A Poem by Rohana Wijeweera's Daughter

[eghty]

මේ සිරකුටිය පාමුල
බිහිසුණු නැගෙනහිර වෙරළේ
චන්ඩ දළ රළ පෙළ හැපී බිදීයයි
මගේ ළමා විය සිරගත
සිරකදවුරෙන් ඈතක
හිරු රැස් වැටෙන
ලා තණ නිල්ල යට
ඔබ සැතපෙන බව මා දනිමි තාත්තේ
මේ ඔබේ නිදන බිම මත පියවර ලකුණු නොතබා
රහසින් තබායන මගේ හදවතේ දැල්වෙන්නේ
අධිෂ්ඨානයේ පහනයි
ආදරණීය තාත්තේ
මා නොදන්න තැනක
සොහොන් කෙතක් නැති මොහොතක
ලා තණ නිල්ල යට නිදයි ඔබ
සදාකල් තාත්තේ
වැඩී වැටෙන හිරු රැස් වැටෙන
ඔබේ සිරුරේ අලු වලින්
පෝෂිත බිම් කඩෙහි රතු මල් පිපෙනු ඇත
දල්වන්නට කෙනෙක් නැති
මුත් පහනක්
මම ඒ මත දල්වමි කෙදිනක හෝ පහනක් තාත්තා...
සිහිනෙන් හෝ විත්
මා දිරි ගන්වනු මැනවි
මේ සිපිරි ගෙය තුළ
ගෙවී ඇති ළමා විය
තුරුණු වියද මේ තුළ
ගත කරන්නට සිදු වේද තාත්තේ
සදාකල්ම නුඹ මගේ පියා වේවා
කටු කොහොලින් පිරීගිය නුඹ පා සළකුණු
රැදී ඒ මගම මා යමි
තාත්තේ​