ෆේක් එකකින් ආවෙ මටත් මගෙ කතාව දාන්න හිතුනු නිසයි බන්.
මම කු/ගල පැත්තෙ ඩයල් එකක්,ඒ කාලේ ඔ/ලෙවල් කරලා ගෙදර වෙලා හිටියේ,ලොකුම විනෝදාංශෙ තමයි බස් එකේ නැගලා ඔලුව හැරුනු අතේ රවුම් ගහලා ගෙදර එන එක.අදටත් එහෙමම තමයි,
වෙනදා වගේම මේ කියන දවසෙ මම ගියෙ නුවර.පැය එක හාමාරට නුවරට බස් එක යනවා මචන්,නුවර ගිහින් රවුම් ගහලා ආයෙත් හවස කු\ගල එන්න පිටත් උනා,කොහොම හරි කටුගස්තොට හරියට එද්දින් එකටම වහිනවා,සෙනග කට කපලා බස් එකේ.ඒ මදිවට ආතල්ම දේ වැහි කළුවර මචන්ලා.ටික දුරක් ඔහොම එද්දින් හිටගන ආව මට ඉඳගන්න චාන්ස් එකක් හම්බුනා.බබාලා හම්බවෙන්න ඉන්න උන් ඉන්නවද?නාකි උන් ඉන්නවද?සීට් එකේ ඉන්නෙ මොකාද බැලුවෙ නෑ.මම ඉඳගත්තා.ඉඳගනයි බැළුවෙ එහා පැත්තෙ ඉන්න එකා මොකෙක්ද කියලා.කෙල්ලෙක් මචන්,එච්චර ලස්සන නෑ,සාමාන්ය මහතක් තිබුනෙ.අවුරුදු 16,17ක් නම් ශුවර්.,ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳලා හිටියෙ ඩෙනිමක් ගහලා තිබුනෙ.සීතලත් එක්ක ෆෝම් වෙලා හිටියත් මොකුත් අතපත ගාන්න මම බය උනා බන්.මොකද එක පාරක් පොඩි පරිප්පුවක් කාලා තිබුනු නිසා.ඒකත් කියන්නම්.(ඉස්කෝලෙ මිස් කෙනෙක් බස් එකේ එද්දින් බුරිය අතගාලා,ඒකි බස් එකේම ඇහුවා තමුසෙට පිස්සුද කියල.මමත් සද්දෙන්ම ඇහුවා ඇයි මොකද කියලා?ලැජ්ජාවටම,ඒකි ආයෙ මොකුත් කීවෙ නෑ.)ඒ නිසාම මම මේකිට මොකුත් නොකර කුරුණෑගලට එනකල්ම ආවා.රෑ 7ට විතර ඇති ඒ වෙද්දින්.කුරුණෑගලිනුත් හලාවත බස්වල අපේ ගෙදරට එන්න තියෙන්නෙ.මම බස් එකට නගිද්දින් මේකිත් ඉන්නවා ඒ බස් එකේම.අපි සාරගම හරිය පහු කරද්දින් එකටම වහිනවා අකුණු ගහගෙන,පාරට ගස් කඩන් වැටිලා කියලා බස් එක වෙන පාරක යන්නෙ.ලොකු වටයක් ගියා ඒක.මට එහයින් හිටිය එකී අඬන්න වගේ කියලා මට පේනුන නිසාම මම කතා කෙරුවා බන්.ඒකි යන්න ඔන වීරකොඩියානටලු,මේ වෙලාවට බස් නෑලු,අක්ක එහෙන් බැඳලලු ඉන්නෙ.අයියා අසනීප වෙලා හොස්පිටල් නවත්තලා නිසා තනියට ආවෙ කීවා.මමත් පොර වගේ කීවා මම ඔයාව ගෙනිහින් දාන්නම් නංගි,බය වෙන්න එපා කියලා,කොහොමින් කොහොම හරි අපි විලත්තවින් බහිද්දින් රෑ 9.30 විතර උනා මචන්.දැන් දෙන්නම යනවා පයින්,මගෙ අතෙ සල්ලි තිබුනෙත් නෑ.ඒකිගෙ නම් තිබුනද දන්නෙ නෑ.ඒත් ඒකි වීල් එකක් වත් නැවැත්තුවෙත් නෑ.මම අහන්න ගියෙත් නෑ.වැස්ස නම් ඒ වෙද්දින් අඩු කරල තිබුනෙ,පොද වැස්ස.ටික දුරක් මෙහෙම යද්දින් අහු වෙනවා පනිරෙන්ඩාව කියලා කැලයක්,අමුම අමු කැලේ.