රෝස කටු - නවකතාව

Dinushasankalpa

Well-known member
  • Feb 7, 2009
    56,439
    4,158
    113
    කඩවත
    සොවින් පිරි මගේ හදවත තුළින් මතුවෙවී පිටවන
    හැඟුම් කැටිගැසී ගෙනදෙයි සිතට වේදනා
    සුවෙන් මා එදා සැතපුණු යහන් මත මහත් විෂ කටු
    තිබෙන්නා වු ලෙසට දැනෙයි ගතට වේදනා

    ගතත් වේදනාවෙන් පිරි සිතත් සෝ දුකින් බර වී
    දෙනෙත් අධම වී තිබුණත් ඉනුත් නැහැ සුවේ
    කණත් බිහිරි වී නැතිමුත් අමුත්තක් වෙලා නැහැ කිසි
    එහෙත් ඉන් හොඳක් මිහිරක් මෙතෙක් නෑ ඇසී
    මෙතෙක් නැහැ ඇසී

    දෙඅත් සහ දෙපා කොරවී නැතත් ඉන් ලබන්නට හැකි
    කිසිත් සම්පතක් සතුටක් මෙතෙක් නැහැ ලැබී
    මිහිරි යන වඳන පමණක් අසා ඇති නමුත් ඒ තුල
    ඇහිරිලා තිබෙන අරුතක් මෙතෙක් නෑ ඇසී
    මෙතෙක් නැහැ ඇසී

    --

    මා හද අසපුව කුසුමින් සැරසුව ඒ මල්බර දෑතයි
    ජීවන මහ මඟ කැල්මෙන් හෙලිකල ඒ නිල්මිණි දෑසයි
    දකින තුරු සිත දැඩි අවිවේකයි

    සෙනෙහස බොඳි බැඳ හිසින් දරා
    සැනසෙමි පිණි දිය රැගෙන පෙරා
    සැතපෙන කුටියක ඇය ආ අන්දම
    සුවඳ සිහිනයකි භවය පුරා

    මුවින් අමුධ බිඳු බිඳු වෑහේ
    සිතුම් පැතුම් එකිනෙක පෑහේ
    දායාදය ලෙස අබැටක් නොපතමි
    ඇගෙ නොකැළැල් හද මට සැහේ
    :sorry::sorry::sorry:
     

    Dinushasankalpa

    Well-known member
  • Feb 7, 2009
    56,439
    4,158
    113
    කඩවත
    යාන්තන් පිටු ඩෙකක් දාල. ටිකක් වැඩිපුර ඩාපන්කො:dull:
    :angry::angry::angry: පිටු දෙක උනාට වෙනදා දාන වචන ගානම දාලා තියෙන්නේ.. පිටුව දිග වැඩියි පෙන්නෙ නැද්ද :oo:
     

    Dinushasankalpa

    Well-known member
  • Feb 7, 2009
    56,439
    4,158
    113
    කඩවත
    4.gif
     

    Dinushasankalpa

    Well-known member
  • Feb 7, 2009
    56,439
    4,158
    113
    කඩවත
    රටා තියලා ඇමඳපු මගෙ හිත් මළුවේ
    අපිළිවෙලට සක්මන් කළ සුදු මැණිකේ
    යන්න ගිහින් කල් ගෙවුණට හොර රහසේ
    තාමත් හැඩිවෙලා මගේ හිත වැලපේ

    නුඹ ගැන ඔය රතු තොල් ගැන කවි ලියලා
    ලියන්න බැරි තරමට පන්හිඳ ගෙවිලා
    අතරින් පතරට සුදු වන කෙස් දැකලා
    තුරුණු හිතට තනිකම ගැන දුක හිතුණා

    පණ තරමට පෙම් කළ නුඹ කෝ කියලා
    අසයි සරඳමට මිණිසුන් හිඳහිටලා
    අපේ මතක රැඳවුණු තැන් අතහැරලා
    යන්න හිතෙනවා මට ගම රට දාලා

    --

    නියගලා මලක් වෙලා පිපී මගෙ හද උයනේ
    ආදරෙයි කියා මගේ හිතට සිසිල ගෙනාවේ
    කොයිතරම් රුවැති මල් පිපුණත් නෑ මා පැතුවේ
    නියගලා මලේ රුව විතරයි මා නම් දුටුවේ

    මුළු හදින් එදා මට පෙම්කල අහිංසකාවී
    මගෙ සෙනෙහෙ අරන් යන්න ගියා කොහෙදෝ සැඟවී
    හිත හදාගන්න බෑ මට නම් හැඬුවත් වැලපී
    ජීවත් වන හැම මොහොතක ඉපදෙනවා මැරි මැරී

    ලස්සන දුටුවත් පෙරදා මා නියගලා මලේ
    විශ සඟවාගෙන ඉන්නා බව නම් නෑ සිතුවේ
    ඔබ ගිණි අවුලා අළු කරදා මගේ ආදරේ
    හැරගිය දා සිට සැනසීමක් නෑ මගේ හිතේ
    :(:(