ප්රයෝජනයි කියල වඳිනවා කිවේ නෑ නෙ. ඔයා කෑලි අතින් දාන්න එපා.
පට පනුවා ඉඳන් අලියා වෙනකන් උදව් කරාට අපිට හැමෝම ගැන ගෞරවයක් ඇති වෙන්නෙ නෑ නෙ. එහෙනං කොස්ස ඉදල ඉඳන් ඇඳුම් පැළඳුම් වෙනකන් අපිට ප්රයෝජනයි කියල ඒවටත් අපි වඳින්න ඕනේ නෙ.
කෙනෙක් අපිට පොඩි උදව්වක් කරාම අපි ස්තුතියි කියනව, යාලුවෙක් නං thank you මචන් කියනවා. උඹ මැරෙන්න පාරේ වැටිල ඉද්දි කවුරුහරි ඇවිත් උස්සන් ගිහින් බෙහෙත් කරල උඹව හොඳ කරොත් උටත් ස්තුතියි මචන් කියල ගෙදර එනවද ? නෑ නෙ. එතන ඒ මනුස්සය ගැන ලොකු ගෞරවයක් ඇතිවෙනව. ඊට වඩා ලොකු දෙයක් ඒ මනුස්සය වෙනුවෙන් උඹ කරනව නෙ. ආය පාරේදී එයාව දැක්කොත් උඹට එයා ගැන ලොකු පැහැදීමක් එන්නෙ නැද්ද අනේ මේ මාව මරණෙන් බේරගත්ත මනුස්සය කියල. එකයි ගෞරවේ කියන්නෙ. අපේ අම්ම තාත්ත පොඩි කාලේ ඉඳන් අපිව බලාගෙන කන්න බොන්න දීල උගන්නල කරපුවට තියෙන ගෞරවෙට තමා එයාලට වඳින්නේ. බුදුහාමුදුරුවන්ට වඳින්නේ අපිට පිළිපදින්න යහපත් ධර්මයක් කියල දීපු නිසා. බුදුහාමුදුරුවෝ නැති නිසා තමයි උන්වහන්සේ සිහිකරල සංකේත වලට ඒ සැලකිල්ල දෙන්නේ. ඉස්කෝලේ අන්තිම දවසේ උගන්නපු ගුරුවරුන්ට වඳින්නෙත් අවුරුද්දක් තිස්ස්සේ අපිට උගන්නපු නිසා.
ගෙදර බල්ලට පුසටයි පට පනුවටයි වඳින්නේ නැත්තේ ඇයි කියල දැන් තේරුනාද ? උන් ගැන ගෞරවයක් ඇතිවෙන්නෙ නෑ නෙ ගෙදර මියෝ ඇල්ලුවා කියල.
අනික වඳින්න ඕනේ නෑ හිතේ ගරු කිරීම තියෙනව නං එච්චරයි. වඳිනව කියන්නෙ එක ප්රකාශ කිරීමක් විතරයි. බුදු පිළිමෙට සිය පාරක් වැන්දත් වැඩක් නෑ අදහස හිතේ නැත්තන්. අම්මට තාත්තටත් කොච්චර වැන්දත් වැඩක් නෑ වයසට ගියාම මහලු මඩමකට දානවනං. එහෙම දානවනං එක එයාලගේ වැරැද්ද නෙ. අපිට එකට කරන්න දෙයක් නෑ. එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් කරන වැඩ වලින් ඔයා බුද්ධාගම මනිනව නං කියන්නකෝ ISIS එකෙන් අල්ලා ශ්රේෂ්ටයි කියකිය බෝම්බ ගහන්නේ, අහිංසක මිනිස්සු මරන්නේ ඇයි කියලත්. තනි තනි මිනිස්සුන්ගේ වැරදි වලට අපිට කරන්න දෙයක් නෑ.
ඌ දැන් මේකට එන්නෙ ලැජ්ව්වට මිස උත්තර දෙන්න නෙවෙයි. මොකද දැන් ඌ නාල ඉවරනෙ 
