බැඳන් අත්වැල් එකිනෙකා අප
වීදියේ පිය මැන්න කාලය
යළිත් මතකෙට නැඟෙන විට නුඹ
නිහඬ වී හද හඬයි තනිවම
සතුට අමුණා එකිනෙකින් අප
කඳුළු පරදා හිනැහුණා හිත
කිමද විරසක වුණේ මේ ලෙස
කඳුළු ගඟකට දමා මගෙ හිත
යළිත් අවසර නොමැත මා හට
යදින්නට අන්සතු නුඹේ පෙම
සුසුම් අතරම තනි වුණේ සිත
අහිමි කරමින් මට නුඹේ පෙම
පැතුම් විසි කර නිහඬ අහසට
හිතත් ගොළු වී දැනෙන තනිකම
නොදැන මා පෙම් කෙරූ වරදට
පතමි නුඹෙ පෙම සසරෙ මතු දින