මේකි බයටම මගෙ අතින් අල්ලගත්තෙ එතනින් මචන්,මට උපරිම මෝල කරවෙලා තිබුනෙ ඒ වෙද්දින්.අතින් අතඇරලා.ඔනා රෙද්දක් වෙයන් කියලා ඉන වටෙන් අත දැම්ම මම,කෑ ගැහුවත් ඇහෙන්න බල්ලෙකුත් නැති නිසාම අවුලක් උනෙ නෑ,ඒකිත් තුරුල් වෙලා වගේ කැලෙ මැද පාරෙ දැන් එනවා,ටිකකින් මම කීවා නංගි මගෙ නම් බොක්ක පැලෙන්න වගෙ,මට පම්ප් එකක් දාන්න ඔනා කියලා,මේකි කීවා එහෙනම් ඔහොම දාන්න මම ටිකක් ඉස්සරහට යන්නම් කියලා,මමත් හා කියලා පම්ප් එක දාලා මල්ලිව ඇතුලට දාලා වහගත්තෙ නෑ මචන්,ෂර්ට් එක නිසා පාරෙ කලාතුරකින් යන වාහනේකට උනත් පේන්නෙ නෑ,අනික ඒ පාරේ පාර දිගට ලයිට් නෑ.ඒ කාලෙ ෆේමස් චයිනීස් ෆෝන් එකේ ටෝච් එකෙන් අපි ගියෙත්,එහෙමම ඉස්සරහට ගිහින් ආයෙත් මම එකිගෙ ඉනෙන් සුපුරුදු පරිදි අත දාගනම දැන් ගමන යනවා,ටිකක් දුර යද්දින් මම හිමීට එකිගෙ ටී එක අස්සෙන් බඩට ඇඟිල්ල වද්දන්න පටන් ගත්තා,මේකි මීක් නෑ.අනික ඒ වද්දපු විදිහට දැනුනෙ නැති නම් වැඩකුත් නෑ,ඔන රෙද්දක් කියලා යන ගමන්ම ඩෙනිම අස්සට අත දැම්මා,මේකි එහෙමම මොකද අයියෙ කරන්නෙ මේ පාරෙ කියලා තවත් තුරුල් උනා බන්,ඒ ගමන්ම ඒකිගෙ අත අරන් මම මගෙ එක උඩිත් තිබ්බා,මේකි කිවා අයියෙ මෙතන බෑ රත්තරනෙ කොහෙට හරි යමු,ඔක ඇතුලට දාගන්න කියලා,මමත් ඉතින් අතෙ ලැබුනු චාන්ස් එක නිසා කීවා ඔයාම ඇතුලට දාලා වහන්න කියලා,මේකිත් ඩෙනිම අස්සට විතරක් දාලා සිප් එක වැහුව බන්.දැන් නම් කොහොමත් මගෙ වාරෙ.මේ වෙද්දි කැලෙ පාස් කරල ඉවරයි අපි,ටික දුරක් ඔහොම එද්දින් රජයෙ ඉස්කෝලයක් තියනවා මෙලෝ බල්ලෙක් නෑ,නම නම් මතක නෑ බන්,මම ඒකිගෙන් ඇහුවා ඒ ඉස්කෝලෙට යමුද කියලා මේකිත් හා කියලා ආව ,ඉස්කෝලෙ ඇතුලටම ගිහින් මම මේකිව තුරුල් කරගත්තා.තුරුල් කරගෙන එහෙමම බිම දාගනම කරන්න පුළුවන් හැම දේම කෙරුවා,ඒ අම්මන්ඩිත් කඩාගෙන හිටියෙ නම්.ඇතුලෙම යැව්වෙත්,ඒකිගෙ නම්බර් එක ඉල්ලගන ගෙදරටම දාලා ඒ අක්කගෙන් තේ එකකුත් බීලා මම ආපහු ආවෙ,හොඳම සීන් එක තමයි ආපහු එද්දින් මම විතරයි කියහන්කො,හම්මෙ පයින්ම ආපහු ඇවිත් බස් හෝල්ට් එකක නිදියලා,එද පාන්දර තියන බස් එකක ආපහු ගෙදර ගියෙ.මොන කරුමෙකටද මම දන්නෙ නෑ ගහගත්තු නම්බර් එක වැරදියි කියපන්කො.ඇතුලෙ 2,3 පාරක් යවලත් මොනවා වෙලාද කියන ප්රශ්නෙ අදටත් මට තියනවා,උන්ගෙ ගෙවල් පැත්ත පලාතක යන්න හම්බුනෙත් නෑ.
මම දන්නෙ නෑ මේක බයිලයක් වෙයි සමහරුන්ට,ඒත් මේක මගෙ ජීවිතේ ඇත්තම කතාවක් මචන්ලා,මෙකෙ සීන් දැකලයි මටත් දාන්න හිතුනෙ.එහෙනම් උඹලට ජයෙන් ජය.මම කැපුනා
