මෙන්න මේක තමයි අල් ටකීයාව කියන්නේ
මචන් උබ සිංහලයෙක්නම් මේක අනිවාරෙන් කියවපන්
අල් ටකීය්යාවට නො වැරැවටෙන්න...
මුස්ලිම්වරුන් හානිදායක නො වන, සහෘදශීලී මනුෂ්ය කොට්ඨාසයකැ’යි අපි සිතමු. එසේ සිතන්නට ලැබීමේ අර්ථය නම් අප ඔවුන්ගේ මෘදු ආක්රමණයට ලක්වෙමින් සිටින බව ය. පළමු ව අප ව මානසික ව ග්රහණය කර ගන්නා මෙම ඉස්ලාමික න්යාය “අල් ටකීය්යා”ලෙස හැඳින්වේ. අල් ටකීය්යා යනු, කුර්ආනයේ එන ඉගැන්වීම් ඇසුරින් සකස් කර ගත් මුස්ලිම් සමාජ න්යායකි. එය අපට නො කියන හා නො පෙන්වන, ඔවුන්ගේ සමාජයට ම ආවේණික වූ සැඟවුණු ව්යාපෘතියකි. බහුතරය මුස්ලිම් නො වන සමාජයක් තුළ ජීවත් වීමේ දී මුස්ලිම්වරුන් විසින් (මුස්ලිම් නො වන බහුතරය කෙරෙහි) ක්රියාත්මක කළ යුතු බොරු කීමේ හා රැවටීමේ කලාව අල් ටකීය්යා නමි. සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම් හෙවත් මුහම්මද් නබි මේ මුසාවාද චින්තනයේ ආරම්භකයා ය. ඔහුගේ ගෝල පරම්පරාවන් විසින් එය මේ දක්වා ම අඛණ්ඩ ව පවත්වා ගෙන එනු ලබයි. මහා ශිෂ්ටාචාරයන් ගොඩනැගූ සුවිසල් අධිරාජ්යයන් පවා පසුකලෙක මුළුමනින් ම ඉස්ලාමික ආක්රමණයට නතු වූයේ මුල් යුගය තුළ මෙම අල් ටකීය්යාවේ පිහිටාධාරයෙනි.
ඉස්ලාමීය ආක්රමණයේ ස්වරූප දෙකකි. එනම්, ඍජු ආක්රමණය හාමෘදු ආක්රමණය වශයෙනි. පහසුවෙන් හා ඉක්මනින් යටත් කොට ගත හැකි රාජ්යයන් වෙත ඔවුහු සන්නද්ධ ජිහාද් සටන යොදවති. එහෙත්, සමහර රාජ්යයන් එසේ එකවර අවනත කළ නො හේ. මොවුහු ඒ සඳහා දීර්ඝකාලීන සැලැස්මක් උපයෝගී කර ගනී. එනම්, මෘදු ආක්රමණය තුළින් ඍජු ආක්රමණයක් සඳහා අවැසි වාතාවරණය සකසා ගැනීම යි. ඒ සඳහා අල් ටකීය්යාව යොදවමින් මුස්ලිම් නො වන සමාජයන් තුළ මුස්ලිම් සමාජයේ පැවැත්ම තහවුරු කර ගනී. ගර්භාෂ න්යාය හෙවත් අසීමිත ලෙස දරුවන් වැදීම තුළින් තම ජනඝත්වය රැක ගන්නා ඔවුහු ස්වකීය වර්ධන වේගයට සාපේක්ෂ ව ක්රමානුකූල ව මුස්ලිම් අයිතිවාසිකම් උදෙසා පවතින සමාජයට එරෙහි ව බලහත්කාරය යොදවති. ඉස්ලාමය යනු ආගමක් නො ව, මුළු ලොව ම යටත් කරවන සූක්ෂ් ම දේශපාලන සැලැස්මකි. එකී දේශපාලන න්යායට ආරක්ෂාව සලසා ගෙන ඇත්තේ ආරෝපිත ආගමික වටිනාකමකිනි. එවිට සියල්ලෝ ම ඉස්ලාමය දෙස ආගමික දෘෂ්ටියක් හෙළන හෙයින් ඊට මුවා වී ස්වකීය ආක්රමණික දේශපාලන අරමුණු සපථ කර ගත හැකි ය.
