යක්ෂයෝ.!!! - 3

[Core]

[No message]

 

[somadasa]

ko???

 

[Core]

මිනිසා උපන් දා සිට පසිඳුරන් පිනවීම සඳහා සෑම උත්සාහයක් ම දරයි. මරණය දක්වා ම වෙහෙසෙයි. ලද දෙයින් සතුටු විය නොහැකිව නොලද දෙය පිළිබඳව ම පසුතැවිලි වෙමින් මරණ මංචකයේ දීත් ඉටු නොවුණු ආශා පොදි බැඳ ගෙන සංසාර ගමනේ ඊළඟ නවාතැන් පොළ කරා පියවර නගයි.
අසීමිත වූ තණ්හා ආශා පිළිබඳ ඇලීමත්, ඉටු කැර ගැනීමට නොහැකිවීම පිළිබඳ ගැටීමක් සිත තුළ ක්‍රියාත්මකවීම නිසා ඔහු හෝ ඇය මළ පේ‍්‍රතයෙකු හෝ පේ‍්‍රතියක වී උපදී. නැතහොත් මළ යක්ෂයකු හෝ යක්ෂණියක වී උපදී.
එවැනි අමනුස්සයකු නිසා පීඩා විඳි තරුණ කාන්තාවකගේ කතාවකි මේ. යමුනා ප්‍රසන්න පෙනුමකින් හා කඩවසම් පිරිපුන් සිරුරකින් යුක්ත වූවාය. ඇයට වයස අවුරුදු විස්සේ දී මව් පියන් විසින් විවාහයක් සිදුකැර දෙන්නට යෙදිණි.
ස්වාමි පුරුෂයාගේ නිවසේ පදිංචියට ගිය යමුනා පී‍්‍රතිමත් පවුල් ජීවිතයක් ගොඩ නඟා ගැනීමට ඉතා ම උනන්දුවෙන් කටයුතු කිරීම නිසා ඔහු ගේ ගෞරවයත් ආදරයත් නොඅඩුව ලැබුවා ය.
පාන්දර හතරට නින්දෙන් අවදි වන යමුනා දවසේ වැඩ කොටස් ක්‍රමානුකූලව බෙදා හදා ගෙන ස්වාමි පුරුෂයාගේත්, නිවසේත් කටයුතු ඉතා පිළිවෙළකට පවත්වා ගෙන ගියා ය. එසේ ම මේ අඹුසැමි දෙදෙනා ගේ සතුට සමාදානය විනෝදය ඉතා ම ඉහළින් පැවතිණි.
විවාහ වී පළමුවැනි වසර ගෙවෙන විට යමුනා පුංචි පුතකුගේ මවක ද වූවාය.
දරුවාට වසරක් පමණ ගත වන විට යමුනා විටින් විට අසනීප වන්නට වූවා ය. ගෙදර දොර වැඩ කටයුතු කැර ගැනීම පවා මහත් කරදරයක්, අපහසුවක් සේ දැනෙන්නට වීය. යටි බඩේ කොරවෙන ගතියක්, පිට කොන්දේ වේදනාවක් සමඟ වැළඳෙන හිසරදය ඇයට සිය සැමියා පවා නොරුස්සන ගතියක් ඇති කළේය.

 

[Core]

