එ
එනමුදු මේ යුව-රාජ මානවක තෙමේ ළග එක් මධු විතකින් සිබිත්තෙක් තරම් බී ගත කල්හි දුහුනන් විසින් කට් නම් තත්ත්වයෙට පත් වන තරමේ අක්ඛාසයෙහි බාලයෙක් බව උන් ගේ සන් මිතුරෝ දනිත්.
උක්ත අක්ඛාසය පැමිණි කල්හි එමැ අක්ඛාසය පිළිබදව යුව-රාජයෝ මෙසේ සිතම්හ.
“වන්නාව, මා ළග නමා සුරාවෙන් සිහි එළවා ගත නොහෙන තරමට පත් වූ කල්හි, මා අඹුව මුන් විමසා මාගේ වක්තෘය බරු ගසනු ඇතැ. එපමණක් ද නොව මා ඇය සමග කරෙනා රති කෙළිය ද නවතා මට දඩුවම් කෙරෙනු ඇතැ. එක් සුරා විතකට මාගේ රති කෙලිය පාවා දිය නොහැක. එනයින් මා මේ අක්ඛාසය මග හරිම්මහ“ යයි සිතා එමියි පිළින දුන් පසුව ද අක්ඛාසය මග හැර වැද හෝනේයැ.