ලංකාවට මේ ක්රමය ආවොත් ලැබෙන වාසි
- රෝහල් තදබදය සම්පූර්ණයෙන්ම අඩුවීම: පොඩි උණට, හෙම්බිරිස්සාවටත් මහ රෝහල්වල පෝලිම්වල ඉන්න එක නැවතිලා, මූලික රෝහල්වලට ඇත්තටම අත්යවශ්ය ලෙඩුන්ට විතරක් ප්රමුඛතාවය දෙන්න පුළුවන් වෙනවා.
- රෝග කල්තියා හඳුනාගැනීම: දියවැඩියාව, අධි රුධිර පීඩනය, කොලෙස්ටරෝල් වගේ බෝ නොවන රෝග (NCDs) මුලදීම අඳුරගෙන පාලනය කරන්න පුළුවන්.
- පෞද්ගලික සෞඛ්ය වාර්තා (Health Records): ගමේ වෛද්යවරයා ළඟ හැමෝගෙම සෞඛ්ය ඉතිහාසය තියෙන නිසා, වෙනත් ලෙඩකට බෙහෙත් දෙද්දී ඒ වාර්තා ගොඩක් වැදගත් වෙනවා.
- වැඩිහිටියන්ට පහසුව: වයසක අයට ඈත තියෙන ඉස්පිරිතාල වලට රස්තියාදු නොවී ගමෙන්ම බෙහෙත් ගන්න පුළුවන්.
නමුත්, ප්රායෝගිකව තියෙන අභියෝග මොනවද?
කැනඩාවේ මේ ක්රමය සාර්ථක වුණාට ලංකාවේදී මේක ඒ විදියටම කරන්න ගියොත් ප්රායෝගික ගැටලු කිහිපයක් එනවා.- ග්රාම සේවා වසම් ගණන සහ වෛද්යවරු හිඟය: ලංකාවේ ග්රාම සේවා වසම් 14,000 කට වඩා තියෙනවා. ඒ හැම එකකටම MBBS වෛද්යවරයෙක් දෙන්න තරම් වෛද්යවරු දැනට ලංකාවේ නැහැ. විශේෂයෙන්ම දැන් තියෙන වෛද්යවරුන්ගේ රට යෑමේ ප්රවණතාවයත් එක්ක මේක ලොකු අභියෝගයක්.
- ආර්ථික පිරිවැය: වසම් 14,000 කට සායන (Clinics) හදන්න, බෙහෙත් සපයන්න සහ වෛද්යවරුන්ට, හෙදියන්ට පඩි ගෙවන්න දැවැන්ත ආර්ථික ශක්තියක් රජයට තියෙන්න ඕනේ.
ලංකාවට ගැලපෙන විදියට මේක කරන්නේ කොහොමද?
ග්රාම සේවා මට්ටමින්ම නැති වුණත්, මේ සංකල්පය ලංකාවේ දැනට තියෙන පද්ධතියට බද්ධ කරන්න පුළුවන්:- MOH / PHI / පවුල් සෞඛ්ය සේවිකා ජාලය දියුණු කිරීම: අපිට දැනටමත් ගම මට්ටමින් ශක්තිමත් මහජන සෞඛ්ය ජාලයක් තියෙනවා. නමුත් ඔවුන් කරන්නේ රෝග නිවාරණයයි (Prevention). මීට අමතරව ප්රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස මට්ටමින් (Grama Niladhari වසම් 4-5 කට එකක් වන සේ) පවුලේ වෛද්ය මධ්යස්ථාන ඇති කරන්න පුළුවන්.
- ඩිජිටල් සෞඛ්ය හැඳුනුම්පතක් (Digital Health ID): හැම පුරවැසියෙකුටම ඩිජිටල් සෞඛ්ය කාඩ් එකක් දීලා, ඒක ප්රාදේශීය රෝහල් වලට සම්බන්ධ කළොත් කැනඩාවේ වගේම ලෙඩාගේ සම්පූර්ණ ඉතිහාසය අධීක්ෂණය කරන්න පුළුවන්.
හැබැයි, දැනට තියෙන ක්රමයෙයි අපි අර කතා කරපු පූර්ණ "පවුලේ වෛද්ය" සංකල්පයෙයි ප්රායෝගික වෙනස්කම් කිහිපයක් තියෙනවා:
- රෝහලට පමණක් සීමා වීම: දැනට මේ කාඩ් එක ගොඩක් වෙලාවට වැඩ කරන්නේ අදාළ රෝහලේ හෝ යම් රෝහල් ජාලයක් ඇතුළේ විතරයි. ඔයා ගමේ ඩිස්පෙන්සරියෙන් හරි, වෙනත් පෞද්ගලික වෛද්යවරයෙක්ගෙන් හරි බෙහෙත් ගත්තොත්, ඒ විස්තර අර පද්ධතියට ඇතුළත් වෙන්නේ නැහැ.
- ජාතික මට්ටමේ ජාලයක් (Centralized System) නොවීම: කැනඩාව වගේ රටවල මේ ID එක මුළු රටටම එකයි. ගමේ වෛද්යවරයා ළඟට ගියත්, ජාතික රෝහලකට ගියත්, පෞද්ගලික රසායනාගාරයකින් ලේ පරීක්ෂණයක් (Blood Report) කළත් ඒ හැම විස්තරයක්ම අර එකම එකවුන්ට් එකටයි යාවත්කාලීන වෙන්නේ. ලංකාවේ තවම ඒ මට්ටමටම ජාලගත (Networked) වෙලා නැහැ.
- රෝග නිවාරණයට වඩා ප්රතිකාරයට මුල්තැන දීම: දැනට ලංකාවේ ඩිජිටල් කාඩ් එක පාවිච්චි වෙන්නේ ලෙඩක් හැදිලා හොස්පිටල් ගියාම විතරයි. නමුත් පවුලේ වෛද්ය ක්රමයකදී, ලෙඩ හැදෙන්න කලින් ඉඳලම වෛද්යවරයාට පුළුවන් රෝගියාගේ පවුලේ සෞඛ්ය ඉතිහාසය බලලා කල්තියා උපදෙස් දෙන්න.