ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට අනුබද්ධ ඉන්ධන පිරවුම්හල්වල ඛනිජ තෙල් ඇතත් ලංකා ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවට අයත් පිරවුම්හල්වල ඉන්ධන නොපවතී. එය එසේ වන්නේ ඛනිජ තෙල් වෙළෙඳපොළේ තරගකාරීත්වයක් නැති නිසාය. ඒ තරගකාරීත්වය නිර්මාණය කිරීම සඳහා කුමක් කළ යුතු දැයි අප විමසුවේ නැව්වලින් භාණ්ඩ ප්රවාහනය කරන වෙළෙඳ ප්රජාවගේ සංවිධානය වන කොළඹ නැව් ගතකරන්නන්ගේ අධ්යාපන පීඨයේ ප්රධාන විධායක නිලධාරී රොහාන් මාසකෝරාළ මහතාගෙනි.
ආසියානු නැව්ගත කරන්නන්ගේ සංගමයේ හිටපු මහ ලේකම්වරයා ද වන මාසකෝරාළ මහතා ඒකාබද්ධ ඇඟලුම් සංගම් සංසදයේ හිටපු මහ ලේකම්වරයා ද වෙයි. රබර් නිෂ්පාදන සහ අපනයනකරුවන්ගේ සංගමයේ අධ්යක්ෂ ජනරාල්වරයා ලෙස ද දැනටත් කටයුතු කරන ඒ මහතා ආර්ථික විද්යාව පිළිබඳ විද්යාවේදී (B.S.C) උපාධිය දිනාගෙන තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ කනෙක්ටිකට් (Connecticut) ප්රාන්ත විශ්ව විද්යාලයෙනි. ඇමෙරිකාවේ හියුෂ්ටන් (Houston) විශ්ව විද්යාලයෙන් ව්යාපාර හා අලෙවිකරණය පිළිබඳ විද්යාවේදී උපාධිය දිනාගෙන සිටින මාසකෝරාළ මහතා ඛනිජ තෙල් වෙළෙඳපොළෙහි තරගකාරීත්වයක් ඇතිකිරීම සඳහා කළ යුතු පිළියම් මෙසේ ගෙනහැර දක්වයි.
අප ඛනිජ තෙල් ලබාගන්නේ පිටරටවලිනි. එය අප රට ඇතුළේ නිෂ්පාදනය කරන දෙයක් නොවේ. එවැනි භාණ්ඩයක් සම්බන්ධයෙන් රටේ තිබෙන්නේ රජයේ ඒකාධිකාරියකි. ඒ නිසා අල්ලස, දූෂණය, නාස්තිය යනාදියත් රාජ්ය ව්යවසාය සමග බද්ධ වෙයි. රටක ආර්ථිකය දුවන්නේ තෙල් හා විදුලිය මතය. රටක් සංවර්ධනය කිරීමට නම් ඒ කර්මාන්ත දෙකෙහිම ඇති කළ යුත්තේ තරගකාරීත්වයකි. දේශීය මෙන්ම පිටරට සමාගම් ද ඒ ක්ෂේත්ර දෙක සඳහා යොදාගත යුතුය. එහෙත් දේශීය සමාගම්වලට පවතින ධාරිතාව අඩුය. තාක්ෂණය දැනුම සහ වෙළෙඳපොළ අතින් දේශීය සමාගම් දුප්පත්ය.
ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට එරට බිලියන 1.3 ක වෙළෙඳපොළක් පවතී. ඇමෙරිකන් තෙල් සමාගමට තිබෙන්නේ ලොව පුරා විහිදුණු ජාලයකි. එවැනි සමාගම් ලංකාවට පැමිණියොත් ඔවුන් තම වෙළෙඳාම කරගෙන යන්නේ ලංකාවෙන් ලැබෙන රුපියල් හෝ ඩොලර් වලින් නොව ලෝකයෙන් ලැබෙන ඩොලර් වලිනි. ඒ සමාගම්වලට ඩොලර් හිඟයක් නැත. අද ලංකා ඉන්දියන් තෙල් සමාගම තමන්ට අවශ්ය ඩොලර් ලබාගන්නේ තම මව් සමාගමෙනි. සිංගප්පූරුව ගත්තොත් එරට ඛනිජ තෙල් නිෂ්පාදන ක්ෂේත්රයෙහි සමාගම් 30 සිට 40 අතර ප්රමාණයක් ක්රියාත්මක වෙයි. සිංගප්පූරුවේ බලශක්තිය රැකී තිබෙන්නේ ඒ සමාගම්වල ආයෝජනවලිනි. ඇත්තෙන්ම සිංගප්පූරුව ගොඩ ගොස් තිබෙන්නේ තෙල් මතය.
