sinhala unicode lyrics {සින්දු}

[sandhanuwan1]

ඇහෙනවනම් හිත හඩන තරම්

කිසිවෙකු නෑ ලොව හිනැහෙන්නේ
පෙරදින රජ මැදුරක උන්නේ
අද මා මහමග සැතපෙන්නේ

පතන පැතුම් සුළගට මුසුවේ
මියුරු වදන් කදුලේ ගොළුවේ
සතුට උපන් හැම දින වැළලේ
කුමන නැටුම්දෝ දිවි මඩලේ

අපගෙ අහිංසක ලොව බිදිලා
ඔබද අනන්තෙක ඇත බැදිලා
ගිණි දළුවා ගත වෙළෙනු පෙනේ
ඔබ මල් යහනක හිදිනු මැනේ

 

[sandhanuwan1]

නින්ද නේන රාත්‍රීයේ මේ පාළු කාන්සියේ
පායා අරුන්දතී තරුවෙන් එන්න කාන්තියේ

කුමුදු කුමාරියේ ඔබ නිදනා යහන් තලේ
කවුළුව සමීපයේ මම ඉන්නෙම් පවන් දැලේ
ඉදුනිල් නුවන් පියා සැතපෙම් රෑ නිසංසලේ

අරුණෝදයේ ඔබේ නෙතු සඟලේ කැළුම් සලා
සූරිය පෙරම්බරේ දිනු අයුරින් සිනාසිලා
සැනහේ විජිනිපතින් සනහන් මට පවන් සලා

 

[sandhanuwan1]

බිංදු බිංදු මල් වැස්සේ තෙමෙන්නට එපා
ගලින් ගලට පා තබමින් දුවන්නට එපා
ගල් මතුපිට ලිස්සනවා පය පැකිලේවී

ආල හැඟුම් මං හින්දා හිතෙන්නට එපා
දෑස තෙමා ලන දුක් ගිනි නැගෙන්නට එපා
දෙමාපියන් පිට ගමකින් මට බහ දේවී

නිල් ලන්දේ ගම් මැද්දේ ඉද්ද සමන් ඉපෙනවා
වෙල් බැද්දේ වගුරු පුරා කෙකටිය දළු දිලෙනවා
ගේ මැද්දේ බරණි පුරා වී අස්වනු පිරෙනවා
හිත මැද්දේ ලොකු අඩුවක් මගේ සතුට මකනවා

ආල හැඟුම් මං හින්දා...

ගමෙන් ඈත සිදාදියේ ලොකු නුවරක් තියෙනවා
මාල වළලු අරුමෝසම් එහි ඇති බව කියනවා
දෙමාපියන් ගමෙන් පිටට මා දෙන්නට හදනවා
සිදාදියෙන් කුමාරයෙක් මා බලන්න වඩිනවා

 

[sandhanuwan1]

කටු අකුලේ මල් ඇහැළේ
රළු අහසේ තරු හිනැහේ.......//
කටු අකුලේ මල් ඇහැළේ

තුඩින් තුඩේ රැවුනැගේ
කුරුළු ගී ගායනා
කුලින් කුලේ වැතිරේතේ
සුදුවළා පාවෙනා

ළමයින් සුවදයි
කදුලක දිලිසෙයි
අදුරු විමානේ
රන් මිනි පහනයි

තුඩින් තුඩේ ..........

 

[sandhanuwan1]

දුර පෙනෙන තැනිතලා - අනුරාධපුර දිහා
පුන් පෝයදා - වේ ශ්‍රියා සාදු කිය කියා

ඈත කිරි පාට - පේන සරුසාර
සෑය දිළෙනවා - සෑය දිළෙනවා
නැඟෙන රිදී සීනු හඳින් නුවර එළි කලා
නුවර එළි කලා

ජේතවනරාම - අභයගිරි වෙහෙර
සාදු කියමිනා - කරමු වන්දනා
යමුද අනේ ඉවුර දිගේ තිසා වැව වටේ
තිසා වැව වටේ

 

[sandhanuwan1]

අකුරු මැකී නෑ කොළ ගැලවී නෑ
බොඳවී නෑ සිතුවම්
ඉස්සර වාගේ තාමත් මතකයි
හෝඩි පොතේ පාඩම්

මේ ඊරී බිම සීරී කුණ්ඩුමනී හිස පීරී
දීසිය පුරවා දෝසි දමා කුමුදුමතී හිනැහේවී

අපි දුවමු අපි පනිමු ගී කියමු අපි නටමු
ඇත් පොරයට අපි ඇහැ යවමු බාලවියට පා නඟමු

 

[sandhanuwan1]

අම්මා.. පෙව් කිරි කඳුලෙන් මේ ලොව මෙතරම් හැඩවුනේ..