අල් ටකීය්යාව යොදවනුයේ බහුතරය මුස්ලිම් නො වන සමාජයන් තුළ ය. තමන්ගේ සැබෑ ජාතිවාදී ආගම්වාදී රාක්ෂස ස්වරූපය සඟවා ගන්නා ඔවුහු ස්වකීය සැලැස්ම තුළින් මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණෙන තුරු (එනම්,බහුතරය මුස්ලිම් වනතුරු) බොහොම ඉවසීමෙන් ක්රියා කරති. ඇතැම් විට නිවටකමත් වැදගත්කමක් සේ සලකා ක්රියා කරති. ඒ අනුව මුස්ලිම් නො වන්නන් හා ව්යාජ ගිවිසුම්වලට එළැඹෙති. අල් බකරහ්වේ:
“චේතනාවකින් තොර ව හෝ අර්ථ විරහිත ව නුඹලාගේ පළකට නැති දිව්රුම් සම්බන්ධයෙන් දඬුවම් විඳීමට නුඹලා පාත්ර නො කරයි. එහෙත්,නුඹලාගේ සිතට එකඟ ව, ඕනෑකමින් දුන් දිව්රුම් අරභයා අල්ලාහ් නිසැක ව ම නුඹලා දඬුවමට පාත්ර කරනු ඇත. අල්ලාහ් ක්ෂමාශීලී ය. ඉවසන සුළු ය.”
අල්ලාහ් දරුණු ය; කෲර ය; වේදනාකාරී දඬුවම් පමුණුවන්නේ ය. ඡන්දදෝසාදියෙන් අගතියට ගිය එවැන්නෙකු මෙහි එකවර කියන පරිදි ක්ෂමාශීලී වූයේත්, ඉවසන සුළු වූයේත් ඇයි දැ’යි උභතෝකෝටිකයකි. පිළිතුර නම් මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණෙන තුරු අල්ලාහ් ඉවසන සුළු ය. ඒ වෙනුවෙන් කරන කැපකිරීම් හා ව්යාජ රංගනයන් සඳහා ක්ෂමාශීලී ය. මෙහි ව්යාජ ගිවිසුම නම් කිම?
ඔවුහු අල්ලාහ්ගේ නාමයෙන් අප ඉදිරියේ මෙසේ සපථ කරති. “අපි ජාතිවාදී නො වෙමු. අපි ආගම්වාදී නො වෙමු. අපි ත්රස්තවාදීන් නො වෙමු. අල්ලාහ් මහාකාරුණික ය. සර්වඥානී ද වේ. කුර්ආනය නිසැක ව ම සද්ධර්ම මාර්ගය කරා මග පෙන්වයි. අපි ඒ අනුව කටයුතු කරන්නෝ වෙමු. කුශලකර්මපථ ඇසුරු කරමින් වෙසෙන්නා වූ අප සහජයෙන් ම පරපීඩා පරහිංසා රහිත අවිහිංසක සන්තානයක් ඇත්තෝ වෙමු. අපි අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය උදෙසා පෙනී සිටින්නෝ වෙමු. අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය නම් නිවැරදි ආගමානුකූල පිළිවෙත යි.”