1961 දී ලංකාව විදේශීය තෙල් සමාගම් වන ෂෙල්, කැල්ටෙක්ස්, මොබිල් මෙරටින් පන්නා දැමූ අවස්ථාවේ සිංගප්පූරුව එරටට පැමිණෙන්නැයි ඒ සමාගම්වලට ආරාධනා කළේය. සිංගප්පූරුව තම පළමුවැනි තෙල් පිරිපහදුව ෂෙල් සමාගම සමග පටන් ගත්තේ 1961 ජූලි 26 වැනිදාය. මොබිල් සමාගමේ ලොකුම පිරිපහදුව තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ ටෙක්සාස් ප්රාන්තයේය. මොබිල් සමාගමේ දෙවැනි ලොකුම පිරිපහදුව තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේය. සිංගප්පූරුවේ පවතින ඒ තත්ත්වය නිසා එරට අද ලෝකයේ බලශක්ති කේන්ද්රයකි. සිංගප්පූරුව පිහිටා තිබෙන්නේ ද ලංකාව වැනි හොඳ නැව් මාර්ගයකය.
නැව්වලට පහසුකම් සහ සේවා සැලසීම අතින් ලොව ඉහළින්ම සිටින රට සිංගප්පූරුවයි. සිංගප්පූරුව තමන්ට අවශ්ය බොරතෙල් ගෙන්වන්නේ මැදපෙරදිග රටවලිනි. දවසකට නැව් 300 ක් ලංකාව පසුකරගෙන යන බවට අපේ මිනිස්සු කයිවාරු ගසති. එහෙත් ඒ නැව් ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීමට නොහැකිව තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේ තරම් විශාල ව්යාපෘති සඳහා වන ආයෝජකයන් ලංකාවට නොපැමිණෙන නිසාය.
ලංකාව පසුකරගෙන දවසකට යන නැව් 300 න් සියයට 60 ක් පමණම ඉන්ධන සහ ඉන්ධනවලින් කළ නිෂ්පාදන ප්රවාහනය කරන නැව්ය. ඇමෙරිකාවට අයිති දෙවැනි විශාලතම පිරිපහදුව තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේය. නැව්වලට තෙල් සැපයීමෙන් ලොව පළමු තැන හිමිකරගෙන සිටින්නේ ද සිංගප්පූරුවයි. ගුවන් යානාවලට අවශ්ය තෙල් ද සිංගප්පූරුවේ නිෂ්පාදනය කරයි.
ඒ රට වටා පිහිටි එරටට අයිති දූපත්වල තිබෙන පිරිපහදු ගුවනටත් කදිමට දිස්වෙයි. සිංගප්පූරුවට වඩා හොඳට එය ලංකාවට කළහැකිව තිබිණි. ත්රිකුණාමලය ඊට සුදුසුම ස්ථානයයි. බ්රිතාන්යයන් ත්රිකුණාමලයේ තෙල් ටැංකි ඉදිකළේ එය ලොව පිහිටි හොඳම ස්වභාවික වරායක් නිසාය. අප ඒ තෙල් ටැංකි මළකඩ කෑමට ඉඩහැරියා මිස ඒවායෙන් ප්රයෝජනයක් ගත්තේ නැත. 2003 දී ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට ඒ තෙල් ටැංකිවලින් යම් ප්රමාණයක් ලබා දුන්නත් ඊට ද ලංකාවේ අන්තවාදී වාමාංශිකයෝ විරුද්ධ වූහ. 1961 දී බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ආණ්ඩුව ගත් වැරැදි තීන්දුව නිසා ලංකාව අද වළක වැටී සිටියි.