දිළිඳුනේ දරුවනේ මගේ පැලෙත් රජ මැදුරේ..
අම්මා.. පෙව් කිරි කඳුලෙන් මේ ලොව මෙතරම් හැඩවුනේ..
හැඩවෙවී රස පිරී ඉතිරී ලොවක් නළවන සේ..
අම්මා.. පෙව් කිරි කඳුලෙන් මේ ලොව මෙතරම් හැඩවුනේ..

කිරි තොල් හමුවේ ඔබ පෙව් කිරිවල,
සිරුරේ ලේ වැල් මල් දැරුවා..
ඒ පෙව් කිරිවල පව් අරවන්නට,
අම්මේ මදි මම පිං කෙරුවා..
ඔබගේම දරුවන් රජුන් කරන්නට,
හැඬුවාය සිහිනෙන් පවා..

පුර හඳ පායන පුන් පෝ දා,
රහසින් රහසින් ඔබ හැඬුවා..
හිරු රැස් පායන හිමිදිරියේ,
රහසින් රහසින් ඔබ හැඬුවා..
ඉන්නා තැනක ඉඳ පුතුනේ කියා මට,
අමතන්න එන්නම් සොයා..

 

[sandhanuwan1]

පුසුඹ නෙතග තෙමනා..
බොරපාට ඇස් අගින් බේරී..
වැටෙන මේ කඳුලු පේළි..
ගිලා බසින දුකිනා..
අවනඩුව තනිව විඳවනා..
දික්කසාද පෙම්බරී ද මං..//

රෑ තිස්සේ මල් හීන ඇහිඳින්න ගියෙත් නෑ..
ඇවිත් පෙම්බර සුළං රොන් අරන් ගියෙත් නෑ..
හිත තලන පෙළන පෙම්බරාන හිතවතාන කියන්න..
මට කියා දෙන්න..

මහ දුකක් දැනේ දැනේ නිරුත්තර රැය පුරා..
හැඬුම් වැළපුම් ඇසෙයි සොඳුර නුඹ හඬනවාද කියා..
ඔබ ඇහුවෙ නෑ සමසුනේ ළඟින් හිඳ..
මට කියා දෙන්න..

 

[sandhanuwan1]

දෙතුන් වතාවක් ඔබ ඇමතුවෙමි
සැප දුක සොයා බලන්න
මගේ දුරකතනයේ අංකය මතකද
මොහොතක් කතා කරන්න....

රුව දැක ගැන්මට පින් නැත දැන් මට
මතක් උනත් සන්තොෂයි
කෙලින්ම සවනට වැටෙන ඔබේ හඩ
අහගන්නට හරි ආසයි.......

ඇසිපිය හෙලනා තරමට වැඩියෙන්
ඔබ ගැන මට සිහිවෙනවා.....
ඉකිබිඳ හඩනා කිරි දරුවෙකු මෙන්
මගෙ හදවත වැලපෙනවා......

 

[sandhanuwan1]

කතා කලත් අපි රෑ වෙනකන් කිසි වැඩක් නෑ,
අතහැරියත් ඔබ මගේ අතින් මට දැනුනේ නෑ,
විලවුන් තවරා ඔබ ලංවූවත් මට සුවඳ නෑ,
මිතුරියන් අතරේ මා ගැන කීවට මම තරහ නෑ.


ඇයි කලේ මුළු හදින්ම ඔබ මට ආදරේ, නැතිදෝ ඔබ මා ගැන දන්නේ.
මං නෑ කලේ කිසි දිනකදි, ඔබ හට ආදරේ නැතිදෝ ඔබ හට එය වැටහුනේ.
ඇයි කලේ මුළු හදින්ම ඔබ මට ආදරේ, නැතිදෝ ඔබ මා ගැන දන්නේ .
මං නෑ කලේ කිසි දිනකදි ඔබ හට ආදරේ නැතිදෝ ඔබ හට එය වැටහුනේ .


ඔය ඇස් රතු වෙන තුරු ඔබ හැඬුවට මට දුකක් නෑ,
මට රවමින් ඔබ බැනපු වදන් මට ඇහුනෙ නෑ,
මගෙ මිතුරන් හා ඔබ හාද වුනත් මට කමක් නෑ,
ඒ මොනව වුනත් ඔබ දුන් හැම දේ යලි දෙන්නේ නෑ.


ඇයි කලේ මුළු හදින්ම ඔබ මට ආදරේ, නැතිදෝ ඔබ මා ගැන දන්නේ.
මං නෑ කලේ කිසි දිනකදි, ඔබ හට ආදරේ නැතිදෝ ඔබ හට එය වැටහුනේ.