ඉස්ලාමයෙහි හා මුස්ලිම්වරයෙකු සැබෑ ස්වරූපය හා සසඳන විට ඔවුන් ගොඩනගන මේ තර්ක සම්පූර්ණයෙන් ම පරස්පර ය. එහෙත්,ඔවුන් ඒ වෙනුවෙන් අල්ලාහ්ගේ නාමයෙන් සපථ වෙයි. අප ඉදිරියේ ඉස්ලාමයේ ඇති දෙය, නැති දෙය ලෙස පෙන්වමින් ව්යාජාත්වය මවාපායි. තමන් ඉස්ලාමයට අනුව නිවැරදි ආගමානුකූල දිවියක් ගත කරන්නෙකැ’යි යමෙක් කියත් ද? එහි අර්ථය නම් හේ ඒකාන්තයෙන් ත්රස්තවාදියෙකු බව යි. හේතුව, ඔවුන්ගේ ආගම, ‘ආගම’නමැති ව්යාජ සේද පටපිළියෙන් වෙළූ ත්රස්තවාදයක් වීම යි. පටපිළී ඉවත ලූ කල ඇත්තේ නිරුවත පමණි. එහෙත්, ඔවුන් එවන්නැක් නැතැ’යි කියති. අන්යාගමිකයන් පරම සතුරන් සේ සලකා ඝාතනය කරන ලෙස අල්ලාහ් අණ කර සිටිය දී ම එවැන්නක් ඉස්ලාමයෙහි නැතැ’යි කියති. කුර්ආනය ගැන අවබෝධයක් නැති අපි ඒ වදන් විශ්වාස කරමු. ඔවුනගේ එම දිව්රීම ඉස්ලාමයේ සැබෑ අර්ථයෙන් තොර ය. අල්ලාහ්ගේ ආඥාව පිළිබඳ සැබෑ චේතනාවෙන් තොර ය. නමුත්, එවැනි ප්රෝඩාවක් මවා පෙන්වීමෙන් මුස්ලිම් නො වන සමාජය තුළ තමන්ට එරෙහි ව නැගෙන බලවේගවලින් මිදීමට මගක් සොයා ගත හැකි වෙයි. එහි දීර්ඝකාලීන ප්රතිලාභය ද අල්ලාහ්ට ම ය. ඉස්ලාමයේ ත්රස්තවාදයක් නැතැ’යි කියා ඔහු බොරු කීවේ අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය උදෙසා ම වන බැවින් එය අල් ටකීය්යාවට අයත් වේ.
අත් තව්බාහ් හි: “කිසිවෙක් ඊමානයට (විශ්වාසයට) වඩා කුෆර්භාවය (ඉස්ලාමය ප්රතික්ෂේප කිරීම) ප්රිය කරන්නේ නම් ඔවුන් නුඹලාගේ ආරක්ෂකයින් ලෙස නො ගනු. නුඹලා අතරින් කිසිවෙකුත් ඔවුන් ආරක්ෂකයින් ලෙස සලකනවා නම් ඔවුහු ම ය අපරාධකරුවෝ.” අන්යාගමිකයෙකු ස්වකීය ආරක්ෂකයා ලෙස සැලකීම ඉස්ලාමයෙහි අපරාධයක් වේ. යට දක්වන ලද “මුඃමීන්වරුන්,මුඃමීන්වරයෙකු (විශ්වාසිකයෙකු) ම මිස, කාෆිර්වරුන් (අවිශ්වාසිකයන්) ආරක්ෂකයින් ලෙස නො ගත යුතු ය. ඒ ප්රතික්ෂ්ප කරන්නන් වූ ඔවුන්ගේ වධහිංසාදියෙන් නුඹලා (විශ්වාසිකයන්) ආරක්ෂා වනු පිණිස ය. යම් විශ්වාසිකයෙකු, අවිශ්වාසිකයෙකු ස්වකීය නායකයා ලෙස සලකයි නම් ඔහුට අල්ලාහ් සමඟ කිසිඳු සම්බන්ධයක් නැත. අල්ලාහ් තමා ගැන නුඹලාට අවවාද කරන්නේ ය. නුඹලා යළිත් පමුණුවන තැන අල්ලාහ් වෙතැ” යන්න ද යළි උපුටා දමනු වටී. පුදුමයට කාරණය නම් ආශ්චර්යයේ ෆැන්ටසි හීන මත පාවෙන, ඡන්දයෙන් අගතියට ගිය, බලලෝභයෙන් වල්මත් වූ, ජාතිකත්වය අධෝමුඛයේ ගසා ගත් දියවන්නාවේ අවජාතක නාට්ටාමිලාට තමන් මුස්ලිම්වරුන්ගේ ආරක්ෂකයා බව කියන්නට, පෙන්වන්නට ඇති රුදාව ය. මේ කොටළුවන්ට ඤාණය පහළ වේවා…!
