අසාරත්වය ,අසුබය බලන්න කිවුවේ ,ඒ කිවුවේ සුබ දෙයක් නෑ කියලා ,පිළිකුලෙන් නෙමේ,එකයි බුදු පියාණන් වහන්සේ ධාන්ය වර්ග වලින් කයේ කොටස් වලට උපමා කරේ,පිළිකුලෙන් වැඩුවොත් මානසික රෝගියෙක් වෙලා තමා නවතින්නේ.ලෝකයට පිළිකුල් වෙන දේ ආර්යන්ට පිළිකුල් වෙන්නේ නෑ කියලා දේශනා කලේ. .එහෙම බැලුවම ලෝකයේ තියෙන වටිනා කමයි අඩු වෙන්නේ ඇත්තටම ලෝකයේ වටිනා දෙයක් තියද නෑ කියලා ක්රම ක්රමයෙන් තේරෙන්නේ ඊට පස්සේ,එත් එක්කම දකිනවා තමන්ගේ තිබුණු අසමතුලිත තාවයට කරන පිලියමක් මිස ඊට එහා දෙයක් නැති බව,දුරු වෙන්න ඕන චන්දරාගය පංච උපාදානයට බැදිච්ච.එකට ත්රිලක්ෂණය නිවැරදිව අවබෝද කර ගන්න.ත්රිලක්ෂණයේ එකක් දැක්කම අනිත් දෙකත් ඉබේම අවබෝද වෙනවා.ඊට පස්සේයි යථාර්තයෙන් දකින්නේ අත අරිනවා නෙමේ අත ඇරෙනවා.ඊට පස්සෙයි දස සංයෝජන එකින් එක අඩුවෙන්නේ.ඒ වගේම ඇති නැති අන්ත වලින් මිදිලා උදයවැය දකින්න ඕන.එකට ත්රිලක්ෂණ අවබෝද කරන් රාග,දේෂ,මෝහෝ වල ආදිනයි.නිවනේ අනිසංසයි බලන්න ඕන.ආදීනව බලන කොට ධම්ම,වීර්ය,ප්රීතී බොජ්ජංග තුන වැඩෙනවා,නිවනේ ආනිසංස දකිනෙ විට සමාදී ,පස්සද්දී,උපෙක්කා කියන බොජ්ජංග 3 වැඩෙනවා.සති බොජ්ජංගය හැම වෙලාවම තියෙන්න ඕන හිත ඇකිලෙන කොට වගේම හිත අතිදාවනය වෙනකොට බොජ්ජංග මාරු කරනන.නැතුව අතීසාරයට අමුඩේ ගැහුවට හරියන්නේ නෑ.ඉල්ලන දේ අද දුන්නේ නැති උනම හෙට ඊටත් වඩා බලවත් ඒ දේ ඉල්ලනව මිස සංසිදෙන්නේ නෑ,පෙලීම වැඩි වෙන එකයි වෙන්නේ.ඒ වගේම බුදු දහම කියන්නේ දර්ශනයක් නෙමේ විදර්ශනයක් සියුලුම දර්ශන විනිවිද යෑමක්.
