ප්රථමයෙන් ඔබට මහත් සේ ස්තුතිවන්ත වෙමි. එය එසේමය. උක්ත කරුණ මා අසා තිබුණි. ශේෂ්ඨ නිර්මාණයක් බිහිවී ඇත්තේ කොතනද එතැන අනිවාර්යයෙන්ම කළාකරුවා තම ජීවිතයේ මුහුණ දුන් සුන්දර, හෝ අසුන්දර අත්දැකීමක් ඇතිබව මා අත්දැකීමෙන් දනිමි. සුන්දර අත්දැකීමක් තවත් සුන්දර කර රසිකයාට ලබාදෙන්නේද එම කලාකරුවාමය. එසේම අසුන්දරවුත් විදවන්නාවුත් අත්දැකීමක් එසේම සුන්දර නිර්මාණයක් බවට පත් කරන්නේද එම කලාකරුවාමය. එනිසා ඔවුන් සදා අමරණීය වේ.
රසික හදවතට අමතන්නට නම් ඔහුට පෘථුල මෙන් ම මානව දයාවෙන් පිරුණු විසල් හදවතක් හා කිරිවැදුණු ගොයම පොළොවට පාත්වන්නාක් මෙන් නිරහංකාර හදවතක් ද තිබිය යුතු වන්නේ ය. එහි තර්කයක් නැත. මහාචාර්ය සරත්චන්ද්රයන්ට මෙන්ම ඔහුගේ නිර්මාණ ඉදිරියේ මා දන ගසමි. මෙය ලියන්නට පටන් ගෙන සතියකටත් වැඩිය. මෙතෙක් මෙය පල කිරීමට ප්රමාද වුයේ, මා පමණක් නොව මුළු මහත් ජාතියම දන නැමිය යුතු ඒ ශේෂ්ඨ පඩි රුවනගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ අත්දැකීමෙන් අපගමනය වී සිංහබාහු විචාරය කිරීමට මා ගත් ඒ වෙහෙස නිසයි. මෙය සරත්චන්ද්රයන් පෞද්ගලික ජීවිතයේ ලද ඒ කටුක අත්දැකීම මතින් මෙය නිර්මාණය කළා නම් වඩාත් සරල වනවා නොඅනුමානය. නමුත්, සරත්චන්ද්රයන් සිය ජිවිත කාලයම ඒ අමිහිරි මතකය තුල මැරී මැරී උපදින්නට ඇත. සරත්චන්ද්රයන් දැන් මෙලොව හැර ගොසින්ය. ඔහු විදවූ ඒ අමිහිරි මතකය ඔහුත් සමගම මිහිදන් වේවා යන පැතුම මුල්කර මෙය ලීවෙමි.
සස්ලිට් සොයුර, යලිත් ඔබට ස්තුති කරමින් මෙසේ ඉල්ලීමක් කරමි. මා වරදවා තේරුම් නොගනු මැන. ඔබ විසින් මා පිළිතුරක් ලබාදී ඒ වෙත දැක්වූ ඒ කාරුණිකත්වය පහත් කළා යැයි මොහොතකටවත් නොසිතනු මැන. සරත්චන්ද්රයන් කෙරේ ඇති අපරිමිත භක්තිය හේතුවෙන් ඒ පිලිබදව කිසිත් සදහන් නොකලෙමි.