සිංගප්පූරුව පටන් ගත්තේ ලංකාව වරද්දා ගත් තැනෙනි. ලී ක්වාන් යූ දුරදක්නා නිවැරැදි දැක්මකින් යුත් සැබෑ දේශප්රේමී නායකයෙකි. ඔහු ව්යාජ දේශප්රේමියෙකු නොවේ. ලී ජාතිය හා ආගම හුවා දැක්වීම ප්රතික්ෂේප කළ නායකයෙකි. ජාතිය හා ආගම විකිණීමෙන් රටක් දියුණු කරන්නට බැරි බව ලී මැනවින් දැන සිටියේය. සිංගප්පූරුව ද ලංකාව සේම මිශ්ර සමාජයක් තිබෙන රටකි. එරට ජනගහනයෙන් 70% ක් චීන සම්භවයක් තිබෙන හොංකොං ජාතිකයෝය. අනෙක් පිරිස මුස්ලිම් හා දෙමළය. එරට අවුරුද්දක ඒක පුද්ගල ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් 50,000 කි. ලංකාවේ ඒක පුද්ගල ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් 3,600 කි. අපට 1948 දී නිදහස ලැබුණත් සිංගප්පූරුවට නිදහස ලැබුණේ 1965 දීය. ලංකාව පසුකරගෙන යන බොර තෙල් නැව්වලට සිංගප්පූරුවට යන්නට තවත් දවස් 4 ක් ගතවෙයි. මැදපෙරදිග රටවල සිට ලංකාවට පැමිණෙන්නට නැව් වලට ගතවන්නේ දවස් හතර හමාරකි. ඉතින් ත්රිකුණාමලයේ තිබෙන ටැංකිවලින් ප්රයෝජනයක් ගෙන ලංකාවේ තෙල් පිරිපහදු දියුණු කළා නම් අප සිටින්නේ සිංගප්පූරුවට ඉදිරියෙනි. බලශක්ති කේන්ද්රය වන්නේ ලංකාව මිස සිංගප්පූරුව නොවේ. එය අදටත් කළ නොහැකි දෙයක් නොවේ.
යුද්ධය දිනා දුන් හමුදාවත් බුදු පියාණන්ගේ පිවිතුරු ධර්මයත් සිවුරත් විකුණමින් අපයෝජනය කරමින් දේශපාලනය කරන මිනිසුන්ට රට ආර්ථික වශයෙන් සමෘද්ධිමත් කිරීමට වුවමනාවක් නැති බව දැන් මැනවින් පැහැදිලිය.
අබුඩාබි හා ඩුබායි යන රටවල්ද දියුණු වූයේ සිංගප්පූරුව ආදර්ශයට ගත් නිසාය. ඩුබාහිවල රැකියා කරන අයගෙන් 80% ක් පිටරැටියෝය. සිංගප්පූරුවේ රැකියා කරන අයගෙන් 40% ක් විදේශිකයෝය. දැනුම ප්රාග්ධනය, මුදල් තාක්ෂණය හා වෙළෙඳපොළ හිමි විදෙස් සමාගම් ලොව බොහෝය. එහෙත් ඔවුන් අයෝජනය කරන්නේ ඊට සුදුසු පරිසරයක් තිබෙන රටවලය. ලංකාවේ අද එවැනි පරිසරයක් නැති බව ජාත්යන්තරයේ පිළිගැනීමයි. ඉන්දියානු විරෝධයක් අදටත් ලංකාවේ පවතී.
එහෙත් ඉන්දියන් ඔයිල් සමාගමක් අද ලංකාවේ නොතිබුණේනම් රට ගිනි ගනියි. තවත් තෙල් සමාගම් කිහිපයක් ලංකාවේ තිබුණා නම් අපේ ජනතාවට අද තෙල් පෝලිම්වල රස්තියාදුවීමටවත් තෙල් පෝලිම්වල සිටියදී මරණයට පත්වීමටත් සිදු නොවෙයි. ඒ නිසා දැන්වත් ලංකාව තම තෙල් වෙළෙඳපොළෙහි තරගකාරීත්වයක් ඇති කරගත යුතුය.
තරගකාරීත්වයේ වාසිය ලැබෙන්නේ රටේ ජනතාවටය.