මෙය ඇත්ත නම් මරක්කලයෝ සිංහල මහ ප්රධානීන්ට කඬේ යන්නේ ඇයි දැ’යි සමහරු විමසති. ඊට ද පිළිතුරක් ඇත. ඇත්තෙන් ම කඬේ යන්නේ සිංහළුන්ට නො ව, අල්ලාහ්ට ය. එය ද, යට කී පරිදිචේතනාවකින් තොර ව හා අර්ථ රහිතභාවයකින් තොර ව කරන දිව්රුමකි. සිංහල ප්රධානීන් හා එක් ව අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය උදෙසා දොරටු විවර කර ගැනීමේ මගක් සකසා ගත හැකි නම් ඔවුනට එය ම ය වඩා අගනේ. එතුළින් අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුම කඩ නො වන නිසා පාපයක් නො මැත. “සිතට එකඟ ව, ඕනෑකමින් දුන් දිව්රුම්” වශයෙන් අදහස් කළේ අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුමට හානි වන ගිවිසුම් ය. අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුමට හානි නො වන, ඕනෑ ම ගිවිසුමක් කඩ කිරීමේ වරදක් නො මැත. එනම්, මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණෙනතුරු තමන් ජාතිවාදියෙකු, ආගම්වාදියෙකු නො වේයැ’යි කියන මුසල්මානුවා, මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණි පසු ජාතිවාදියෙකු සේ, ආගම්වාදියෙකු සේ මුස්ලිම්වරයෙකුගේ නියම ස්වරූපය ප්රකට කරන්නේ අප සමඟ ඇති කර ගත්තා වූ ගිවිසුම අහෝසි කිරීමෙනි. ඉස්ලාමයට අනුව එහි වරදක් නැත. මුස්ලිම් නො වන්නන් සමඟ ඇති කර ගනු ලබන්නා වූ ව්යාජ ගිවිසුම් තුළින් තමා සමඟ බැඳුණු ගිවිසුම ස්ථීර කෙරෙන තුරු අල්ලාහ් ඉවසිලිවන්ත ව,බොරුව ඉදිරියේ ක්ෂමාශීලී ව බලා සිටී. “සිතට එකඟ ව, ඕනෑකමින් දුන් දිව්රුම් අරභයා අල්ලාහ් නිසැක ව ම නුඹලා දඬුවමට පාත්ර කරනු ඇත. අල්ලාහ් ක්ෂමාශීලී ය. ඉවසන සුළු ය.”මෙසේ බොරුවෙන් ජීවත් වන්නට මිනිසා මෙහෙයවන ඉස්ලාමයේ යථාර්ථය අපි හඳුනා ගත යුත්තෙමු. වඩා වැදගත් වන්නේ කියන ප්රකාශය හෝ කරන කාර්යය හෝ නො ව, එ’තුළ ඇති අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය පිළිබඳ වූ අරමුණ ය. අල්ලාහ්ට වඩා වැදගත් හෘද්යාභ්යන්තරයෙහි ඇති දේ ය. “හෘද්යාභ්යන්තරයෙහි ඇති දේ පවා අල්ලාහ් මැනැවින් දන්නේ ය.”
උපුටා ගැනීම
http://panchanajayasinghe.com/ඉස්ලාමය-ආගමක්-ද/ (පංචන ජයසිංහ නිල වෙබ් අඩවියෙනි)
මචන් උබ සිංහලයෙක්නම් මේක අනිවාරෙන් කියවපන්
අල් ටකීය්යාවට නො වැරැවටෙන්න...
