සිතන කෙනෙක් නෑ යකෝ.
සිතුවිලි දහරාවෙ වේගය නිසා බ්රේන් එකට (ඔලුවෙ සර්කිට් එකට) මැවෙනව (රැවටෙනව) "මම" කියන එකා ඉන්නව කියල.
ඒක නිසා හිතන කෙනෙක් නෑ, ඔලුවෙ එක පැත්තක මම කියන එකා ඉන්නව කියල එකක් නෑ.
මම කියන එකා නැති අතරමැදි හිඩැස් තියෙනව සිතුවිලි දහරාවෙ, ඒව අල්ලන්න (සෙන්ස් කරන්න) උබල වගේ අනාත කුකුල්ලුන්ට බැරි නිසා දිගටම "මම" ඉන්නව කියල හිතනව.
අනාත කුකුලෙක් වීමෙන් මිදියන්.
ටිකක් කල්පනා කලොත් තේරෙයි.
සිතුවිලි දිහා බලන්නෙක් (මම කියල හුත්තෙක්) නෑ. සිතුවිලි ටිකම විතරයි තියෙන්නෙ.
ඒකත් මැදින් හිඩැස්. එතන අර මම කියල හිතාගත්ත හුත්තත් නෑ.
මම නෑ හුත්තො මම නෑ තේරුම් ගනින්.
බුදු හාමුදුරුවො තොපිට මේ ටික කියන්න කැරි ගොන් මොල වලට කොච්චර මහන්සි ගත්තද.
අපි නිකන් කැරිම සර්කිට් එකක් විතරයි. ඒ සර්කිට් එකත් ගොබ්බ කොච්චරද කියන්න ඌට මැවිල පේනව මම කියන එකා ඉන්නව කියල. සර්කිට් එකත් රැවටිල.
තේරුම් ගනින් පකෝ තේරුම් ගනින්.
අර බුදු හාමුදුරුවො වල කජ්ජ ගැහුව දවසෙ කජ්ජ ගහන්න ලන්වෙලා, ටට්ටයෙක් ලග ඉදන් අඩනව.
බුදු හාමුදුරුවො කිව්ව අඩන්න එපා හුත්තො "සිහියෙන්" ඉදපන් කියල.
ඒ සිහිය කියන්නෙ වෙන මුකුත් නෙමෙයි පකෝ "මම කියල එකෙක් නෑ, ඇයි නැත්තෙ, ඒ උඩ මම කියපු දේවල් නිසා" කියන එක මතක් කරගනින් කියනව.
යකෝ අඩන එකත් සිතුවිලි දහරාවක කොටසක්.
දුක හිතෙනකොට වලක්වන්න අමාරුයි තමයි අපි හැමෝම රැවටිල (ඔලුව ඇතුලෙ තියෙන සර්කිට් එක තනිකරම රැවටිල).
අමුතුවෙන් නිවන් දකින්න දෙයක් නෑ, නිවන තොගෙ ඔලුවෙ ඇතුලෙ දැනටමත් තියෙනව, ඔය කිව්ව එක තේරුම් ගනින්. අමුතුවෙන් ලොකුවට වෙන පකක් කරන්න ඉතුරු නෑ.
තේරුම් ගනින් පකෝ තේරුම් ගනින්. ආපහු තොපිට දර්මය ඇහෙන්නෙ කල්පෙකින් වෙන්න පුලුවන්
(එහෙමයි කියල උබල හිතන්න එපා ආපහු ආත්මයක් එනව කියල, එහෙම හුත්තක් එන්නෙ නෑ ආපහු පොලොවට පස් වෙලා ඒ පස් වලින් ආපහු සර්කිට් එකක් හැදෙනව, ඒත් එතන උබ නෑ හුත්තො, උබ නෑ, උබ දැනටමත් අනාත්මයි, ගොන් පකයි)