තරගකාරීත්වය ඇති වූ දාට නැව් හා ගුවන් සමාගම්වල තෙල් සැපයීමට ද අපට හැකිවෙයි. පිරිපහදුවල ආයෝජනයට සුදුසුවන්නේ විදේශීය සමාගම්ය. අවශ්ය දැනුම, ප්රාග්ධනය, තාක්ෂණය හා වෙළෙඳපොළ පවතින්නේ විදෙස් සමාගම් සතුවය. නිදහස් වෙළෙඳ කලාපවල ආයෝජනය කර තිබෙන දෙදහසකට අධික පිරිසක් විදේශිකයෝය. ඔවුන් මෙරට ලක්ෂ ගණනකට රැකියා දී තිබේ. ඔවුන් තමන්ගේ ලාභය රටින් පිටට රැගෙන යන බව සත්යයකි. එය එසේ වන්නේ ලංකාවේ මූල්ය ක්රමයෙහි පවතින ප්රශ්න නිසාය. එහෙත් සිංගප්පූරුවේ එසේ නොවෙයි. එරට මූල්ය ක්රමය ඉතා ශක්තිමත්ය. ලොව පවතින ප්රමුඛ බැංකු හා මෙහෙයුම් කරන සමාගම් සියල්ල සිංගප්පූරුවේ පවතී. ඒ නිසා විදේශ නැව් සමාගමක් සිංගප්පූරුවේ ව්යාපාර කරන්නේ නම් ඔවුන්ගේ මුදල් තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේමය. ඒ සමාගම් ඒ මුදල් තම රටවලට රැගෙන නොයයි. හේතුව තම රටවල බදු ඉහළ අගයක පැවැතීමය. අප දොරවල් සියල්ල වසාගෙන ලෝකෙන් උතුම් රට ලංකාවයි කියන්නේ වැල් බයිලාය. බංග්ලාදේශයේ මිනිස්සුත් අද ලාංකිකයන්ට සිනාසෙති. රට ඒ තත්ත්වයට ඇද දැමුවේ වර්තමාන පාලකයෝය.
බංග්ලාදේශයේ ඇඟලුම් කම්හල්වල කළමනාකරුවන් ලෙස ගියේ ලාංකිකයෝය. අද බංග්ලාදේශයේ අපනයන ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 50 කි. ලංකාවේ අපනයන ආදායම ඩොලර් බිලියන 12.5 කි. ඉස්සර බංග්ලාදේශයට ගිය අපේ මිනිසුන්ට ගෞරවයකින් යුක්තව කතා කළහ. සැලකූහ.
එහෙත් දැන් ඔවුන් අපට සිනාසෙන බව එහි සිටින අපේ මිතුරෝ කියති. අපට ඒ ඉරණම අත්වී තිබෙන්නේ ලංකාව බංග්ලාදේශයෙන් සිඟා කන නිසාය. අවුරුදු 2500 ක ඉතිහාසයක් ගැන පුරාජේරු කිව්වාට අද ජාත්යන්තර ප්රජාව ලාංකිකයන් ලෙස බලන්නේ හිඟා කන ජාතියක් දෙස බලන උසුළු විසුළු සිනාවෙනි. රටට එසේ වුණේ පාලකයන්ගේ වරදිනි. වියට්නාමය සිටියේද අපට පසුපසිනි. එහෙත් අද එරට වාර්ෂික අපනයන ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 400 ක් පමණ වෙයි. වියට්නාමයට බෝම්බ දමා එරට වැසියන් ඝාතනය කළෝ ඇමෙරිකානුවෝය. එහෙත් අද ඇමෙරිකන් සමාගම් 1000 ක් පමණ වියට්නාමයේ ආයෝජනය කරයි. ඒ ඇමරිකන් ආයෝජකයන්ට එරෙහිව වියට්නාමයේ ජනතාව උද්ඝෝෂණය නොකරති.
ආයෝජකයන්ට එරටට එන්නැයි ඔවුහු තව තවත් ඇරියුම් කරති. එහෙත් ලංකාවේ මෝඩ මිනිස්සු යල් පැනපු හණමිටි අදහස් කරපින්නාගෙන වැළලෙති.
ලාංකිකයන් අදටත් ඉන්දියාවට විරුද්ධය. ආදානි සමාගමට සුළං බලාගාර ඉදිකිරීමට දුන්නාට ද විරුද්ධය. අපේ බලශක්ති කේෂ්ත්රය විකුණන බවට මොර දෙති. විකුණන්නට අපට තිබෙන බලශක්ති මොනවාද? අප සිටින්නේ මුම්බායි නගර සභා පාලනය යටතේ සිටින ජනගහනයටත් වඩා අඩු ජනතාවක් සිටින රටකය. අපේ වෙළෙඳ ජනගහනය මිලියන 21 කි. මුම්බායි නගරාධිපති යටතේ සිටින ජනගහනය මිලියන 23 කි. දිල්ලි නගරයේ ජනගහනය මිලියන 25 කි. මුම්බායි නගරාධිපති ලංකාවේ ජනාධිපතිට වඩා වැඩි ජනගහනයක් පාලනය කරයි. අප ඒ සත්යය තේරුම් ගත යුතුය. අනතුරුව අපේ තෙල් වෙළෙඳපොළේ තරගකාරීත්වය වැඩි කිරීමට හැකියාව තිබෙන විදෙස් සමාගම්වලට ඇරියුම් කළ යුතුය.
