හිතපන් ජීවිත කාලෙම තමන් කිසිම දෙයක් achieve කරගෙන නෑ, හඩු ඇඳුමක් ඇඳගෙන ඉන්නේ, යන්නේ පක්ෂෙන් දුන්න දිරපු ජීප් එකේ. දේශපාලකයෙක් උනාට කවුරුවත් ගණන් ගන්නේ නෑ, සර් කියන්නේ නෑ, V8 එකක් නෑ, ජයශාන්ත අයියගේ අනුකම්පාව උඩ කන්න බොන්න හම්බවෙන්නේ. ගෙදර ගෑණි බනිනවා තොගේ කතාව රටම හදන්න ළමයින්ට කන්න දෙන්න රු.10,000ක් හොයන්නේ නෑ කාලකණ්නියා කියලා. ගෑණිට හුකන්නත් වඳින්න ඕනේ. නෑදෑයෝ උඹව අඳුරනවා කියන්නෙවත් නෑ.
එහෙව් පොරකට එකපාරම නොහිතු විදියට ඡන්දයක් දිනලා ඇමතිකමක් හම්බ වෙනවා, ලොකු බිස්නස් කාරයෝ නිකං දේවල් ගෙනත් දෙනවා, මිනිස්සු ගෞරවයෙන් බලනවා, සර් කියනවා, ලක්ෂ ගානක් ආදායම වැඩි වෙනවා, ගේමක් ගහන්න චාන්ස් එකක් හම්බ වෙනවා, ගෑණි උනත් ඉස්සර වගේ නෑ ගරුකරනවා, පොඩි කෑල්ලක් දෙකක් ඇදගන්න චාන්ස් එක හම්බ වෙනවා, නෑදෑයෝ ආඩම්බරෙන් උඹ ගැන කියනවා, දැන් අඳින ෂර්ට් එක රු.50,000යි. ෆෝන් එක ලක්ෂ 4යි, යන වාහනේ කෝටි 5යි.
ඒ වගේ ජීවත් උන එවුන්ට මෙහෙම උනාම වෙන මොනවා වෙන්නද? දැන් උට අමතකයි උගේ අතීතය, දැන් උට ජයශාන්ත වගේ නිකං කඹුරන ගොබ්බයො සිය ගානක් වටේට ඉන්නවා. හැබැයි ගම්වල බෝක්කු උඩ මුන්ගේ පෝස්ටර් ගහන උන්ට සඕදරයා කිව්වම බඩු යනවා....එහෙම නැති උනාම දැන් තරහයි. මුන්ට දැන් උන් ඕනේ නෑ කියන එක උන් තේරුම් ගන්න ඕනේ.
