මගේ කාලකණ්නි ජීවිතේ තවත් පිටුවක් අද පෙරලු
මම කොයිතරම් පාලුවෙන් ජීවත් වෙනවද කියලා එලකිරි එකේ කට්ටිය ඔක්කොම දන්නවා ඇතිනේ. හැමෝටම මාව වදයක් වෙලා.. ඇයි මේ?
ඔයාලට මතක ඇති මම ගිය සතියේ ත්රෙඩ් එකක් දැම්මා මගේ කාලකන්නි ආදර කතාවන් ගැන. කිසිදා හරි නොගියපු මේවා නිසා මම අනේක සිත් තැවුල් වලට මුහුන දුන්නා.
මතකද මම කිව්වා.. දැන් මම වැඩ කරන තැන කෙල්ලෙක් මගෙත් එක්ක හරි හරියට කතාව කියලා? උඹලට කියන්න... ඒකිට කොල්ලෙකුත් ඉන්නවා. ඌට ගිය සතිය වෙනකන් රස්සාවක් තිබුනෙත් නැහැ. අනික ඌ අතේ පයේ පච්චත් කොටපු එකෙක්.
ඒත් මම මේකිගේ දාන්ගලේට අහුවුනා. කිසිදා මේකි ගැන සිතක් පහල කරනොගන්න දැඩි ලෙස හිත පහදගෙන හිටපු මට මේකි, 64 මායිමම දාලා මාව රවට්ට ගත්තා.
ඉතින් මටත් හිතුනා මේකි සීරියස් කියලා. මම මේකිගෙන් කැමකට යන්න අඩ ගැහුවා. මේකි ගත් කටටම හා කිව්වා. අපි ගියා කැමකට සිකුරාදා. බඩ පැලෙන්න කාලා බොරුවට පර්ස් එකත් ඇද්දා "අපි ශෙයාර් කරමු" කිය කිය...
ඒත් මගේ ගොන්කමක මහත, මුලු බිලම මම ම ගෙව්වා.. සතියෙම නොකා නොබී හම්බ කරපු සේසතම එදා වියදම් වුනා!
ඉතින් කොහොම හරි මම මේකිව බස් එකටත් ඇරලලා ගෙදර ඇවිත් එස් එම් එස් එකක් ගැහුවා.. "ඔයා පරෙස්සමින් ගෙදර ගියාද? අද ලස්සන දවසට තැන්ක්ස්, සදුදා හමුවෙමු" කියලා.
ඕකිගෙන් රිප්ලයි එකක් එයි කියලා මම මුලු සති අන්තයේම ෆෝන් එක දිහාම බලාගෙන හිටියා... කොහෙද? එහෙම එකක් ආවෙම නැහැ!
අද වැඩපොලට ඇවිත් ඒකි නිකම් අමුතුම ගෙමක්.. මාව දෙකේ කොලේට වැටිලා.. එදා කන්න එක්කන් ගියපු එකා නේද? එස් එම් එස් එක එව්වට තැන්ක්ස් කියන්නවත් මේකිගේ හිතේ තෙතමනයක් නැහ
අද අමුතුම චරිතයක්. ඒත් මම ඉතින් පුරුදු විදිහටම හිනාවෙලා කතා කලා. වෙනදා වගේ මම වැඩ ඇරිලා එනකන් ඉන්නැතිවම "මම යනවා" කියලා යන්න ගියා මචන්ලා...
මට දුක.. ගැනු ඇයි මෙහෙම මට කරන්නේ කියලා... නිකම් ගොඩයා වගේ පැත්තකට වෙලා හිටපු මාව.. දන්න 64 මායිමම දාලා අල්ලගෙන... මගේ හිත රිදෙව්වා.. අද මම වැඩ ඇරිලා තනියම බස් හෝල්ට් එකට ගියා. මට නිකම් පෙනුනා අවට ඉන්න මිනිස්සුත්.. ඒවගේම ගස් ගල් පවා මගේ දිහා බල බල හිනාවෙනවා.. "අනේ ගොන් හරකො.... හූ හූ... ඇද්ද?" කිය කියා.
උඹලට කියන්න මචෝ... බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්නකොට මගේ ඇහැට කදුලු ආවා. මාව මෙච්චරම "හපයක්" වෙන්න තරම ඇයි මට කෙල්ලෝ අකමැති? මම හිතනවා මම හරිම කැත ඇති කියලා.. මගේ අහින්සක හිත පාරවලා උන්ට ඕන ඕන වෙලාවට සොමි ගන්නයි... එපාවෙන වෙලාවලට විසිකරලා දාන්නයි... මම මොකෙක්ද? ඇයි මට මෙහෙම කරන්නේ? මට අදනම් දැනුනේ මහාම මහා ආත්මානුකම්පාවක්
මේ ටිකත් කොටනකොට මගේ ඇහැට කදුලු උනනවා. මගේ පපුවට උල් පිහියකින් අනිනවා වගේ මට දැනෙනවා.