- https://www.lankadeepa.lk/features/61-දී-ශ්රී-ලංකාවට-වැරදුණු-තැනින්-පටන්ගත්-සිංගප්පූරුව/2-616015
ආසියානු නැව්ගත කරන්නන්ගේ සංගමයේ හිටපු මහ ලේකම්වරයා ද වන මාසකෝරාළ මහතා ඒකාබද්ධ ඇඟලුම් සංගම් සංසදයේ හිටපු මහ ලේකම්වරයා ද වෙයි. රබර් නිෂ්පාදන සහ අපනයනකරුවන්ගේ සංගමයේ අධ්යක්ෂ ජනරාල්වරයා ලෙස ද දැනටත් කටයුතු කරන ඒ මහතා ආර්ථික විද්යාව පිළිබඳ විද්යාවේදී (B.S.C) උපාධිය දිනාගෙන තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ කනෙක්ටිකට් (Connecticut) ප්රාන්ත විශ්ව විද්යාලයෙනි. ඇමෙරිකාවේ හියුෂ්ටන් (Houston) විශ්ව විද්යාලයෙන් ව්යාපාර හා අලෙවිකරණය පිළිබඳ විද්යාවේදී උපාධිය දිනාගෙන සිටින මාසකෝරාළ මහතා ඛනිජ තෙල් වෙළෙඳපොළෙහි තරගකාරීත්වයක් ඇතිකිරීම සඳහා කළ යුතු පිළියම් මෙසේ ගෙනහැර දක්වයි.
අප ඛනිජ තෙල් ලබාගන්නේ පිටරටවලිනි. එය අප රට ඇතුළේ නිෂ්පාදනය කරන දෙයක් නොවේ. එවැනි භාණ්ඩයක් සම්බන්ධයෙන් රටේ තිබෙන්නේ රජයේ ඒකාධිකාරියකි. ඒ නිසා අල්ලස, දූෂණය, නාස්තිය යනාදියත් රාජ්ය ව්යවසාය සමග බද්ධ වෙයි. රටක ආර්ථිකය දුවන්නේ තෙල් හා විදුලිය මතය. රටක් සංවර්ධනය කිරීමට නම් ඒ කර්මාන්ත දෙකෙහිම ඇති කළ යුත්තේ තරගකාරීත්වයකි. දේශීය මෙන්ම පිටරට සමාගම් ද ඒ ක්ෂේත්ර දෙක සඳහා යොදාගත යුතුය. එහෙත් දේශීය සමාගම්වලට පවතින ධාරිතාව අඩුය. තාක්ෂණය දැනුම සහ වෙළෙඳපොළ අතින් දේශීය සමාගම් දුප්පත්ය.
ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට එරට බිලියන 1.3 ක වෙළෙඳපොළක් පවතී. ඇමෙරිකන් තෙල් සමාගමට තිබෙන්නේ ලොව පුරා විහිදුණු ජාලයකි. එවැනි සමාගම් ලංකාවට පැමිණියොත් ඔවුන් තම වෙළෙඳාම කරගෙන යන්නේ ලංකාවෙන් ලැබෙන රුපියල් හෝ ඩොලර් වලින් නොව ලෝකයෙන් ලැබෙන ඩොලර් වලිනි. ඒ සමාගම්වලට ඩොලර් හිඟයක් නැත. අද ලංකා ඉන්දියන් තෙල් සමාගම තමන්ට අවශ්ය ඩොලර් ලබාගන්නේ තම මව් සමාගමෙනි. සිංගප්පූරුව ගත්තොත් එරට ඛනිජ තෙල් නිෂ්පාදන ක්ෂේත්රයෙහි සමාගම් 30 සිට 40 අතර ප්රමාණයක් ක්රියාත්මක වෙයි. සිංගප්පූරුවේ බලශක්තිය රැකී තිබෙන්නේ ඒ සමාගම්වල ආයෝජනවලිනි. ඇත්තෙන්ම සිංගප්පූරුව ගොඩ ගොස් තිබෙන්නේ තෙල් මතය.