ස්වාමි පුරුෂයා ඇගේ අතින් අල්ලනවාටවත් අකැමති වූ ඇයට ඔහු පෙනෙන්නට බැරි තත්ත්වයක් උදා වීය. ස්වාමි පුරුෂයා සමඟ නිතර රණ්ඩු සරුවල් කරන්නට වූවා ය. ඇත්තට ම එදා නිවසට සිරියාවියක් වූ යමුනා දැන් යකින්නකැයි කීවාට වරදක් නැත.
මේ අතර දිනක් ඇගේ ඥාතිවරයකු ගේ ගෙදරක පැවැති සාංඝික දානයකට ඇයට යන්නට සිදු විය. ඇය එහි ගියේ ඇගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය සමඟ ය. දානයේ කටයුතු අවසන් වී පුණ්‍යානුමෝදනා ධර්ම දේශනය පවත්වද්දී “අක්කේ! මට හයියෙන් හූ කියන්න හිතෙනවා” යැයි සහෝදරිය ගේ කණට කැර කීවා ය. යමුනාගේ අක්කා ඇය නැගිටුවා එතැනින් ඉවතට කැඳවාගෙන ගොස් එවැන්නක් සිදු නොවන්නට පාලනය කැර ගත්තා ය.
‘සිළුමිණ’ පත්‍රයේ පළවන ‘පියවි ඇසින් ඔබ්බට’ විශේෂාංග ලිපි පෙළ කියවා තිබූ යමුනා ගේ අක්කා දිනක් ඇය ගස්නාවේ ඤාණානන්ද නාහිමියන් වෙත කැඳවා ගෙන ගියාය. උන්වහන්සේ ඇයට සරල භාවනාවක යෙදෙන්නට උපදෙස් දුන්හ. ඒ අතර උන් වහන්සේ ගාථා කීපයක් හෙමින් සීරුවේ සජ්ඣායනා කරද්දී යමුනා වෙව්ලන්නට වූවාය. ක්‍රමයෙන් මුළු ශරීරය ම ගැහෙන්නට විය.
“කවුද මේ තැනැත්තිගෙ ශරීරයට ඇතුළු වී කරදර කරන්නේ” යි හාමුදුරුවෝ ප්‍රශ්න කළහ.
පිළිතුරක් ලැබුණේ නැත.
“කවුද මේ. මේ ඇත්තිගෙ තාත්තා ද? සීයා ද?”
“ඇය හිස දෙපසට වනා ‘නැහැ’ යි කීවාය. නාහිමියෝ එවර සැරෙන් කථා කොට ‘එහෙනම් කවුද කියලා ඉක්මනින් කතා කරනවා. මෙතන තව වැඩ තියෙනවා. කාලය නාස්ති නොකර ඉක්මනින් කියනවා.”
“මම... ඇල්බට්” යැයි ඇය ද සැරෙන් පිළිතුරු දුන්නාය.
ඇල්බට් යනු යමුනා ගේ ස්වාමි පුරුෂයා ගේ මහප්පා ය. ඔහු මිය යන විට යමුනා හෝ යමුනා ගේ සැමියා හෝ ඉපදිලාවත් නැත. ඇල්බට් ස්ත්‍රීන්ට බොහෝ ඇළුම් කළ කෙනෙකි. ජීවත්ව සිටිය දී ස්ත්‍රීන් වෙනුවෙන් බොහෝ වියපැහැදම් කරමින් සල්ලාල ජීවිතයක් ගෙවමින් සිට අවිවාහකව මිය ගිය කෙනෙකි.
“ඇයි? ඉතින් මේ ළමයට දුක් කරදර දෙන්නේ?”
“හාමුදුරුවනේ! මුංගෙ පවුලෙ අය මගේ ඉඩකඩම් දේපළ ටික ලියවා ගත්තා. මට සලකනවා ය සාන්තු සප්පායම් කරනවා ය කියා, ටික දවසක් නම් සැලකුවා.
ඊට පස්සෙ මම යනකොටත් මඟ අරිනවා, මම යනවට කැමැති නැති බව මට ම තේරුණා. මං මළහම යන්තම් වළ දාලා හත්දවසෙ දානෙ පන්සලට ගිහින් දුන්නා. එච්චරයි මං වෙනුවෙන් කළේ, තුන්මාසෙ දානෙ, අවුරුද්දෙ දානෙ, දුන්නෙත් නෑ. මං පිං ගන්න බලා ගෙන ඉඳලා නැති තැන වෛර කරන්න පටන් ගත්තා.”

 

[Core]

