දැකපු සරාගීම දේ
මම එළකිරි එකට ඇවිත් නිතරම මේකේ යන දේවල් කියවනවා. ඒ නිසා මම හිතුවා මමත් මොනවා හරි දාන්න ඕනේ කියලා. ඒත් මම දාන්න කියලා බලපු හැම දෙයක්ම වගේ මේකේ මීට කලින් පල වෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා අන්තිමට තීරණය කළා මගේම ජීවිතේ සිදුවීමක් කට්ටියට කියන්න. මේකට කට්ටිය කැමති වෙයිද නැද්ද කියලා නම් මම දන්නේ නෑ. ඒත් මේක තමයි මම මගේ ජීවිතේ විඳපු සුන්දරම අත් දැකීම.
මම එතකොට හිටියේ උසස් පෙළ පන්තියේ. මම ඉස්කෝලේ යන්න බස් එකට නගින තැනින්ම බස් එකට නගින ලස්සන අහිංසක කෙල්ලෙක් හිටියා. ගොඩක් තැන්පත්. හරිම ලස්සනයි. මම එයාව දැකපු මොහොතේ ඉඳන්ම ඒ කෙල්ලට ආදරේ කළා හිතින්. මගේ හිතේ හිටපු සිහින කුමාරි තමයි එයා ඒ කාලේ.
කොහොමහරි මම ඒ කෙල්ල ගැන ගොඩක් විස්තරත් හොයා ගත්තා. පවුලේ එකම ළමයා. නම භක්ති. එයාටම ගැලපෙන නම. මම දවස ගානෙම දකිනවා. මොකද ඉස්කෝලේ යන්නත් පන්ති යන්නත් එන්නේ මම නගින බස් හෝල්ට් එකටම නිසා.
මට ඒ කෙල්ල ගැන බැඳීමක් ඇති වෙන්න විශේෂ හේතුවක් වුණේ එයාගේ මම දැකපු සංවර කම. කවදාවත් ඇඟ පේන්න ඇඳුම් ඇන්දේ නෑ. බ්ලව්ස් වුනත් ඇන්දේ ගොඩක් වෙලාවට අත් දිග ඒවා. ලස්සන ෆිගර් එකක් තිබ්බත් ඇඟ බේරිලා පේන්න කලිසමක්වත් ඇන්දේ නැහැ. ඒ නිසා එයා අනිත් හැම කෙල්ලෙක්ටම වඩා විශේෂයි.
ඒ දවස්වල අපේ නෑදැයෝ වෙන අක්ක කෙනෙක්ගෙන් මම පොතක් ඉල්ලගෙන තිබුණා. ඒ අක්කට ඒ පොත ආපහු දෙන්න යන්න වෙලාවක් නැතුව හිටියේ. එයාට මම කෝල් කරලා ඇහුවහම ඇහුවා අර ගෑණු ළමයාව දන්නවද කියලා. එයාට දෙන්න කියලා කිව්වා. එයාගේ යාලුවෙක් ඒ අක්කගේ යාලුවෙක් කිව්වා.
මමත් ඉතින් පොතත් අරන් ලස්සන වෙලා උදේ පාන්දරම ගියා අර කෙල්ලගේ ගෙදරට. එතකොට වෙලාව උදේ 7ට විතර වගේ. මම ගෙදර ගාවට ගිහින් බලද්දී ඒ ගෙදර වයසක ගෑණු කෙනෙක් ඉන්නවා දැක්ක. පස්සේ දැන ගත්තේ ඒ එයාගේ ආච්චි කියලා. මම එයාගෙන් ඇහුවා භක්ති ඉන්නවද කියලා. ඒ ආච්චි මගේ ගාවට ඇවිත් මම කවුද කොහේද කියලා විස්තර අහන්න පටන් ගත්තා. කොහොම හරි මම විස්තර කිව්වහම ඒ ආච්චි අපේ අම්මව අඳුරනවා කිව්වා හොඳටම. ගේට්ටුව ඇරලා මට ඇතුලට එන්න කිව්වා. මමත් ඉතින් ඇතුලට ගියා.
