මචන්ලා මේ ත්රෙඩ් එක මන් දාන්නේ දැන් සතියක් විතර ඔලුවේ තියෙන ප්රශ්නයක් ගැන කියන්න.. මෙන්න මේකයි seen එක..
මන් ගිය සතියේ 255 බස් එකේ නැග්ගා පිළියන්දල අම්මාගේ clinic එකකට යන්න.. හැමදාම මන් බහින්නේ පිළියන්දල හන්දියෙන්.. පිළියන්දල stand එකටයි පිළියන්දල හන්දියටයි එකම ගාන ගන්නේ.. ඉතිං ගිය සතියෙත් මන් ටිකට් අරන් කොට්ටාවෙන් පිටත්වුනා..එතකොටත් අපි clinic එකට ටිකක් late..ඔහොම ගිහින් මචං පිළියන්දල stand එකට ආවා.. අවට පස්සෙ කොන්දොස්තර පොන්නයා කිව්වා නේ බන් stand එකෙන් බහින්න කියලා.. මන් කිව්වා පිළියන්දල හන්දියෙන් බහින්නේ කියලා.. ඒ ගමන මූ මහ හයියෙන් කෑගහන්න ගත්තා එතන නවත්වන්නේ නෑ පිළියන්දල නම් stand එකෙන් බහින්න ඕනෙ අරකයි මේකයි ගගා..
මට ඒපාර මාර කේන්තියක් ආවෙ. ඒත් මට සෝශල් එන්සයිටි තියෙන නිසා මිනිස්සු එක්ක රන්ඩුවලට පැටලෙන්න ගොඩක් බයයි මන්. අදුරන්නෙ නැති කෙනෙක් එක්ක කතාකරන්න ගියත් වචන පැටලෙනවා. දනහිස්දෙක වෙවුලා නිකන් බොග බරකුත් හැදෙනවා. ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉදන් මට මේවගේ දේවල් සෑහෙන්න වෙලා තියෙනවා , මං ශිෂ්යත්වෙන් ගිහින් පළවෙනි අවුරුද්දේ මට ඉන්න හරි desk එකක්වත් නෑ.. හැමදාම මොකෙක්හරි හරි ඇවිත් මාව එලවනවා.. මාත් බල්ලා වගේ වෙන සවුත්තු desk එකකට යනවා.. Cricket ගහන්න බෑ කියලා විහිලු කළා.. ගෑනි වගේ කිව්ව.. ඒක නිසා මට ඉස්කෝලේ කාලේ කෙල්ලෙක්ව දාගන්නවත් confidence තිබ්බෙ නෑ..
දැන් බස් එකේ සීන් එක වෙලා සතියක් වගේ වුණාට මට තාම ඕක ඔලුවට වදයක්.. යකෝ හරියට ටිකට් අරගෙනත් එහෙම බහින්න වෙනවා කියන්නෙ කැරි වැඩක් නේ බන්.. මේක මතක් වෙන සැරයක් ගානේ මගේ ඇගේ මාළු නටනවා.. ඒත් මට කරගන්න පුලුවන් කෙහෙම්මලකුත් නෑ බය නිසා. මන් මේකට මොකක්ද කරන්න ඕන
මන් ගිය සතියේ 255 බස් එකේ නැග්ගා පිළියන්දල අම්මාගේ clinic එකකට යන්න.. හැමදාම මන් බහින්නේ පිළියන්දල හන්දියෙන්.. පිළියන්දල stand එකටයි පිළියන්දල හන්දියටයි එකම ගාන ගන්නේ.. ඉතිං ගිය සතියෙත් මන් ටිකට් අරන් කොට්ටාවෙන් පිටත්වුනා..එතකොටත් අපි clinic එකට ටිකක් late..ඔහොම ගිහින් මචං පිළියන්දල stand එකට ආවා.. අවට පස්සෙ කොන්දොස්තර පොන්නයා කිව්වා නේ බන් stand එකෙන් බහින්න කියලා.. මන් කිව්වා පිළියන්දල හන්දියෙන් බහින්නේ කියලා.. ඒ ගමන මූ මහ හයියෙන් කෑගහන්න ගත්තා එතන නවත්වන්නේ නෑ පිළියන්දල නම් stand එකෙන් බහින්න ඕනෙ අරකයි මේකයි ගගා..
මට ඒපාර මාර කේන්තියක් ආවෙ. ඒත් මට සෝශල් එන්සයිටි තියෙන නිසා මිනිස්සු එක්ක රන්ඩුවලට පැටලෙන්න ගොඩක් බයයි මන්. අදුරන්නෙ නැති කෙනෙක් එක්ක කතාකරන්න ගියත් වචන පැටලෙනවා. දනහිස්දෙක වෙවුලා නිකන් බොග බරකුත් හැදෙනවා. ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉදන් මට මේවගේ දේවල් සෑහෙන්න වෙලා තියෙනවා , මං ශිෂ්යත්වෙන් ගිහින් පළවෙනි අවුරුද්දේ මට ඉන්න හරි desk එකක්වත් නෑ.. හැමදාම මොකෙක්හරි හරි ඇවිත් මාව එලවනවා.. මාත් බල්ලා වගේ වෙන සවුත්තු desk එකකට යනවා.. Cricket ගහන්න බෑ කියලා විහිලු කළා.. ගෑනි වගේ කිව්ව.. ඒක නිසා මට ඉස්කෝලේ කාලේ කෙල්ලෙක්ව දාගන්නවත් confidence තිබ්බෙ නෑ..
දැන් බස් එකේ සීන් එක වෙලා සතියක් වගේ වුණාට මට තාම ඕක ඔලුවට වදයක්.. යකෝ හරියට ටිකට් අරගෙනත් එහෙම බහින්න වෙනවා කියන්නෙ කැරි වැඩක් නේ බන්.. මේක මතක් වෙන සැරයක් ගානේ මගේ ඇගේ මාළු නටනවා.. ඒත් මට කරගන්න පුලුවන් කෙහෙම්මලකුත් නෑ බය නිසා. මන් මේකට මොකක්ද කරන්න ඕන

