මේ ක්ලාස් එකේ අවසාන දවස
දරුවො හැමෝගෙම ඇස්වල කදුලු කැට පුරෝගෙන ගියේ..
දන්නවද,
දැන් ඔයාල යන්න පුතේ ගෙවල්වල කිව්වත්,
යන්න හිතක් නෑ ඒ දරුවන්ගෙ,
ඒ තරම් බැදීමක්...
හැමෝම යනකල් ඉදල,
දුන්න ගිෆ්ට් එක (ෆොටෝ එක)
දිහා මන් තනිවම බලාගෙන ඉද්දි
ඒ අතර,
යන්න ගියපු දුවක්
ආයෙත් දුවගෙන ආවෙ අඩාගෙන
කිව්ව වචන ටික තදින්ම දැනුන හිතට
සර්
මට ඔයා මගේම තාත්ත වගේ
මන් ඔයා කියපු හැම දේම හොදටම පිලි පදිනවා
මට දුකයි සර්ව දාල යන්න
මේ කෙල්ල ඉකි ගගහ අඩද්දි
ඒ හිත
පරෙස්සම් කරන්න
තාත්තෙක් ඕනමයි නේද කියල මට හිතුන
ඒ දරුව ගැන මන් දන්නෙ පොඩි කාලෙ ඉදන්මයි
තාත්තගෙ ආදරේ ලැබුනෙ නෑ මට වගේම...
ඒත් එක්කම තව දෙයක්,
දුවෙක් මේ ලෝකෙට ඉපදීම පවක් කියපු
ඒ ස්වාමීන් වහන්සේ ගැන කිසිවක් නොකියමි
යශෝදරාව
අප බෝසතුන්ටත්
සුද්දෝන පවුලටමත්
මුලු ලෝකයකටමත්
උතුන් දියණියක් උනේ
මුන් වහන්සේලා වගේ
සමාජය ඉදිරියේ පොරක් වෙන්න දගලන්න නෙවෙයි
ඇත්තටම ශීලයක් සම්පූර්ණ කරන්නම උත්සහ කරපු නිසා...
කිත්සිරි දිසානායක