කවදත් තනිකඩව හිටපු මම මේකත් කොහොමහරි උහුලගන්නවා කියලා මම හිත හදා ගත්තා. ඒත් ඒ කී කාලයකටද? තවත් සක්කරවට්ටමක් ඇවිත් ආයෙත් මාවා මේ අගාදෙටම යලිත් තල්ලු කරලා දමාවි!
මට දැන් කවුරුවත් නැහැ මගේ දුක ගැන කියන්න. මම හිතන්නේ මේ ලෝකෙටම මාව මහා බරක්.. පාපයක් කියලා.. මට කිසිම යාලුවෙක් නැහ. උන් ඔක්කොම මාව කොන් කරලා දාල ගිහින්. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම කොල්ලෝ මාව බයිට් එකට ගත්තා. ටියුශන් ගිහින් එනකොට කොල්ලෝ මගේ ඉස්සරහට කෙල ගැහුවා.. මම අදටත් හිතනවා ඇයි මේ කියලා? උන් ඔක්කොටොම මාව නියම විහිලුවක් වෙලා තිබුනේ.
මම යාලුවෝ කියලා ආස්රය කරපු එවුනුත් අන්තිමට මාව අත හැරලා ගියේ මම හිතන් හිටියට... උන් මාව යලුවෙක් වශෙයෙන් ගනන් නොගත්ත බවයි
මම මේ ටික එලකිරි එකේ දාල උඹලගේ ලස්සන හැන්දැව කාලණ්නි කලානම් මම ඒකට සිය දහස් වතාවක් සමාව ඉල්ලනවා.
මගේ දුක බෙදාගන්න කියලවත් ඉන්නේ එලකිරි එකේ උඹලා විතරයි. ඒත් උඹලත් මාව දැක්කනම් මාව දාල යයි.. ආයේ ඒකෙ දෙකක් නැහ
මම කොයිතරම් පාලුවෙන් ජීවත් වෙනවද කියලා එලකිරි එකේ කට්ටිය ඔක්කොම දන්නවා ඇතිනේ. හැමෝටම මාව වදයක් වෙලා.. ඇයි මේ?
ඔයාලට මතක ඇති මම ගිය සතියේ ත්රෙඩ් එකක් දැම්මා මගේ කාලකන්නි ආදර කතාවන් ගැන. කිසිදා හරි නොගියපු මේවා නිසා මම අනේක සිත් තැවුල් වලට මුහුන දුන්නා.
මතකද මම කිව්වා.. දැන් මම වැඩ කරන තැන කෙල්ලෙක් මගෙත් එක්ක හරි හරියට කතාව කියලා? උඹලට කියන්න... ඒකිට කොල්ලෙකුත් ඉන්නවා. ඌට ගිය සතිය වෙනකන් රස්සාවක් තිබුනෙත් නැහැ. අනික ඌ අතේ පයේ පච්චත් කොටපු එකෙක්.
ඒත් මම මේකිගේ දාන්ගලේට අහුවුනා. කිසිදා මේකි ගැන සිතක් පහල කරනොගන්න දැඩි ලෙස හිත පහදගෙන හිටපු මට මේකි, 64 මායිමම දාලා මාව රවට්ට ගත්තා.
ඉතින් මටත් හිතුනා මේකි සීරියස් කියලා. මම මේකිගෙන් කැමකට යන්න අඩ ගැහුවා. මේකි ගත් කටටම හා කිව්වා. අපි ගියා කැමකට සිකුරාදා. බඩ පැලෙන්න කාලා බොරුවට පර්ස් එකත් ඇද්දා "අපි ශෙයාර් කරමු" කිය කිය...
ඒත් මගේ ගොන්කමක මහත, මුලු බිලම මම ම ගෙව්වා.. සතියෙම නොකා නොබී හම්බ කරපු සේසතම එදා වියදම් වුනා!
ඉතින් කොහොම හරි මම මේකිව බස් එකටත් ඇරලලා ගෙදර ඇවිත් එස් එම් එස් එකක් ගැහුවා.. "ඔයා පරෙස්සමින් ගෙදර ගියාද? අද ලස්සන දවසට තැන්ක්ස්, සදුදා හමුවෙමු" කියලා.