මුස්ලිම්වරුන් හානිදායක නො වන, සහෘදශීලී මනුෂ්ය කොට්ඨාසයකැ’යි අපි සිතමු. එසේ සිතන්නට ලැබීමේ අර්ථය නම් අප ඔවුන්ගේ මෘදු ආක්රමණයට ලක්වෙමින් සිටින බව ය. පළමු ව අප ව මානසික ව ග්රහණය කර ගන්නා මෙම ඉස්ලාමික න්යාය “අල් ටකීය්යා”ලෙස හැඳින්වේ. අල් ටකීය්යා යනු, කුර්ආනයේ එන ඉගැන්වීම් ඇසුරින් සකස් කර ගත් මුස්ලිම් සමාජ න්යායකි. එය අපට නො කියන හා නො පෙන්වන, ඔවුන්ගේ සමාජයට ම ආවේණික වූ සැඟවුණු ව්යාපෘතියකි. බහුතරය මුස්ලිම් නො වන සමාජයක් තුළ ජීවත් වීමේ දී මුස්ලිම්වරුන් විසින් (මුස්ලිම් නො වන බහුතරය කෙරෙහි) ක්රියාත්මක කළ යුතු බොරු කීමේ හා රැවටීමේ කලාව අල් ටකීය්යා නමි. සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම් හෙවත් මුහම්මද් නබි මේ මුසාවාද චින්තනයේ ආරම්භකයා ය. ඔහුගේ ගෝල පරම්පරාවන් විසින් එය මේ දක්වා ම අඛණ්ඩ ව පවත්වා ගෙන එනු ලබයි. මහා ශිෂ්ටාචාරයන් ගොඩනැගූ සුවිසල් අධිරාජ්යයන් පවා පසුකලෙක මුළුමනින් ම ඉස්ලාමික ආක්රමණයට නතු වූයේ මුල් යුගය තුළ මෙම අල් ටකීය්යාවේ පිහිටාධාරයෙනි.
ඉස්ලාමීය ආක්රමණයේ ස්වරූප දෙකකි. එනම්, ඍජු ආක්රමණය හාමෘදු ආක්රමණය වශයෙනි. පහසුවෙන් හා ඉක්මනින් යටත් කොට ගත හැකි රාජ්යයන් වෙත ඔවුහු සන්නද්ධ ජිහාද් සටන යොදවති. එහෙත්, සමහර රාජ්යයන් එසේ එකවර අවනත කළ නො හේ. මොවුහු ඒ සඳහා දීර්ඝකාලීන සැලැස්මක් උපයෝගී කර ගනී. එනම්, මෘදු ආක්රමණය තුළින් ඍජු ආක්රමණයක් සඳහා අවැසි වාතාවරණය සකසා ගැනීම යි. ඒ සඳහා අල් ටකීය්යාව යොදවමින් මුස්ලිම් නො වන සමාජයන් තුළ මුස්ලිම් සමාජයේ පැවැත්ම තහවුරු කර ගනී. ගර්භාෂ න්යාය හෙවත් අසීමිත ලෙස දරුවන් වැදීම තුළින් තම ජනඝත්වය රැක ගන්නා ඔවුහු ස්වකීය වර්ධන වේගයට සාපේක්ෂ ව ක්රමානුකූල ව මුස්ලිම් අයිතිවාසිකම් උදෙසා පවතින සමාජයට එරෙහි ව බලහත්කාරය යොදවති. ඉස්ලාමය යනු ආගමක් නො ව, මුළු ලොව ම යටත් කරවන සූක්ෂ් ම දේශපාලන සැලැස්මකි. එකී දේශපාලන න්යායට ආරක්ෂාව සලසා ගෙන ඇත්තේ ආරෝපිත ආගමික වටිනාකමකිනි. එවිට සියල්ලෝ ම ඉස්ලාමය දෙස ආගමික දෘෂ්ටියක් හෙළන හෙයින් ඊට මුවා වී ස්වකීය ආක්රමණික දේශපාලන අරමුණු සපථ කර ගත හැකි ය.
