අයියන්ඩිය වෙත ලියමි.........
මවක මෙන් මා කුස නොදැරුවද
පියකු මෙන් මා කුස නොපිරවුද
එකට උපන්නට කල පින් මදි වුවද
නුඹගෙ සොයුරු පෙම මට මහමෙර සමය
වැටෙන විටදි මට අත්වැල දුන්නෙ නුඹයි
හඩන විටදි වැටෙන කදුළු පිස දැම්මෙ නුඹයි
බිදුන විටදි මගෙ හදවත හැදුවේ නුඹයි
මගෙ ලොවට සිනහාව ගෙන එන්නෙ නුඹයි
නොමැති වුවත්...