1961 දී ලංකාව විදේශීය තෙල් සමාගම් වන ෂෙල්, කැල්ටෙක්ස්, මොබිල් මෙරටින් පන්නා දැමූ අවස්ථාවේ සිංගප්පූරුව එරටට පැමිණෙන්නැයි ඒ සමාගම්වලට ආරාධනා කළේය. සිංගප්පූරුව තම පළමුවැනි තෙල් පිරිපහදුව ෂෙල් සමාගම සමග පටන් ගත්තේ 1961 ජූලි 26 වැනිදාය. මොබිල් සමාගමේ ලොකුම පිරිපහදුව තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාවේ ටෙක්සාස් ප්රාන්තයේය. මොබිල් සමාගමේ දෙවැනි ලොකුම පිරිපහදුව තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේය. සිංගප්පූරුවේ පවතින ඒ තත්ත්වය නිසා එරට අද ලෝකයේ බලශක්ති කේන්ද්රයකි. සිංගප්පූරුව පිහිටා තිබෙන්නේ ද ලංකාව වැනි හොඳ නැව් මාර්ගයකය.
නැව්වලට පහසුකම් සහ සේවා සැලසීම අතින් ලොව ඉහළින්ම සිටින රට සිංගප්පූරුවයි. සිංගප්පූරුව තමන්ට අවශ්ය බොරතෙල් ගෙන්වන්නේ මැදපෙරදිග රටවලිනි. දවසකට නැව් 300 ක් ලංකාව පසුකරගෙන යන බවට අපේ මිනිස්සු කයිවාරු ගසති. එහෙත් ඒ නැව් ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීමට නොහැකිව තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේ තරම් විශාල ව්යාපෘති සඳහා වන ආයෝජකයන් ලංකාවට නොපැමිණෙන නිසාය.
ලංකාව පසුකරගෙන දවසකට යන නැව් 300 න් සියයට 60 ක් පමණම ඉන්ධන සහ ඉන්ධනවලින් කළ නිෂ්පාදන ප්රවාහනය කරන නැව්ය. ඇමෙරිකාවට අයිති දෙවැනි විශාලතම පිරිපහදුව තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේය. නැව්වලට තෙල් සැපයීමෙන් ලොව පළමු තැන හිමිකරගෙන සිටින්නේ ද සිංගප්පූරුවයි. ගුවන් යානාවලට අවශ්ය තෙල් ද සිංගප්පූරුවේ නිෂ්පාදනය කරයි.
ඒ රට වටා පිහිටි එරටට අයිති දූපත්වල තිබෙන පිරිපහදු ගුවනටත් කදිමට දිස්වෙයි. සිංගප්පූරුවට වඩා හොඳට එය ලංකාවට කළහැකිව තිබිණි. ත්රිකුණාමලය ඊට සුදුසුම ස්ථානයයි. බ්රිතාන්යයන් ත්රිකුණාමලයේ තෙල් ටැංකි ඉදිකළේ එය ලොව පිහිටි හොඳම ස්වභාවික වරායක් නිසාය. අප ඒ තෙල් ටැංකි මළකඩ කෑමට ඉඩහැරියා මිස ඒවායෙන් ප්රයෝජනයක් ගත්තේ නැත. 2003 දී ඉන්දියන් තෙල් සමාගමට ඒ තෙල් ටැංකිවලින් යම් ප්රමාණයක් ලබා දුන්නත් ඊට ද ලංකාවේ අන්තවාදී වාමාංශිකයෝ විරුද්ධ වූහ. 1961 දී බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ආණ්ඩුව ගත් වැරැදි තීන්දුව නිසා ලංකාව අද වළක වැටී සිටියි.