මම දැන් ගේ ඉස්සරහ දොර ගාව ඉන්නවා පොතත් තියාගෙන. ආච්චි කතා කළා දෝණි කියලා. අර කෙල්ල කාමරයක් ඇතුලේ ඉඳන් ආව ඇයි ආච්චි කියාගෙන. ඒකි ඒ වෙලාවේ ඇඳන් හිටියේ චූටිම චූටි කොට කලිසමක්. කලවා දෙක ඔක්කොම එළියේ. කකුල්වල උඩම හරියත් එළියේ. සුදුම සුදුයි. මට හික් ගෑවුනා. හෙනම සංවර විදියට ඇඳුම් අඳින, කවදාවත් ඩෙනිමක්වත් අඳිනවා දැකලා නැති කෙල්ල ගෙදරට ඇඳන් ඉන්න එක දැකලා.
ඒකිට මම ඉන්නවා දැක්ක ගමන් කරගන්න දෙයක් නැති වුණා. මම ඉන්නවා දැක්ක ගමන් එන වේගේ අඩුවුනා. ඒත් එක්කම ඒකිත් නොදැනුවත්වම වගේ පහල බැලුනා ඇඳන් ඉන්න එක දිහා.ඒ ගමන්ම එක අතකින් කලිසමේ යට හරියෙන් හිමීට පහලට ඇද්දා. ආයෙත්ම මතක් වෙලා වගේ මගේ දිහා බැලුවා මම දැක්කද කියලා. මමත් වශී වෙලා වගේ බලන් ඉන්නවා ඒකිත් දැක්ක. මගෙත් පපුව එකසිය ගානට ගැහෙනවා.
මේකි මගේ ගාවට ඇවිත් පුදුම වෙලා වගේ මගේ දිහා බැලුවා. මම ඇහුවා "මේ පොත රුවන්ති අක්කට දෙන්න පුලුවන්ද කියලා අද ක්ලාස් එකේදී" කියලා. ඊට පස්සේ මම විස්තරේ කිව්වා. ඒත් වචන පැටලෙනවා සැරෙන් සැරේ. මේකිටත් තේරුණා මටත් අවුල් කියලා. ඒකිටත් ලාවට වගේ හිනා. කොහොමහරි ඒකි ඔලුව වනලා පොත ගත්තා. ඊට පස්සේ ආච්චි කියන්න ගත්තා මම කවුද කියලා ඒකිට. ඒකි මගේ දිහා බලලා කරන්න දෙයක් නැතුවට වගේ ලාවට හිනාවක් දැම්ම. ඒ ගමන් සැරේන් සැරේ කලිසමේ වාටියෙන් පහලට අදිනවා. මමත් සැරෙන් සැරේ කකුල් දෙක දිහා බලනවා. ඒ විනාඩි 2 කල්පයක් වගේ දැනුනේ.
ඊට පස්සේ මේකි පොත අර ගත්තු ගමන් හැරිලා ගේ ඇතුලට ගියා. ඒ වෙලාවේ තමයි දකින්න ලැබුණු ලස්සනම දේ දැක්කේ. අර චූටි කලිසම පස්ස පැත්තටම ඇලිලා වගේ. පස්ස වට්ටක්කා ගෙඩියක් වගේ ඉලිප්පිලා පේනවා හොඳට. ඒ මදිවට කලිසම ඒකිගේ පස්ස පැත්තේ දාරේ මැදින් ඇතුලට ගිහින්. මේකි ආපහු යන ගමන් එක අතකින් ඒක හැදුවා. ඒ කියන්නේ මම බලන් ඉන්නවා කියලා ඒකිට හිතෙන්න ඇති.
මේක තමයි මම දැකපු සරාගීම දේ ජීවිත කාලෙටම. ඊට පස්සේ කොච්චර දේවල් දැක්කත් මේ සිදුවීම වගේ හිතට වැදුණු දෙයක් දැකලා නෑ කවදාවත්. මට හිතාගන්න බැරි වුණේ ඇයි එලියට යද්දී ඕනෙවටත් වඩා සංවර විදියට ඇඳුම් අඳින කෙල්ල ගෙදරට මේ වගේ ඇඳුම් අඳින්නේ කියන එක.
