මගෙ යාලුවෙක් ඕකෙ හිටිය කරන්ට් අල්ලන්න. පේෂන් කෙනෙක්
ඌ කැමති නෑ දානෙ දෙන්න එන උන්ට, ඌ ඒව ගන්නෙත් නෑ. ඒව බෙදන උන් මූන පුක කරගෙන අමුතු අසරන බැල්මක් දාගෙන ඕව බෙදනව කියල ඌ කියන්නෙ. ඔහොම උන් ආව ගමන් ඌ කරන්නෙ ඇදෙන් බැහැල පුටුවේ වාඩිවෙන එක. එතකොට හිතන්නෙ ලෙඩෙක් බලාගන්න ආව කෙනෙක් කියලනෙ.
ඒ එක්කම තට්ටයෙක් ඇවිත් ජීවිතේ ඔහොම තමයි කියල බන කියනව, ඌ කියන ඒව ඇහුවම ජීවිතේ ගැන තියෙන බලාපොරෙත්තුවත් නැතිවෙනව ලෙඩ්ඩුන්ට.
ඒ අතරෙ එකෙක් ඇවිත් පොත් විකුණනව ඌ ලගට ඇවිත් " ඔය ලෙඩේට මේ පොත හොදයි"
අපෙ එකා. " තම්බල කෑවමද හොදවෙන්නෙ. පල හුත්තිගෙ පුතා"
මං කියන්නෙ ඔයවගේ තැන් පොසිටිව් වයිබ් එකට තියන්න ඕන. තට්ටයොන්ට යන්ඩ දෙන්ඩ හොදනෑ. ඕකුන් ජුකයි ජුකයි ගෑවම හොදට ඉන්න උනුත් ඩිප්රෙස් වෙනව. පව් ලෙඩ්ඩු.
අර එක තට්ටයෙක් දොස්තරලට බනිනව ලෙඩ්ඩුන්ට තැඹිලි පොවන්න දෙන්නෙ නෑ කියල. ඌව දැකල මේක මතක් උනේ.
ඌ කැමති නෑ දානෙ දෙන්න එන උන්ට, ඌ ඒව ගන්නෙත් නෑ. ඒව බෙදන උන් මූන පුක කරගෙන අමුතු අසරන බැල්මක් දාගෙන ඕව බෙදනව කියල ඌ කියන්නෙ. ඔහොම උන් ආව ගමන් ඌ කරන්නෙ ඇදෙන් බැහැල පුටුවේ වාඩිවෙන එක. එතකොට හිතන්නෙ ලෙඩෙක් බලාගන්න ආව කෙනෙක් කියලනෙ.
ඒ එක්කම තට්ටයෙක් ඇවිත් ජීවිතේ ඔහොම තමයි කියල බන කියනව, ඌ කියන ඒව ඇහුවම ජීවිතේ ගැන තියෙන බලාපොරෙත්තුවත් නැතිවෙනව ලෙඩ්ඩුන්ට.
ඒ අතරෙ එකෙක් ඇවිත් පොත් විකුණනව ඌ ලගට ඇවිත් " ඔය ලෙඩේට මේ පොත හොදයි"
අපෙ එකා. " තම්බල කෑවමද හොදවෙන්නෙ. පල හුත්තිගෙ පුතා"
මං කියන්නෙ ඔයවගේ තැන් පොසිටිව් වයිබ් එකට තියන්න ඕන. තට්ටයොන්ට යන්ඩ දෙන්ඩ හොදනෑ. ඕකුන් ජුකයි ජුකයි ගෑවම හොදට ඉන්න උනුත් ඩිප්රෙස් වෙනව. පව් ලෙඩ්ඩු.
අර එක තට්ටයෙක් දොස්තරලට බනිනව ලෙඩ්ඩුන්ට තැඹිලි පොවන්න දෙන්නෙ නෑ කියල. ඌව දැකල මේක මතක් උනේ.