අල් ටකීය්යාව යොදවනුයේ බහුතරය මුස්ලිම් නො වන සමාජයන් තුළ ය. තමන්ගේ සැබෑ ජාතිවාදී ආගම්වාදී රාක්ෂස ස්වරූපය සඟවා ගන්නා ඔවුහු ස්වකීය සැලැස්ම තුළින් මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණෙන තුරු (එනම්,බහුතරය මුස්ලිම් වනතුරු) බොහොම ඉවසීමෙන් ක්රියා කරති. ඇතැම් විට නිවටකමත් වැදගත්කමක් සේ සලකා ක්රියා කරති. ඒ අනුව මුස්ලිම් නො වන්නන් හා ව්යාජ ගිවිසුම්වලට එළැඹෙති. අල් බකරහ්වේ:
“චේතනාවකින් තොර ව හෝ අර්ථ විරහිත ව නුඹලාගේ පළකට නැති දිව්රුම් සම්බන්ධයෙන් දඬුවම් විඳීමට නුඹලා පාත්ර නො කරයි. එහෙත්,නුඹලාගේ සිතට එකඟ ව, ඕනෑකමින් දුන් දිව්රුම් අරභයා අල්ලාහ් නිසැක ව ම නුඹලා දඬුවමට පාත්ර කරනු ඇත. අල්ලාහ් ක්ෂමාශීලී ය. ඉවසන සුළු ය.”
අල්ලාහ් දරුණු ය; කෲර ය; වේදනාකාරී දඬුවම් පමුණුවන්නේ ය. ඡන්දදෝසාදියෙන් අගතියට ගිය එවැන්නෙකු මෙහි එකවර කියන පරිදි ක්ෂමාශීලී වූයේත්, ඉවසන සුළු වූයේත් ඇයි දැ’යි උභතෝකෝටිකයකි. පිළිතුර නම් මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණෙන තුරු අල්ලාහ් ඉවසන සුළු ය. ඒ වෙනුවෙන් කරන කැපකිරීම් හා ව්යාජ රංගනයන් සඳහා ක්ෂමාශීලී ය. මෙහි ව්යාජ ගිවිසුම නම් කිම?
ඔවුහු අල්ලාහ්ගේ නාමයෙන් අප ඉදිරියේ මෙසේ සපථ කරති. “අපි ජාතිවාදී නො වෙමු. අපි ආගම්වාදී නො වෙමු. අපි ත්රස්තවාදීන් නො වෙමු. අල්ලාහ් මහාකාරුණික ය. සර්වඥානී ද වේ. කුර්ආනය නිසැක ව ම සද්ධර්ම මාර්ගය කරා මග පෙන්වයි. අපි ඒ අනුව කටයුතු කරන්නෝ වෙමු. කුශලකර්මපථ ඇසුරු කරමින් වෙසෙන්නා වූ අප සහජයෙන් ම පරපීඩා පරහිංසා රහිත අවිහිංසක සන්තානයක් ඇත්තෝ වෙමු. අපි අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය උදෙසා පෙනී සිටින්නෝ වෙමු. අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය නම් නිවැරදි ආගමානුකූල පිළිවෙත යි.”