සිංගප්පූරුව පටන් ගත්තේ ලංකාව වරද්දා ගත් තැනෙනි. ලී ක්වාන් යූ දුරදක්නා නිවැරැදි දැක්මකින් යුත් සැබෑ දේශප්රේමී නායකයෙකි. ඔහු ව්යාජ දේශප්රේමියෙකු නොවේ. ලී ජාතිය හා ආගම හුවා දැක්වීම ප්රතික්ෂේප කළ නායකයෙකි. ජාතිය හා ආගම විකිණීමෙන් රටක් දියුණු කරන්නට බැරි බව ලී මැනවින් දැන සිටියේය. සිංගප්පූරුව ද ලංකාව සේම මිශ්ර සමාජයක් තිබෙන රටකි. එරට ජනගහනයෙන් 70% ක් චීන සම්භවයක් තිබෙන හොංකොං ජාතිකයෝය. අනෙක් පිරිස මුස්ලිම් හා දෙමළය. එරට අවුරුද්දක ඒක පුද්ගල ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් 50,000 කි. ලංකාවේ ඒක පුද්ගල ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් 3,600 කි. අපට 1948 දී නිදහස ලැබුණත් සිංගප්පූරුවට නිදහස ලැබුණේ 1965 දීය. ලංකාව පසුකරගෙන යන බොර තෙල් නැව්වලට සිංගප්පූරුවට යන්නට තවත් දවස් 4 ක් ගතවෙයි. මැදපෙරදිග රටවල සිට ලංකාවට පැමිණෙන්නට නැව් වලට ගතවන්නේ දවස් හතර හමාරකි. ඉතින් ත්රිකුණාමලයේ තිබෙන ටැංකිවලින් ප්රයෝජනයක් ගෙන ලංකාවේ තෙල් පිරිපහදු දියුණු කළා නම් අප සිටින්නේ සිංගප්පූරුවට ඉදිරියෙනි. බලශක්ති කේන්ද්රය වන්නේ ලංකාව මිස සිංගප්පූරුව නොවේ. එය අදටත් කළ නොහැකි දෙයක් නොවේ.
යුද්ධය දිනා දුන් හමුදාවත් බුදු පියාණන්ගේ පිවිතුරු ධර්මයත් සිවුරත් විකුණමින් අපයෝජනය කරමින් දේශපාලනය කරන මිනිසුන්ට රට ආර්ථික වශයෙන් සමෘද්ධිමත් කිරීමට වුවමනාවක් නැති බව දැන් මැනවින් පැහැදිලිය.
අබුඩාබි හා ඩුබායි යන රටවල්ද දියුණු වූයේ සිංගප්පූරුව ආදර්ශයට ගත් නිසාය. ඩුබාහිවල රැකියා කරන අයගෙන් 80% ක් පිටරැටියෝය. සිංගප්පූරුවේ රැකියා කරන අයගෙන් 40% ක් විදේශිකයෝය. දැනුම ප්රාග්ධනය, මුදල් තාක්ෂණය හා වෙළෙඳපොළ හිමි විදෙස් සමාගම් ලොව බොහෝය. එහෙත් ඔවුන් අයෝජනය කරන්නේ ඊට සුදුසු පරිසරයක් තිබෙන රටවලය. ලංකාවේ අද එවැනි පරිසරයක් නැති බව ජාත්යන්තරයේ පිළිගැනීමයි. ඉන්දියානු විරෝධයක් අදටත් ලංකාවේ පවතී.
එහෙත් ඉන්දියන් ඔයිල් සමාගමක් අද ලංකාවේ නොතිබුණේනම් රට ගිනි ගනියි. තවත් තෙල් සමාගම් කිහිපයක් ලංකාවේ තිබුණා නම් අපේ ජනතාවට අද තෙල් පෝලිම්වල රස්තියාදුවීමටවත් තෙල් පෝලිම්වල සිටියදී මරණයට පත්වීමටත් සිදු නොවෙයි. ඒ නිසා දැන්වත් ලංකාව තම තෙල් වෙළෙඳපොළෙහි තරගකාරීත්වයක් ඇති කරගත යුතුය.
තරගකාරීත්වයේ වාසිය ලැබෙන්නේ රටේ ජනතාවටය.
තරගකාරීත්වය ඇති වූ දාට නැව් හා ගුවන් සමාගම්වල තෙල් සැපයීමට ද අපට හැකිවෙයි. පිරිපහදුවල ආයෝජනයට සුදුසුවන්නේ විදේශීය සමාගම්ය. අවශ්ය දැනුම, ප්රාග්ධනය, තාක්ෂණය හා වෙළෙඳපොළ පවතින්නේ විදෙස් සමාගම් සතුවය. නිදහස් වෙළෙඳ කලාපවල ආයෝජනය කර තිබෙන දෙදහසකට අධික පිරිසක් විදේශිකයෝය. ඔවුන් මෙරට ලක්ෂ ගණනකට රැකියා දී තිබේ. ඔවුන් තමන්ගේ ලාභය රටින් පිටට රැගෙන යන බව සත්යයකි. එය එසේ වන්නේ ලංකාවේ මූල්ය ක්රමයෙහි පවතින ප්රශ්න නිසාය. එහෙත් සිංගප්පූරුවේ එසේ නොවෙයි. එරට මූල්ය ක්රමය ඉතා ශක්තිමත්ය. ලොව පවතින ප්රමුඛ බැංකු හා මෙහෙයුම් කරන සමාගම් සියල්ල සිංගප්පූරුවේ පවතී. ඒ නිසා විදේශ නැව් සමාගමක් සිංගප්පූරුවේ ව්යාපාර කරන්නේ නම් ඔවුන්ගේ මුදල් තිබෙන්නේ සිංගප්පූරුවේමය. ඒ සමාගම් ඒ මුදල් තම රටවලට රැගෙන නොයයි. හේතුව තම රටවල බදු ඉහළ අගයක පැවැතීමය. අප දොරවල් සියල්ල වසාගෙන ලෝකෙන් උතුම් රට ලංකාවයි කියන්නේ වැල් බයිලාය. බංග්ලාදේශයේ මිනිස්සුත් අද ලාංකිකයන්ට සිනාසෙති. රට ඒ තත්ත්වයට ඇද දැමුවේ වර්තමාන පාලකයෝය.
