බොහොම ස්තුතියි මේ වගේ අර්ථවත් දෙයක් දැම්මට.
මගේ ජීවිතය විනාශ වුනේ මගේ පළමු ආදරය නිසා. දැන් මට වයස 38යි. දැන් මම ජීවිතය ගොඩනගාගෙන ඉන්නේ. මට මගේම කියල ගෙයක් වාහනයක් තියෙනවා. හොඳ බිරිඳක් , පුතුන් දෙදෙනෙක් ඉන්නවා.
මම ඉස්සෙල්ලම ආදරය කරේ සාමාන්ය පෙළ කරාට පස්සේ උසස් පෙළ පංති යන කාලේ. අක්කා කෙනෙකුට. එයාට කොල්ලෙක් ඉන්නවා කියල දැනගෙනත් මම හිතින් එයාට ආදරේ කරා. පන්ති නොපැවතුන එක දවසක මල්වත්තේදී මං එයාට ආදරේ ප්රකාශකරා. පුදුමය කියන්නේ එයාට කොල්ලෙක් ඉඳලත් මට කැමති උනා.
එදා ඉදන් පංති කට් කර කර මම මල්වත්තේ, ෆිල්ම් හෝල්, වැව රවුමේ රස්තියාදු උනා. උසස්පෙළට ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී ගෙදරට මේක අහුඋනා.
අන්තිමට A/L Maths කරලා F හතරයි.
මම ෆේල් උනාට පස්සේ එයා වෙන මුස්ලිම් කොල්ලෙක් බැඳගත්තා. මම මේ ලෝකේ තනිඋනා. (ඒ නිසා අදටත් මට මුස්ලිම් එවුන් පෙන්නන්න බැහැ.)
හොදවෙලාවට (මගේ වාසනාවට) මට රත්තරන් යාලුවෝ ටිකක් හිටිය නිසා හොඳ රස්සාවක් හොයාගන්න පුළුවන් උනා.
ආපසු මට මගේ ජීවිතය දිහා හැරිලා බලද්දී මටම දුකයි මගේ ජීවිතය මමම විනාශ කරගත්ත නේද කියලා.
මමත් එළකිරි පොඩි එවුන්ට කියන්නේ, ඉගෙනගන්න කාලේදී ඉගෙනගනිල්ලා. පහුකාලේදී අපි හිතනවටත් වඩා හොඳ ලස්සන ගුණයහපත් කෙල්ලෙක් හොයාගන්න පුළුවන්. හොඳ ස්ථාවරයක් හදාගෙන අවුරුදු 30න් විතර කසාද බැඳපල්ලා.
උඹලා සියලුදෙනාට තෙරුවන් සරණයි..........
චී චී එහෙම නෑ අපි ඔය කඩන්න බැරි මිදි වලු වලට උඩ පනින් නෑනෙ 
නැන්දියො මේක ඊට වඩා බරපතල සෝක ජනක හද කකියන සීන් එකක් 
ඒව ඉතින් කොහොම කියන්නද කාට කියන්නද