ඉස්ලාමයෙහි හා මුස්ලිම්වරයෙකු සැබෑ ස්වරූපය හා සසඳන විට ඔවුන් ගොඩනගන මේ තර්ක සම්පූර්ණයෙන් ම පරස්පර ය. එහෙත්,ඔවුන් ඒ වෙනුවෙන් අල්ලාහ්ගේ නාමයෙන් සපථ වෙයි. අප ඉදිරියේ ඉස්ලාමයේ ඇති දෙය, නැති දෙය ලෙස පෙන්වමින් ව්යාජාත්වය මවාපායි. තමන් ඉස්ලාමයට අනුව නිවැරදි ආගමානුකූල දිවියක් ගත කරන්නෙකැ’යි යමෙක් කියත් ද? එහි අර්ථය නම් හේ ඒකාන්තයෙන් ත්රස්තවාදියෙකු බව යි. හේතුව, ඔවුන්ගේ ආගම, ‘ආගම’නමැති ව්යාජ සේද පටපිළියෙන් වෙළූ ත්රස්තවාදයක් වීම යි. පටපිළී ඉවත ලූ කල ඇත්තේ නිරුවත පමණි. එහෙත්, ඔවුන් එවන්නැක් නැතැ’යි කියති. අන්යාගමිකයන් පරම සතුරන් සේ සලකා ඝාතනය කරන ලෙස අල්ලාහ් අණ කර සිටිය දී ම එවැන්නක් ඉස්ලාමයෙහි නැතැ’යි කියති. කුර්ආනය ගැන අවබෝධයක් නැති අපි ඒ වදන් විශ්වාස කරමු. ඔවුනගේ එම දිව්රීම ඉස්ලාමයේ සැබෑ අර්ථයෙන් තොර ය. අල්ලාහ්ගේ ආඥාව පිළිබඳ සැබෑ චේතනාවෙන් තොර ය. නමුත්, එවැනි ප්රෝඩාවක් මවා පෙන්වීමෙන් මුස්ලිම් නො වන සමාජය තුළ තමන්ට එරෙහි ව නැගෙන බලවේගවලින් මිදීමට මගක් සොයා ගත හැකි වෙයි. එහි දීර්ඝකාලීන ප්රතිලාභය ද අල්ලාහ්ට ම ය. ඉස්ලාමයේ ත්රස්තවාදයක් නැතැ’යි කියා ඔහු බොරු කීවේ අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය උදෙසා ම වන බැවින් එය අල් ටකීය්යාවට අයත් වේ.
අත් තව්බාහ් හි: “කිසිවෙක් ඊමානයට (විශ්වාසයට) වඩා කුෆර්භාවය (ඉස්ලාමය ප්රතික්ෂේප කිරීම) ප්රිය කරන්නේ නම් ඔවුන් නුඹලාගේ ආරක්ෂකයින් ලෙස නො ගනු. නුඹලා අතරින් කිසිවෙකුත් ඔවුන් ආරක්ෂකයින් ලෙස සලකනවා නම් ඔවුහු ම ය අපරාධකරුවෝ.” අන්යාගමිකයෙකු ස්වකීය ආරක්ෂකයා ලෙස සැලකීම ඉස්ලාමයෙහි අපරාධයක් වේ. යට දක්වන ලද “මුඃමීන්වරුන්,මුඃමීන්වරයෙකු (විශ්වාසිකයෙකු) ම මිස, කාෆිර්වරුන් (අවිශ්වාසිකයන්) ආරක්ෂකයින් ලෙස නො ගත යුතු ය. ඒ ප්රතික්ෂ්ප කරන්නන් වූ ඔවුන්ගේ වධහිංසාදියෙන් නුඹලා (විශ්වාසිකයන්) ආරක්ෂා වනු පිණිස ය. යම් විශ්වාසිකයෙකු, අවිශ්වාසිකයෙකු ස්වකීය නායකයා ලෙස සලකයි නම් ඔහුට අල්ලාහ් සමඟ කිසිඳු සම්බන්ධයක් නැත. අල්ලාහ් තමා ගැන නුඹලාට අවවාද කරන්නේ ය. නුඹලා යළිත් පමුණුවන තැන අල්ලාහ් වෙතැ” යන්න ද යළි උපුටා දමනු වටී. පුදුමයට කාරණය නම් ආශ්චර්යයේ ෆැන්ටසි හීන මත පාවෙන, ඡන්දයෙන් අගතියට ගිය, බලලෝභයෙන් වල්මත් වූ, ජාතිකත්වය අධෝමුඛයේ ගසා ගත් දියවන්නාවේ අවජාතක නාට්ටාමිලාට තමන් මුස්ලිම්වරුන්ගේ ආරක්ෂකයා බව කියන්නට, පෙන්වන්නට ඇති රුදාව ය. මේ කොටළුවන්ට ඤාණය පහළ වේවා…!