ඇයි කලේ මුළු හදින්ම ඔබ මට ආදරේ, නැතිදෝ ඔබ මා ගැන දන්නේ
මං නෑ කලේ කිසි දිනකදි ඔබ හට ආදරේ නැතිදෝ ඔබ හට එය වැටහුනේ


නැතිදෝ වැටහුනේ, නැතිදෝ ඔබ හට එය වැටහුනේ...

 

[sandhanuwan1]

අසුරු සැනින් එක මොහොතක දී
කාලය නැවතී යලි ඇරඹී
විශ්වය අලුතින් බිහි වේවා
ඔබේම වී මා මඟේම වී ඔබ
අපේම වී අප ඉපදේවා

යෙහෙළියන්ගෙ ඉඟි දිනක සැබෑ වී
ඔබේම කුල ගෙයි පතිනිය වන්නට
මතු යම් දවසක හැකි වේවා
ඔබේම වී මා මඟේම වී ඔබ
අපේම වී අප ඉපදේවා

සෙනෙහෙ විමානේ කිරුල දරන දා
සිඟිති තොලට කිරි හිනා දකින්නට
එක සෙවනක දී හමුවේවා
ඔබේම වී මා මඟේම වී ඔබ
අපේම වී අප ඉපදේවා

 

[sandhanuwan1]

ආඩම්බරයි බැලුවම නම්
හොරැහින් බලන්නෙ ඇයි එහෙනම්
කම්මුල් සිඹින්න මගෙ හොද නම්
ආලෙන් වෙලෙන්න ඇයි තහනම්

පෙම් හසරැල් ඔබ රැදුනේ - නිල් යායක රැස් වාගේ
ඔබ සිත මා තුරුලේ - නැලවුනු හැටි මගෙ මතකේ
තාමත් ඇත අද වාගේ - ඉන්නම් සැමදා ඔබගේ
සෙවනැල්ලක් වී සසරේ - අවසානය තෙක්ම හදේ

තනිකම නැතිකර සැමදා මට ලංවූවා ඔබ සෙවනේ
ඔබ සිනහව මා හදේ රැදුනේ
නෙතු දහසක් අතරින් ඔබ මා දුටුවේ
මට ලංවී කියු දෙය මතකේ තවම රැදේ

දුක සිතෙන්නේ අපටම පමණද
තව සුසුම් වල උණුසුම මොකටද
මට තියෙන්නෙ තනිකම තනියට
ඔබ සිඹින්නෙ මගෙ සිත විතරද

 

[sandhanuwan1]

අහන් ඉන්න අහගෙන ඉන්න
මගෙ හිත මොනවද මුමුනනවා....//

යාය පුරා නෙක නෙක පාටින් මුදු මල් පෙති ඇහැරෙනවා
පොද වැස්සක සීතල ඇවිදින් හිතට එබෙනවා
කෝඩුකාර මල් රේණු අඟින් සුවද බෙදනවා
ඒ සුවදින් මගේ හුස්ම රටා මවනවා

අහන් ඉන්න ....

සිලි සිලියේ හමන සුළඟ කොඳුරන්නෙ අපටමයි
සතුට මිසක දුක මොකටද සෙනෙහස මහමෙරයි
අමාවකේ දුක දුරලන දහසක් තරු කැට නුඹටයි
ඒ එලියෙන් දැල්වෙන ලෝකය මගෙමයි මටමයි

අහන් ඉන්න...

 

[sandhanuwan1]

අඩවන් වූ දෙනෙතින් ගලනා
මෙත් මුදිතා කරුණා දහරා..........//

තෙමා තෙමා හද ගලා ගලා යන
ලොව් තුරු ගුණ මහිමේ
මහමෙවුනා උයනේ
සමාදී බුදු පිළිමේ........

පිරි ඉතිරි යන මහා වතුරක් සේ
ගලා හැලෙන සිහිලැල් ගගුලක් සේ
ගිමන් නිවාලන මේ භව කතරේ
නිවන් සදාලන බුදුගුණ මහිමේ.....

 

[sandhanuwan1]

ඇසේ මතුවන කඳුලු බිඳු ගෙන ඔබේ සිරිපා දොවන්නම්
හදේ නැළවෙන කැලෑ මල් ගෙන ඔබේ සිරිපා පුදන්නම්

ඉහළ නිල්වන් අහස විනිවිද නැගෙන ඔබගේ යෝධ බුදුබඳ
මගේ ගත සිත මෝහනය කර මගේ කුදුබව පසක් කර ඇත

කෙළෙස් මළ පිරි නුවර අතහැර බවුන් වඩනට වනේ වැඩි ඔබ
සොයා ආවෙමි පොළෝතලයේ අනෙක් පිහිටක් නොමැති වූ කල

 

[sandhanuwan1]

මේ ලොව යම් කිසිවෙකු මා හට පෙම් කල බව,
එතකොට ඒ ගී රාවය යාන්තමින් මට කියාවි.