“ඇයි? වෛර කරන්නේ? වෛරය හොඳ දෙයක් නොවෙයිනෙ.”
“ඒක ඇත්ත තමයි හාමුදුරුවනේ! මම මැරිලා මගේ ගෙට ම රිංග ගෙන හිටියා. මුං මගේ ගේ කඩල එතැන අලුත් ගෙයක් හැදුවා. මගේ ගේ කඩන්න මුංට තියෙන අයිතිය මොකක්ද?”
“අයිතිය ද? ඔප්පු ලියලා නේද ඉඩම ඒ අයට දුන්නේ?”
“හාමුදුරුවනේ! ඒ ඔප්පු ලියන කොට මට දීපු පොරොන්දු! ඒවා මතක නෑ මුංට. ඔය ඔප්පු උන්ට වලංගු වුණාට අපේ ලෝකෙට ඔය කෙහෙල්මල් ඔප්පු වලංගු නැහැ. මට කරපු පාඩුවට, රැවටිල්ලට මමත් පළි ගන්නවා. මහ ජෝඩුව නම් දුක් විඳලා මළා. දැන් ඉතින් ඊළඟට ඉන්නෙ මුං. මම මුංගෙ ඇඟට රිංගලා රීරීමාංසෙ උරා බොනවා.”
“හොඳයි, මම මේ ළමයින්ට කියන්නම් දාන මාන පිංකම් කරලා මහප්පාට පින් දෙන්න කියලා. දැන් ඉතින් මේ ශරීරෙන් ඉවත් වෙන්න.”
“අනේ, ඒක නම් කරන්න බෑ හාමුදුරුවනේ. මං මේකිගෙ ශරීරෙට ආසයි. හරිම ආසයි, මේකිගෙ මිනිහවත් මම එපා කළා. දැන් මේකිගෙ මිනිහ අතින් අල්ලනවාටවත් මේකි කැමැති නෑ. මම මිනිහටත් මේකිව එපා කරවනවා. බලන්නකෝ මේකිගෙ මූනෙ හැටි දැන්. ඉස්සර මේකි හරි ලස්සනට හිටියා. මටත් ආස හිතුණා. මං මේකිගෙ ඇඟට රිංගා ගත්තා. අනේ, මට නම් මේක දාල යන්න බෑ. මම නම් යන්නෙ නෑ.”
“මේ... මේ... මම කියන දේ ටිකක් අහගෙන ඉන්නවා.
ඔය කලිසම් ගවුම් සාරි පටලවා ගෙන ජේත්තුවට හිටියාට ඕවා ගඳ ගහන ජරා ගොඩවල්.
අසූචි ගොඩවල්. ඔය ශරීරෙ ඇතුළෙ හැටි බලනවා. තමුසෙත් මළ පෙරේත ආත්මෙක ඉපදිලා මේ ඇත්තිගෙ අසූචි බොක්කට වෙලා ඔය සැපක් ද විඳින්නේ?
“ඒ වුණාට හාමුදුරුවනේ! මගේ දේපළ ලියාගෙන රැවටුවාට?”
“ඒකට තමයි පින් දීලා ඔය ඉන්නා පේ‍්‍රත ආත්මයෙන් මුදවන්න කියන්නෙ.”
“හාමුදුරුවනේ! මුං ඉස්සරත් ඔහොම තමයි පොරොන්දු වුණේ. එහෙම නම් මුංට කියන්න පන්සලකට කුටියක් හදා දෙන්න කියලා. නැති බැරි කෙනෙකුට ගෙයක් දොරක් හදාගන්න උදව් කරන්න කියලා.”
හාමුදුරුවෝ රෝගියා සමඟ පැමිණ සිටි අය අමතමින්,
“පේනවා නේද? අනුන්ගේ දේපළ රවටලා ලියවා ගෙන පොරොන්දු ඉටු නොකළා ම සිද්ධ වෙන දේවල්. එදා බොරු පොරොන්දු දීලා ඉඩ කඩම් ලියවා ගත්ත මහ දෙන්නත් දුක් විඳලා මැරිලා ගියා.
දැන් මේ පිට පවුලකින් මේ ගෙදරට ආපු ළමයත් දුක් විඳිනවා. මළ ගිය අය රවටන්න බැහැ. ඒ නිසා නියම කරන පින්කම් හරියට ඉෂ්ට කර මැරිච්ච මහප්පාට පින් අනුමෝදන් කරන්නැ” යි කීහ.
නැවත භූතාත්මය අමතමින් “දැන් ඉතින් ඔය අසූචි බොක්කෙන් ඉවත් වෙලා හොඳ ආත්මයකට යන්න හිතට ගන්න. ආයෙත් මේ ඇත්තිට හිරිහැර කරන්නෙ නැහැ කියලා පොරොන්දු වෙලා ඉවත් වෙන්න.”
“හොඳමයි හාමුදුරුවනේ. ඔබ වහන්සේ කියපු දේවල් මට වැටහුණා. මම මේ ළමයගෙ ඇඟෙන් ඉවත් වෙනවා. හැබැයි පින්කම් කරලා මාව ඉහළ තැනකට යැව්වේ නැත්නම් මුංගෙ පවුලෙ වෙන එකෙක්ගෙ ඇඟට රිංගනවා. මාව ආයෙත් රැවටුවොත් එහෙම මුංගෙ පවුලෙන් තව එකෙක් බිලි ගන්නවා. අනේ! දෙය්යනේ! මගේ දේපොළ. මගේ ගෙවල් දොරවල්. කමක් නෑ. හොඳයි හාමුදුරුවනේ! ඔබ වහන්සේ කියන නිසා, ඔබ වහන්සේ කෙරෙහි බලයක් ශක්තියක් තියෙන නිසා, මට ඔබ වහන්සේට අවනත නොවී බැරි නිසා මම ඉවත් වෙලා ඉන්නම්.” යැයි කියූ භූතාත්මය යළිත් හඬා වැළපෙන්නට විය.