මෙන්න මේ වගේ ලා රෝස පාට කොට කලිසමක් එදා ඇඳන් හිටියේ
මම එළකිරි එකට ඇවිත් නිතරම මේකේ යන දේවල් කියවනවා. ඒ නිසා මම හිතුවා මමත් මොනවා හරි දාන්න ඕනේ කියලා. ඒත් මම දාන්න කියලා බලපු හැම දෙයක්ම වගේ මේකේ මීට කලින් පල වෙලා තියෙනවා. ඒ නිසා අන්තිමට තීරණය කළා මගේම ජීවිතේ සිදුවීමක් කට්ටියට කියන්න. මේකට කට්ටිය කැමති වෙයිද නැද්ද කියලා නම් මම දන්නේ නෑ. ඒත් මේක තමයි මම මගේ ජීවිතේ විඳපු සුන්දරම අත් දැකීම.
මම එතකොට හිටියේ උසස් පෙළ පන්තියේ. මම ඉස්කෝලේ යන්න බස් එකට නගින තැනින්ම බස් එකට නගින ලස්සන අහිංසක කෙල්ලෙක් හිටියා. ගොඩක් තැන්පත්. හරිම ලස්සනයි. මම එයාව දැකපු මොහොතේ ඉඳන්ම ඒ කෙල්ලට ආදරේ කළා හිතින්. මගේ හිතේ හිටපු සිහින කුමාරි තමයි එයා ඒ කාලේ.
කොහොමහරි මම ඒ කෙල්ල ගැන ගොඩක් විස්තරත් හොයා ගත්තා. පවුලේ එකම ළමයා. නම භක්ති. එයාටම ගැලපෙන නම. මම දවස ගානෙම දකිනවා. මොකද ඉස්කෝලේ යන්නත් පන්ති යන්නත් එන්නේ මම නගින බස් හෝල්ට් එකටම නිසා.
මට ඒ කෙල්ල ගැන බැඳීමක් ඇති වෙන්න විශේෂ හේතුවක් වුණේ එයාගේ මම දැකපු සංවර කම. කවදාවත් ඇඟ පේන්න ඇඳුම් ඇන්දේ නෑ. බ්ලව්ස් වුනත් ඇන්දේ ගොඩක් වෙලාවට අත් දිග ඒවා. ලස්සන ෆිගර් එකක් තිබ්බත් ඇඟ බේරිලා පේන්න කලිසමක්වත් ඇන්දේ නැහැ. ඒ නිසා එයා අනිත් හැම කෙල්ලෙක්ටම වඩා විශේෂයි.
ඒ දවස්වල අපේ නෑදැයෝ වෙන අක්ක කෙනෙක්ගෙන් මම පොතක් ඉල්ලගෙන තිබුණා. ඒ අක්කට ඒ පොත ආපහු දෙන්න යන්න වෙලාවක් නැතුව හිටියේ. එයාට මම කෝල් කරලා ඇහුවහම ඇහුවා අර ගෑණු ළමයාව දන්නවද කියලා. එයාට දෙන්න කියලා කිව්වා. එයාගේ යාලුවෙක් ඒ අක්කගේ යාලුවෙක් කිව්වා.
මමත් ඉතින් පොතත් අරන් ලස්සන වෙලා උදේ පාන්දරම ගියා අර කෙල්ලගේ ගෙදරට. එතකොට වෙලාව උදේ 7ට විතර වගේ. මම ගෙදර ගාවට ගිහින් බලද්දී ඒ ගෙදර වයසක ගෑණු කෙනෙක් ඉන්නවා දැක්ක. පස්සේ දැන ගත්තේ ඒ එයාගේ ආච්චි කියලා. මම එයාගෙන් ඇහුවා භක්ති ඉන්නවද කියලා. ඒ ආච්චි මගේ ගාවට ඇවිත් මම කවුද කොහේද කියලා විස්තර අහන්න පටන් ගත්තා. කොහොම හරි මම විස්තර කිව්වහම ඒ ආච්චි අපේ අම්මව අඳුරනවා කිව්වා හොඳටම. ගේට්ටුව ඇරලා මට ඇතුලට එන්න කිව්වා. මමත් ඉතින් ඇතුලට ගියා.