ඕකිගෙන් රිප්ලයි එකක් එයි කියලා මම මුලු සති අන්තයේම ෆෝන් එක දිහාම බලාගෙන හිටියා... කොහෙද? එහෙම එකක් ආවෙම නැහැ!
අද වැඩපොලට ඇවිත් ඒකි නිකම් අමුතුම ගෙමක්.. මාව දෙකේ කොලේට වැටිලා.. එදා කන්න එක්කන් ගියපු එකා නේද? එස් එම් එස් එක එව්වට තැන්ක්ස් කියන්නවත් මේකිගේ හිතේ තෙතමනයක් නැහ
අද අමුතුම චරිතයක්. ඒත් මම ඉතින් පුරුදු විදිහටම හිනාවෙලා කතා කලා. වෙනදා වගේ මම වැඩ ඇරිලා එනකන් ඉන්නැතිවම "මම යනවා" කියලා යන්න ගියා මචන්ලා...
මට දුක.. ගැනු ඇයි මෙහෙම මට කරන්නේ කියලා... නිකම් ගොඩයා වගේ පැත්තකට වෙලා හිටපු මාව.. දන්න 64 මායිමම දාලා අල්ලගෙන... මගේ හිත රිදෙව්වා.. අද මම වැඩ ඇරිලා තනියම බස් හෝල්ට් එකට ගියා. මට නිකම් පෙනුනා අවට ඉන්න මිනිස්සුත්.. ඒවගේම ගස් ගල් පවා මගේ දිහා බල බල හිනාවෙනවා.. "අනේ ගොන් හරකො.... හූ හූ... ඇද්ද?" කිය කියා.
උඹලට කියන්න මචෝ... බස් හෝල්ට් එකේ ඉන්නකොට මගේ ඇහැට කදුලු ආවා. මාව මෙච්චරම "හපයක්" වෙන්න තරම ඇයි මට කෙල්ලෝ අකමැති? මම හිතනවා මම හරිම කැත ඇති කියලා.. මගේ අහින්සක හිත පාරවලා උන්ට ඕන ඕන වෙලාවට සොමි ගන්නයි... එපාවෙන වෙලාවලට විසිකරලා දාන්නයි... මම මොකෙක්ද? ඇයි මට මෙහෙම කරන්නේ? මට අදනම් දැනුනේ මහාම මහා ආත්මානුකම්පාවක්
මේ ටිකත් කොටනකොට මගේ ඇහැට කදුලු උනනවා. මගේ පපුවට උල් පිහියකින් අනිනවා වගේ මට දැනෙනවා.
කවදත් තනිකඩව හිටපු මම මේකත් කොහොමහරි උහුලගන්නවා කියලා මම හිත හදා ගත්තා. ඒත් ඒ කී කාලයකටද? තවත් සක්කරවට්ටමක් ඇවිත් ආයෙත් මාවා මේ අගාදෙටම යලිත් තල්ලු කරලා දමාවි!
මට දැන් කවුරුවත් නැහැ මගේ දුක ගැන කියන්න. මම හිතන්නේ මේ ලෝකෙටම මාව මහා බරක්.. පාපයක් කියලා.. මට කිසිම යාලුවෙක් නැහ. උන් ඔක්කොම මාව කොන් කරලා දාල ගිහින්. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම කොල්ලෝ මාව බයිට් එකට ගත්තා. ටියුශන් ගිහින් එනකොට කොල්ලෝ මගේ ඉස්සරහට කෙල ගැහුවා.. මම අදටත් හිතනවා ඇයි මේ කියලා? උන් ඔක්කොටොම මාව නියම විහිලුවක් වෙලා තිබුනේ.
මම යාලුවෝ කියලා ආස්රය කරපු එවුනුත් අන්තිමට මාව අත හැරලා ගියේ මම හිතන් හිටියට... උන් මාව යලුවෙක් වශෙයෙන් ගනන් නොගත්ත බවයි
මම මේ ටික එලකිරි එකේ දාල උඹලගේ ලස්සන හැන්දැව කාලණ්නි කලානම් මම ඒකට සිය දහස් වතාවක් සමාව ඉල්ලනවා.
මගේ දුක බෙදාගන්න කියලවත් ඉන්නේ එලකිරි එකේ උඹලා විතරයි. ඒත් උඹලත් මාව දැක්කනම් මාව දාල යයි.. ආයේ ඒකෙ දෙකක් නැහ
Last edited:
