රෑ කෑම වෙලාවෙදි පෙරේරා මහත්තයා ප්රශ්නයක් මතු කළා.
''ළමයි නේ, මේ සැරේ ගෙදර ටෙලිෆෝන් එකේ බිල හොඳට ම වැඩියි. මෙච්චර ලොකු බිලක් ගෙවාගන්න අමාරුයි.''
''මම නම් ගෙදර ෆෝන් එක පාවිච්චි කරන්නේ ම නෑ. ඔෆිස් එකට ගියා ම තමයි අපේ අම්මට වුණත් කථා කරන්නෙ.'' පෙරේරා නෝනා කිව්වා.
''ඒක තමයි. මමත් ෆෝන් එක පාවිච්චි කරන්නෙ නෑ. මගේ කෝල් ඔක්කොම ඔෆිස් එකෙන් තමයි.'' පෙරේරා එයාගෙ විදිය කිව්වා.
''තාත්තෙ, තාත්තා දන්නවා නෙ මට ඔෆිස් එකෙන් ෆෝන් එකක් දීලා තියෙන විත්තිය. මගේ බිලත් යන්නේ ඔෆිස් එකට තමයි.'' දුව කරුණු ඉදිරිපත් කළා.
''මං කොහොමත් කාටවත් කෝල් දාන්න යන්නෙ නෑ. මගේ යාළුවො මට කතා කරන්නෙ ජංගමේට. ඒකත් ඔෆිස් එකෙන් දීපු එක. මම කෝල් එකක් ගත්තත් බිල යන්නෙ ඔෆිස් එකට ම තමයි.'' පුතා කිව්වා.
"හැමෝ ම වැඩ කරන තැන බිලට තමයි කථා කරන්නෙ. එහෙනම් මෙච්චර ලොකු බිලක් එන්නෙ කොහොමද?" පෙරේරා මහත්තයා නළල රැලි කර ගත්තා.
'සැක කරන්න තියෙන්නෙ එක් කෙනෙක් ගැන විතරයි.' සියලු දෙනා ම එක ම අදහසකට ආවා. ඒත් කියන්න ගියේ නෑ.
''මේ. මේ. ඇයි හැමෝම මං දිහා බලන්නේ. මහත්තය යි, නෝන යි, පුංචි නෝන යි, බේබි යි ඔක්කොම පාවිච්චි කරන්නෙ වැඩ කරන තැන ෆෝන් එක නෙ. ඉතිං මට කියලා ඇති වෙනසක් තියෙනවා යැ. මාත් පාවිච්චි කරන්නේ වැඩ කරන තැන ෆෝන් එක තමයි. ඒකේ දෝෂයක් නෑ නෙ.'' මෙහෙකාරිය කරුණු ඉදිරිපත් කළා.