මම දැන් ගේ ඉස්සරහ දොර ගාව ඉන්නවා පොතත් තියාගෙන. ආච්චි කතා කළා දෝණි කියලා. අර කෙල්ල කාමරයක් ඇතුලේ ඉඳන් ආව ඇයි ආච්චි කියාගෙන. ඒකි ඒ වෙලාවේ ඇඳන් හිටියේ චූටිම චූටි කොට කලිසමක්. කලවා දෙක ඔක්කොම එළියේ. කකුල්වල උඩම හරියත් එළියේ. සුදුම සුදුයි. මට හික් ගෑවුනා. හෙනම සංවර විදියට ඇඳුම් අඳින, කවදාවත් ඩෙනිමක්වත් අඳිනවා දැකලා නැති කෙල්ල ගෙදරට ඇඳන් ඉන්න එක දැකලා.
ඒකිට මම ඉන්නවා දැක්ක ගමන් කරගන්න දෙයක් නැති වුණා. මම ඉන්නවා දැක්ක ගමන් එන වේගේ අඩුවුනා. ඒත් එක්කම ඒකිත් නොදැනුවත්වම වගේ පහල බැලුනා ඇඳන් ඉන්න එක දිහා.ඒ ගමන්ම එක අතකින් කලිසමේ යට හරියෙන් හිමීට පහලට ඇද්දා. ආයෙත්ම මතක් වෙලා වගේ මගේ දිහා බැලුවා මම දැක්කද කියලා. මමත් වශී වෙලා වගේ බලන් ඉන්නවා ඒකිත් දැක්ක. මගෙත් පපුව එකසිය ගානට ගැහෙනවා.
මේකි මගේ ගාවට ඇවිත් පුදුම වෙලා වගේ මගේ දිහා බැලුවා. මම ඇහුවා "මේ පොත රුවන්ති අක්කට දෙන්න පුලුවන්ද කියලා අද ක්ලාස් එකේදී" කියලා. ඊට පස්සේ මම විස්තරේ කිව්වා. ඒත් වචන පැටලෙනවා සැරෙන් සැරේ. මේකිටත් තේරුණා මටත් අවුල් කියලා. ඒකිටත් ලාවට වගේ හිනා. කොහොමහරි ඒකි ඔලුව වනලා පොත ගත්තා. ඊට පස්සේ ආච්චි කියන්න ගත්තා මම කවුද කියලා ඒකිට. ඒකි මගේ දිහා බලලා කරන්න දෙයක් නැතුවට වගේ ලාවට හිනාවක් දැම්ම. ඒ ගමන් සැරේන් සැරේ කලිසමේ වාටියෙන් පහලට අදිනවා. මමත් සැරෙන් සැරේ කකුල් දෙක දිහා බලනවා. ඒ විනාඩි 2 කල්පයක් වගේ දැනුනේ.
ඊට පස්සේ මේකි පොත අර ගත්තු ගමන් හැරිලා ගේ ඇතුලට ගියා. ඒ වෙලාවේ තමයි දකින්න ලැබුණු ලස්සනම දේ දැක්කේ. අර චූටි කලිසම පස්ස පැත්තටම ඇලිලා වගේ. පස්ස වට්ටක්කා ගෙඩියක් වගේ ඉලිප්පිලා පේනවා හොඳට. ඒ මදිවට කලිසම ඒකිගේ පස්ස පැත්තේ දාරේ මැදින් ඇතුලට ගිහින්. මේකි ආපහු යන ගමන් එක අතකින් ඒක හැදුවා. ඒ කියන්නේ මම බලන් ඉන්නවා කියලා ඒකිට හිතෙන්න ඇති.
මේක තමයි මම දැකපු සරාගීම දේ ජීවිත කාලෙටම. ඊට පස්සේ කොච්චර දේවල් දැක්කත් මේ සිදුවීම වගේ හිතට වැදුණු දෙයක් දැකලා නෑ කවදාවත්. මට හිතාගන්න බැරි වුණේ ඇයි එලියට යද්දී ඕනෙවටත් වඩා සංවර විදියට ඇඳුම් අඳින කෙල්ල ගෙදරට මේ වගේ ඇඳුම් අඳින්නේ කියන එක.
මෙන්න මේ වගේ ලා රෝස පාට කොට කලිසමක් එදා ඇඳන් හිටියේ
Last edited:
