ පවුලේ කට්ටිය ගෙට ගන්න එපා කියල සම්මතයකට පැමිනිල තිබුන.......... 
සාමිකෙනෙක් හොයාගෙන හිටිය..... මිනිහ දකුනු ඉන්දියාවෙන් මෙහෙට ආපු පට්ටම වැඩකාරයෙක්....... ඉතින් පවුලේ කරදර, එකදිගට ප්රශ්ණ එනකොට අම්මල සාමි බලන්න ගියාම සාමි හැමවෙලාවෙම කකුල කොට ගෑනියෙක් ගැනමයි කියන්නෙ........ අම්මත් ඉතින් අහින්සක හොඳ එක, කොච්චර පට්ටම වැඩකාරයෙක් හොයාගෙන තිබුනත් කවදාවට එයා පුන්චිඅම්මගෙන් පලිගන්න එකට එක කරන්න ගියේ නෑ...... හැමවෙලේම කලේ පොඩි වියදමක් දරල කරදරයට අවශ්ය ප්රතිකර්ම කරගන්න එක පමනයි
...................... අක්කර ගානක දෙමවුපිය උරුමය විකුනලදාල කට්ටිය කිරිබත්ගොඩින් සුවිශාල නිවසක් මිලයට ගත්තා........ නීරෝගී දරුවො තුන්දෙනෙකුත් හදාගෙන ගොඩක් සුකෝපබෝගී ජීවිතයක් ගතකලා....................... ඒක හරි අද්බූත ස්තානයක්..... මැරිච්ච කෙනාගෙ හඬින් ඒ අදාල කෙනාගෙ සුපුරුදු වාග් විලාශයෙන් අදහස් හුවමාරුකරගන්නව........ අම්මගෙ අම්ම (ඒ කියන්නෙ අපේ ආච්චි ) පරලොව ගියාට පස්සෙ කල කතාබහේදී ආච්චි මොන පින්කමක් කලත් ගොඩදාන්න බැරි ඉතා දරුණු යක්ශණියක් වී ඇතිබවට හොයාගන්න පුලුවන් වුනා..... ඒත් අපිට හෝ අපේ පවුලට එයාගෙන් කරදරයක් නැතිබවත් පවසල තිබුන.......)........... හොඳට විපරම් කරල බැලුවහම ඒ මල් රවුම උඩ දෙහිගෙඩි, ලෝහ රූප, අලු, ඇටකෑලි, පාට වැලි, පබලු ආදී වූ ගොඩක් දේවල් තිබුන...... වත්ත ඇතුල විපරම් කරද්දි විසික්කරපු බිත්තර, තඹ සුරුන්ඩු ගහපු දෙහිගෙඩි, ආදී ගොඩක් දේවල් හොයාගන්න පුලුවන් වුනා....... 
....... මේකි මහරෑට ඇඟට පනින්න වගේ ඇවිත් නැතිවෙලා යනව........... කොහොමහරි මම මේකිව දෙපාරක් දැක්ක අම්ම එක්ක ඇඳේ නිදන් ඉන්නව....... මම කිවුවෙනැතතත් අම්මත් මේකිව දැකල තියෙනව............. වැඩේ පත්තුවුනේ අක්ක මේ හොල්මන දැකල බයවෙලා කෑගැහුවහම........සාමි බලන්න අවුරුදුගනනාවකට පස්සෙ යන්නවුනා........
බන්දල හෙන ජිල්මාට් එකක් දාල (සාමි අත්තම්ම ගැන දැනන් හිටියෙ නෑ.....) ආයෙ ගැලවීමක් පේනතෙක් මානෙ නෑ (ඈ යකෝ මේ බොන්ඩි තමුන්ගෙ අම්මව මේ පාහරවැඩවලට යොදාගෙනනෙ......පුදුම ලෝකයක්.....)...... සාමි කියපු දේවල පොඩි පොඩි වෙනස්කම් තිබුන නිසා අපි මළ උන් ගෙන්නන තැනට ගියා.............. කට්ටඩිය ආරූඩෙ ගත්තගමන් අම්මගෙ බෙල්ලට පැන්න....... බෙල්ල කන්න ට්රයි එක.... තාත්ත කට්ටඩියව ඇදල අරන් විසික්කරල දැම්ම....... මගෙ තාත්ත යකාට වඩා යකා කියල දැනගත්තෙ එදා තමයි....... කොහොමහරි එදා කට්ටඩියගෙ ඔලුව බිත්තියෙ වැදිල වැඩේ දෙල්වුනා...... මූ ලේත් පෙරාගෙන තොපිව තියන් නෑ මම තොපිව තියන්නෑකියල කෑගහනව........ කොහොමහරි දිස්ටිය ගියාට පස්සෙ අරූට ඩිස්පැන්සරියෙන් බෙහෙතුත් දාල අතට ගානකුත් දීල ශේප් කරල ගෙදර ආව............. ආච්චිට මුලින් ඔය වගේ වෛරයක් තිබුනෙ නැතිනිසා මෙතන මොකක් හරි ජිල්මාට් එකක් තියෙනබවත් සාමි කියපු දේ ඇත්තක් තියෙනබවත් ඔක්කෝටම තේරුනා............. යැකෝ වැඩකාරයත් බෑ කියනකොට කාගෙ සරණක්ද........ මරන් මැරෙමු කියල තාත්ත කිවුව..... ටිකවෙලාවකදි සාමි පොඩි යෝජනාවක් ගෙනාව......
.... අම්ම අහින්සකයි...... කරකියාගන්න දෙයක් නැතිනිසා කැමතිවුනා
.......
......... තාත්තට අඩුම කුඩුම ටික ගෙනත්දෙන්න කියල, ගනනක් කියන් නැතිව සන්තෝසෙන් දෙන් ගානකට වැඩේ කරලදෙන්න පොරොන්දුවුනා.............. ආයෙත් කිවුව මේ නොන්ඩිගහන ගෑනි අම්ම මැරෙන්න ඉස්සෙල්ල අම්මගෙ කකුල්දෙක ලඟට එනව කියල........................ අපේ ප්රශ්ණ නැතිවෙලා ගියා.....අවුරුදු ගනනාවක්ම කිසිම සද්දයක් බද්දයක් නැතිව ගෙවිල ගියා......... පුන්චිඅම්මල ගැන කිසිම ආරන්චියක් ලැබුන් නෑ...... ඒත් එකපාරටම පොඩිමාම ගෙදරට කඩා පාත්වුනා....... මිනිහ ඉන්නෙ නුවර....... පුන්චිඅම්ම හම්බෙන්න ඇවිත් යමින්ගමනෙ අම්මවත් බලන්න ඇවිත් *(අම්මගෙ පවුලෙන් ගෙදරට ගත්ත එකම එකා පොඩිමාම විතරයි ) මූ රෑ කෑම මේසෙදි මාරකතාවක් කිවුව.
.............. සිද්දිය මෙහෙමයි වෙලාතියෙන්නෙ..................තරහින් බලන් ඉඳල එකපාරටම ඇඟටකඩන්පැනල...... කෙල්ල බයවෙලා ගෙදර දුවල........... ගේට්ටුව ලඟදිම අම්මට කියල ආච්චි ඇඟට පැන්න කියල සිහිනැතිව වැටිල................ වැඩක් නෑ කතාකරල....... කෙල්ල මහරෑට පිස්සු කරනව වැඩියිලු..... මහ රෑට හීනෙන් ගේ පුරා ඇවිදිනවලු...... දවස් කීපයක් හීනෙන්ම ඇවිත් මහ උන් දෙන්නගෙ බෙල්ල මිරිකන්න හදල...... බේරගන්න බැරිතැන රෑට කෙල්ලව කාමෙරේ දාල දොර ලොක් කරල නිදාගන්නවලු. දවසක් කාමරේ ලොක් කරන්න අමතක වෙලා රෑ එකට විතර කෙල්ල ගෙදරින් පැනල ගිහින්........... මහ උන් දෙන්න රත්වෙලා හැමතැනම හොයල අන්තිමට ගෙවල් ලඟ පාලු සොහොනක් උඩටවෙලා හිනාවෙවී ඉන්නවලු.......................... මනුස්සය ලක්ශගානක සීට්ටුවක් පටන් අරන්, සීට්ටුවට හිටිය කට්ටිය පොල්ලක් තියල ඒක බේරන්න කඩ ඔක්කෝම උගස්කරල ඒවත් සින්න වෙලා....... අපි බලන්න ඇවිත්......................................... .......... සාමි කියල තිබුන ඒක ගෙදර ඉස්සරහ තියන්න කවුරුහරි පවුලට විපතක් කරන්න හැදුවොත් එයාට මේ පිලිමෙන් පොඩ්ඩක් අනතුරු ඇඟවෙනව කියල...... .......... අම්ම ටිකක් බයවෙන්නත් එක්ක මේ පිලිරුවේ බලය අතිනුත් දාල විස්තර කලා......... අන්තිමට කිවුව..... එක එක බල්ලො බැල්ලියො අපේ පවුලට එක එක අනවින කොඩිවින කරල තිබුන.......... අපි කරල තියෙන වැඩවලින් එක දහයවෙලා හම්බවෙන්නෙ......... කරපු උන්ට දැන් ඇපත් නෑ කියල......... ගෑනිගෙ ඇස් උඩගියා..... එයාගෙ අහින්සක ලොකුඅක්කගෙන් මේවගේ කතාවක් අහන්න කවදාවත්ම එයා හිතන් හිටියෙ නෑ............. අම්මෝ අක්කේ අපිනම් ඕව කරන් නෑ.......අපිනම් ඕවට නෑ.........මේක මහ බලගතු දෙයක් බව බලපුගමන් තේරෙනව කියල මාරුවෙලා ගියා....... ගෑනි ඊලඟ දවසෙම ගෙදර යන්න ලෑස්තිවුනා........... යනකොට අම්මට කියලගියේ අක්කෙ අපිට මේ පලදුන්නෙ අනුන්ට කරපු දේවල් තමයි කියල..........
