තාම හරියට ඩිෆිනීශන් එක තේරුන්නැ. වටිනාකමක් නැ? කියන එකද?
වටිනාකම නැති කම රදා පවතින්නේ වටිනානමක් තියෙන බව කට සාපේක්ෂව නේ. නැතුව වටිනාකමක් ගැන කතා කරන්න බැහැනේ.
"වටිනාකමක් නැ" කියන්නත් ලෝකයක් හම්බෙලානම්, හම්බේච්ච ලෝකෙකට වටිනාකමන් තිබ්බත් එකයි නැතත් එකයි.
පිලිකාව දුකක් වෙන්නේ,
පිලිකාවක් කියලා දැනගන්න හින්දයි, ඒ නිසා ඇති වෙන දැනීම, ලෞකිකව *රිදෙනවා* නිසයි.
පිලිකාව කියලා දෙයක් ගැන දන්නැත්තම්, දැනීම් දැනෙන්නැත්තම් දුකක් වෙන්න උපාදානස්කන්කනධය සකස් වෙයිද? දැන් දුකක් ගැන කතා කරන්න පුලුවන්ද? හැබැයි ඇගේ පිලිකාව යනවා. උත්සන්න වෙලා මැරෙයි. මැරිලත් ඌ දන්නැ පිලිකාවක් තිබ්බා කියලා.
සංස්කාර නිත්ය විදිහට අපි දකින්නේ. දැනීමේ සැපක් වත් දුකක් වත් නිත්ය විදිහට ගන්න පුලුවන් කමක් නැ. දැනීම දැනෙනවා. දැනෙන ස්වභාවයක් එතන තියෙන්නේ. ඔලුව අත ගාද්දි සැප විදිහට දැනෙන්නයි, අතක් කැඩුනහම දුක විදිහට දැනෙන්නෙයි, දැනීමේ අවුලක් හින්දා නෙමෙයි දැනීමට නිත්ය වටිනාමක් (දැනගැනීමක්) සංස්කරනය කරන නිසා.