මෙය ඇත්ත නම් මරක්කලයෝ සිංහල මහ ප්රධානීන්ට කඬේ යන්නේ ඇයි දැ’යි සමහරු විමසති. ඊට ද පිළිතුරක් ඇත. ඇත්තෙන් ම කඬේ යන්නේ සිංහළුන්ට නො ව, අල්ලාහ්ට ය. එය ද, යට කී පරිදිචේතනාවකින් තොර ව හා අර්ථ රහිතභාවයකින් තොර ව කරන දිව්රුමකි. සිංහල ප්රධානීන් හා එක් ව අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය උදෙසා දොරටු විවර කර ගැනීමේ මගක් සකසා ගත හැකි නම් ඔවුනට එය ම ය වඩා අගනේ. එතුළින් අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුම කඩ නො වන නිසා පාපයක් නො මැත. “සිතට එකඟ ව, ඕනෑකමින් දුන් දිව්රුම්” වශයෙන් අදහස් කළේ අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුමට හානි වන ගිවිසුම් ය. අල්ලාහ්ගේ ගිවිසුමට හානි නො වන, ඕනෑ ම ගිවිසුමක් කඩ කිරීමේ වරදක් නො මැත. එනම්, මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණෙනතුරු තමන් ජාතිවාදියෙකු, ආගම්වාදියෙකු නො වේයැ’යි කියන මුසල්මානුවා, මුස්ලිම් සමාජයක් පැමිණි පසු ජාතිවාදියෙකු සේ, ආගම්වාදියෙකු සේ මුස්ලිම්වරයෙකුගේ නියම ස්වරූපය ප්රකට කරන්නේ අප සමඟ ඇති කර ගත්තා වූ ගිවිසුම අහෝසි කිරීමෙනි. ඉස්ලාමයට අනුව එහි වරදක් නැත. මුස්ලිම් නො වන්නන් සමඟ ඇති කර ගනු ලබන්නා වූ ව්යාජ ගිවිසුම් තුළින් තමා සමඟ බැඳුණු ගිවිසුම ස්ථීර කෙරෙන තුරු අල්ලාහ් ඉවසිලිවන්ත ව,බොරුව ඉදිරියේ ක්ෂමාශීලී ව බලා සිටී. “සිතට එකඟ ව, ඕනෑකමින් දුන් දිව්රුම් අරභයා අල්ලාහ් නිසැක ව ම නුඹලා දඬුවමට පාත්ර කරනු ඇත. අල්ලාහ් ක්ෂමාශීලී ය. ඉවසන සුළු ය.”මෙසේ බොරුවෙන් ජීවත් වන්නට මිනිසා මෙහෙයවන ඉස්ලාමයේ යථාර්ථය අපි හඳුනා ගත යුත්තෙමු. වඩා වැදගත් වන්නේ කියන ප්රකාශය හෝ කරන කාර්යය හෝ නො ව, එ’තුළ ඇති අල්ලාහ්ගේ මාර්ගය පිළිබඳ වූ අරමුණ ය. අල්ලාහ්ට වඩා වැදගත් හෘද්යාභ්යන්තරයෙහි ඇති දේ ය. “හෘද්යාභ්යන්තරයෙහි ඇති දේ පවා අල්ලාහ් මැනැවින් දන්නේ ය.”
උපුටා ගැනීම
http://panchanajayasinghe.com/ඉස්ලාමය-ආගමක්-ද/ (පංචන ජයසිංහ නිල වෙබ් අඩවියෙනි)
Last edited:
Balapalla 