මා මළ පසු සොහොන් කොතේ දුක් ගීයක් ලියනු මැනව.
දුක් ගීයක් ලියනු මැනව, දුක් ගීයක් ලියනු මැනව.

නන්නාඳුන්නා ඔබගේ.
නන්නාඳුන්නා ඔබගේ අත් අකුරින් ලියනු මැනව.
දුක් ගීයක් ලියනු මැනව.
දුක් ගීයක් ලියනු මැනැව, දුක් ගීයක් ලියනු මැනව.

අඬ සඳ බැසගෙන යන සඳ සීතල අඳුරු රැයක,
අඬ සඳ බැසගෙන යන සඳ රෑහි හඬන රැව් අතරින්
එතකොට ඒ ගී රාවය යාන්තමින් මට ඇසේවි

 

[sandhanuwan1]

මහ වැස්සක පෙර නිමිති පෙනෙනවා
කවුළුව අතරින් හිරිකඩ එනවා
මල්පැණි වඩියක උණුසුම ලබනට
යන්නට ඕනෑ කඩමණ්ඩිය වෙත
කබාය ඉරිලා ඊට කමක් නැහැ
කවුරු බලන්නද කවුරු දකින්නද
මා දැන් මහළු වියේ//

පාරට බැස්සම නොවැ සීතල වැඩි තනිකම ඊට වැඩි
හිරිපොද වැස්සේ එකම කුඩය යට
තෙරපී තෙරපී අර යුවලක් යන හැඩ
මමත් ඔහොම ගිය හැටි මතකයි
මට හොඳ හැටි මතකයි

මීවිතකින් ගත උණුසුම් වූවට සිත උණුසුම් වේදෝ
එපා එපා මීවිත මගෙ දෙතොලට
එපා එපා මීවිත මගෙ දෙතොලට
ආපසු මගෙ කුටියට යනවා මා ආපසු යනවා

 

[sandhanuwan1]

මින්දද හී සර ‍වැදී සැලෙන හද
නංවන දුක් ගී ඔබ‍ට ඇසෙනවද
චන්දන මල් අතුරා ඇති යහනට
කන්ද කපා පායන් රන් පුන්සඳ

තුරගෙකු පිට නැගි නීල වලාකුලු
ගුවන් ගැබෙන් ඔබ ඇදෙන වෙලේ
පිබිදෙන දෑසින් බලා හිඳිමි මම
කුසුම් සිනා කැන් හද පුරවා

මෙතුවක් කල් මුව මඩල වසා සිටි
අන්ධකාර සලු පටින් මුදා
නෙත් මිණි පහනින් පහන් කරනු මැන
අනාගතේ මං පෙත පාදා

 

[sandhanuwan1]

සන්නාලියනේ සන්නාලියනේ
මේ හිමිදිරි උදයේ
සන්තෝසෙන් ඔබ හිනැහී හිනැහී
කාටද ඇදුම වියන්නේ //

මාලගිරා තටු සේම රුවින් යුතු
නිල්වන් ඇදුම වියන්නේ
කාටද ඇදුම වියන්නේ

මාලගිරා තටු සේම රුවින් යුතු
නිල්වන් ඇදුම වියන්නේ
ඊයේ ඉපදුනු කුලුදුල් දූටයි
මේ පොඩි ඇදුම වියන්නේ

සන්නාලියනේ සන්නාලියනේමේ හැන්දෑ යාමේ
හැඩ වැඩ දමලා ලස්සන කරලා
කාටද ඇදුම වියන්නේ //
සැන්දෑ අහසේ රන්වන් පාටින්
දිලිසෙන ඇදුම වියන්නේ
කාටද ඇදුම වියන්නේ

 

[sandhanuwan1]

විකසිත පෙම් පොකුරු පියුම්
ඔබේ පයට පොඩි වී ගියාදෙන්
පති කුලයට අද මට පිටුපා යන
මගේ සොඳුරු ළඳුනේ

හිතේ කඳුලු බිඳු රෑ තනි යහනේ
ඉහ ඉද්දර ඉඳ ඉකි බිඳිනා සඳ
ආදර සැමරුම ප්‍රේම පුරාණේ
ඔබට විරහ ගිණි නොදැනේවා

තනිකම රජයන පාලු විමානේ
ගොම්මන් කරුවල හඬා වැටෙද්දී
ඔබ දිවි අරණේ රුවන් විජිතයේ
මැණික් පහන් වැට දැල්වේවා