බංග්ලාදේශයේ ඇඟලුම් කම්හල්වල කළමනාකරුවන් ලෙස ගියේ ලාංකිකයෝය. අද බංග්ලාදේශයේ අපනයන ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 50 කි. ලංකාවේ අපනයන ආදායම ඩොලර් බිලියන 12.5 කි. ඉස්සර බංග්ලාදේශයට ගිය අපේ මිනිසුන්ට ගෞරවයකින් යුක්තව කතා කළහ. සැලකූහ.
එහෙත් දැන් ඔවුන් අපට සිනාසෙන බව එහි සිටින අපේ මිතුරෝ කියති. අපට ඒ ඉරණම අත්වී තිබෙන්නේ ලංකාව බංග්ලාදේශයෙන් සිඟා කන නිසාය. අවුරුදු 2500 ක ඉතිහාසයක් ගැන පුරාජේරු කිව්වාට අද ජාත්යන්තර ප්රජාව ලාංකිකයන් ලෙස බලන්නේ හිඟා කන ජාතියක් දෙස බලන උසුළු විසුළු සිනාවෙනි. රටට එසේ වුණේ පාලකයන්ගේ වරදිනි. වියට්නාමය සිටියේද අපට පසුපසිනි. එහෙත් අද එරට වාර්ෂික අපනයන ආදායම ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 400 ක් පමණ වෙයි. වියට්නාමයට බෝම්බ දමා එරට වැසියන් ඝාතනය කළෝ ඇමෙරිකානුවෝය. එහෙත් අද ඇමෙරිකන් සමාගම් 1000 ක් පමණ වියට්නාමයේ ආයෝජනය කරයි. ඒ ඇමරිකන් ආයෝජකයන්ට එරෙහිව වියට්නාමයේ ජනතාව උද්ඝෝෂණය නොකරති.
ආයෝජකයන්ට එරටට එන්නැයි ඔවුහු තව තවත් ඇරියුම් කරති. එහෙත් ලංකාවේ මෝඩ මිනිස්සු යල් පැනපු හණමිටි අදහස් කරපින්නාගෙන වැළලෙති.
ලාංකිකයන් අදටත් ඉන්දියාවට විරුද්ධය. ආදානි සමාගමට සුළං බලාගාර ඉදිකිරීමට දුන්නාට ද විරුද්ධය. අපේ බලශක්ති කේෂ්ත්රය විකුණන බවට මොර දෙති. විකුණන්නට අපට තිබෙන බලශක්ති මොනවාද? අප සිටින්නේ මුම්බායි නගර සභා පාලනය යටතේ සිටින ජනගහනයටත් වඩා අඩු ජනතාවක් සිටින රටකය. අපේ වෙළෙඳ ජනගහනය මිලියන 21 කි. මුම්බායි නගරාධිපති යටතේ සිටින ජනගහනය මිලියන 23 කි. දිල්ලි නගරයේ ජනගහනය මිලියන 25 කි. මුම්බායි නගරාධිපති ලංකාවේ ජනාධිපතිට වඩා වැඩි ජනගහනයක් පාලනය කරයි. අප ඒ සත්යය තේරුම් ගත යුතුය. අනතුරුව අපේ තෙල් වෙළෙඳපොළේ තරගකාරීත්වය වැඩි කිරීමට හැකියාව තිබෙන විදෙස් සමාගම්වලට ඇරියුම් කළ යුතුය.
- https://www.lankadeepa.lk/features/61-දී-ශ්රී-ලංකාවට-වැරදුණු-තැනින්-පටන්ගත්-සිංගප්පූරුව/2-616015