...... අනික ඒ ගෑනි හොට බිම ඇනිලත් හැදෙන් නෑ.... දැක්කනෙ සීනි ගොට්ටෙ සීන් එක....... ඉතින් අපිට ඕකිට උදවු කරල ඉල්ලන් කන්න ඕනෙම නෑරොබොට් අයියා
බුදු අම්මේ මේක මාවැලක් වගේ දිගයිනෙ රොබොට් අයියා
DJnet
ඇගේ වෛරය වගේ ගෙඩිය පිටින් (සොරි සොරි..... ගෙඩි දෙක පිටින්) දාන්න ද????රොබොට් අයියා....... ඔය උඩ ඉන්න එකාට බැනපන්...... ඌ තමයි කිවුවෙ ගෙඩි දෙක පිටින් දාන්න කියල........... (.)(.)රොබොට් අයියා......
, ඔන්න ඔහේ ජනේලෙන් එලියට දමමි. හුටා ඒ කියලා කොහොමද ජනේලේ අරින්නේ බාත් රූම් එකටම යමි .. හෙට නාවොත් මගේ නම්බර් එක දන්න උන් කෝල් කරලා " හොල්මන් සීන් එකකට බය වෙලා , නූලක් දාන්න " කියලා ගෙදර අයට කියපියව් . අලි පැටියා......
දියවැඩියාව වත්ද? එහෙම අය සීනි කනවා වැඩියිනෙ
මේ උඹ අද ඔක්කෝම කතාටික කියවනවද?? හෙමින් සැරේ කියවපන්....... අනික සතියකින් ගෙදරයන ගෑනිට සීනි මොකටද?? )......... කොච්චර රස කෑමක් වුනත් කාගන්න බැරිවුන හිතේ අමාරුව යන්නත් එක්ක ඒජාතියෙම කෑමක් කඩෙන් අරන් ඇවිත් කට්ටියත් එක්ක සන්තෝසෙන් කනව රොබොට් අයියා.......
එල රොබට් අයියා එල ..අර රජතුමාගේ සීන් එකත් ඉක්මනට කියන්න..
චූ කරන්න බාත් රූම් යන්නත් බයයි බයයි වගේ දැනේ
රොබොට් අයියා...............
හි...හි....
එනිවේ නයිස් ගෙස් මචන්...... ඒත් වෙච්ච සිද්දීන් හා එයාගෙ ඉතිහාසය බලනකොට එයා කෑම වලට යම් යම් දේ කලවම්කරල එක එක මතුරපු විශ කන්න දෙන්න හරි හපනි.......... මොන දේ කලත් මොන මැතිරිල්ල කලත් කොහොමින් හරි බල බිඳගන්න පුලුවන්..... ඒත් දෙයක් කැවුනොත්නම් පුතේ බඩුම තමයි...... උගුරෙන් පහලට දාගන්න පහසුව නෑ වමාරන්න ගියාම......මොකද මේ ජීවම් කල විශ ඇඟේ තැන්පත් වෙලා කවදහරි හොයාගන්න බැරි ලෙඩ හැදෙනව...... මම ඔය ගැන කතාවකුත් ලියල ඇති.......
ඔය සීනි ගොට්ට ගැන අපේ පවුලේම මතය, පුන්චිඅම්ම තවත් අන්චියක් අදින්න ගෙනාපු දෙයක් විදියට....... මේකි අම්මගෙන් ගෙදරට දාල තියෙන ආරක්ශාව හා ඒ නිසා හදි හූනියන් කරන උන්ට වෙන හානිය අහල උන්ට තවත් කෙලවෙයි කියල බයටම තමයි ඕක අරන් මාරුවෙලා ගියේ........
මට කියපන්, උබ උඹේ ජීවිතේට ගෙදරකට ගෙනත් දීපු සීනිගොට්ටක් වගේ සුලු වටිනාකමක් තියෙන දෙයක් ආයෙත් හොරෙන් අරන් ගිහින් තියෙනවද????
ඕක තමයි අපිට තියන සැකය......
අනික අපි ඔය සීන් හොඳට පාස්කරල තියෙන්නෙ....... කවුරුහරි මොනව හරි කනජාතියක් ගෙනාවොත් ඒක උන්ටමයි කවන්නෙ....... ඉතුරු ටික පුද්ගලය ගියපු හැටියෙ එලියට විසික්කරල දානව...... අඩුගානෙ ගෙදර බල්ලටවත් කන්න දෙන් නෑ (බල්ල කියුවට ඌ අපි ඔක්කෝගෙම පන
අනෙක මෙවැනි පෞද්ගලික අත්දැකීම් හැමෝම බෙදාගන්නවත් බෝහෝ වෙලාවට අඩුයිනෙ අන්තර් සමාජයෙදි.