 

[Core]

“ඇයි? මේ අඬන්නේ?”
“අනේ හාමුදුරුවනේ! මේ ගෑනිට මං හරි ආසයි. මේකිව දාල යන්න හිතෙන්නෙ ම නෑ. මේකිගෙ නැන්දම්මා ඉන්දැද්දි මගේ ඉඩකඩම් ලියවා ගෙන මම මළා ම කට්ටඩි ගෙන්නලා මාව එළවන්නත් හැදුවා. මුංගෙ හැටි ඔබ වහන්සේට කියල ම යන්න ඕනැ. මුංගේ අම්මා තොවිල් කීයක් නම් කළා ද මාව එළවන්න.
ඉතින් හාමුදුරුවනේ! මම මේ ගෑනිගෙ ඇඟට රිංගාගෙන ඉන්නේ ආශාවට ම යි. ඒ මිසක් මේ ගෑනිව බිලි ගන්න මට බැහැ. මෙයා ගෙ තාත්ත ඉෂ්ට දේවතාවෙක් වෙලා ආරක්සා කරනවා. මෙයා ගෙ ආච්චි අම්මා මෙයා ගෙ දරුවව ආරස්සා කරනවා. ඒ අයට මාව පන්නන්න බැරි මගේ ඉඩම්වල මට ඉන්න තියෙන අයිතිය නිස යි.”
“හොඳයි, හොඳයි, ඇල්බට් දැන් මේ ශරීරෙන් ඉවත් වෙලා යන්න. මේ අය පින් දීලා ඇල්බට් ඔය දැන් සිටින දුඞඛ දායක තත්ත්වයෙන් මුදවාවී” යි පැවසූ ඤාණානන්ද නාහිමියෝ යමුනා ගේ ස්වාමි පුරුෂයාට මෙසේ කීහ.
“දැන් තමුන් අහගෙන හිටියා නේද මහප්පා කියපු දේවල්. ඒ මනුස්සයගෙ ඉඩකඩම් රවටලා ලියවා ගෙන අන්තිමේ නොසලකා හැරපු නිසා දැන් ඇල්බට් වෛරයෙන් මළ යක්ෂයෙක් වෙලා ඉපදිලා. දැන් තමුන්ගෙ දෙමව්පියෝ කළ වරදට, ඇල්බට් කෙරෙහි කරුණාවෙන් දානයක් දී පින් පමුණුවන්න. පන්සලක ගොඩනැගිල්ලක් හෝ දුප්පතෙක් ගෙයක් හෝ හදන තැනකට ආධාරයක් කර මහප්පාට පින් අනුමෝදන් කරන්න.
අනුන්ගෙ ඉඩකඩම් රවටා ලියවා ගත් නිසා දැන් තමුන්ගෙ අම්මා තාත්තාත් අපා ගත වෙලා දුක් විඳිනවා ඇති. ඒවා පස්සේ බලා ගමු, දැනට මේ පිළිවෙත් ටික ඉටු කර මහප්පාගෙ භූතාත්මය අනුරාධපුර ශ්‍රී මහා බෝධින් වහන්සේ ළඟට යවන්න කටයුතු කරන්නැ”යි උපදෙස් දුන්හ.

 

[Core]

<READ></READ>