මම යනවා. ආයේ එන්නේ නෑ. මේ මගේ අන්තිම ලියුම. එයාගේ ආදරයක් තියා අනුකම්පාවක්වත් මට ලබාගන්න බෑ. එයා කවුද කියලා ඔයාලා දැකලා තියෙනවා. දැන් නම් මතක නැතුව ඇති. මම එයාට ආදරේ කළා. ඒත් එයා මට කැමති වුණේ නෑ. එයාට එහෙම කැමති වෙන්න හේතුවක් තිබුණේ නෑ. අනික ඇත්තටම එයාව දිනා ගන්න එකට වඩා මට ඕනි වුනේ එයාගෙන් අනුකම්පාවක්, ඇහුම්කන් දීමක් වගේ දෙයක්.කොහොම හරි අන්තිමට මම යාළුකමත් නැති කර ගත්තා. එයාට මාව වදයක් වුණා.එයා මාව යළුකමෙන් අයින් කර. මම හිටියත් කොහොමත් වැඩක් නෑ. මට දැන් මේ කිසි දෙකින් වැඩක් නෑ කියලා හිතෙනවා. මට එයාව අමතක කරන්න බෑ. එයා යාළුවෙක්වත් නොවෙන එක මට දරා ගන්න බෑ. මට වෙන කරන්න දෙයක් නෑ. මම යනවා. අම්මේ , ආයියේ ඔයාලා දෙන්නා විතරයි මට මේ ලෝකේ ඇත්තටම ආදරේ කළේ......
ටික්....ටිටික්.....ටික්......
ඒ වචන ටික ලියද්දි ආපු කදුළු බින්දු වලින් කොලේ තෙමුනා. ඒ සැණින් කොලේ ඉරපු ඔහු එය ගුලි කරලා පැත්තකට විසින් කරා. ඇදට පැනලා ඇස් දෙක ගුලිකරල බර හුස්ම අරන් නිදා ගත්තා.